علی مبارکی:کردستان عراق را سرکوب میکنند تا بتوانند محمود صالحی کارگر دلیر و مبارز را زندانی کنند.

روز شنبە ۶ آبان ۱۳۶۹ محمود صالحی، فعال شناختە شدە واز چهره های برجستە جنبش کارگری ایران، بعد از خروج از بیمارستان سقز و انجام دیالیز کلیەهایش، در حضور همسرش نجیبە صالحزادە توسط ماموران انتظامی دستگیر و بە زندان مرکزی این شهر منتقل شد. مقامات رژیم اعلام کردەاند کە: “محمود صالحی برای سپری کردن دوران حکم بازداشتش دستگیر و بە زندان منتقل شدە است.” این نخستین بار نیست کە محمود صالحی بە بند کشیده می شود و محمود صالحی نیز تنها فعال کارگری نیست کە بە خاطر دفاع از حقوق طبقە کارگر سر از زندانهای رژیم غارتگران اسلامی در می آورد.
اما این دستگیری در این شرایط کە هیچگونە حرکتی توسط این فعال پیشرو کارگری انجام نشده ومناسبت کارگری  هم وجود ندارد تنها یک معنی میدهد و آن در درجە اول ترس زبانانە جمهوری اسلامی غارتگر از فعالین کارگری است، کە باید بە هر بهانە ای با هزینە های زیاد از جیب خود کارگران وزحمتکشان اسباب این بگیر وببندها را فراهم کند.
مجبوبیت محمود صالجی در کردستان و کل ایران خاریست کە ناگزیر چشم دشمنان طبقە کارگر را میازارد و او این محبوبیت را از پاکی ،صداقت و مبارزه آگاهانە برای طبقە خود ودیگر زحمتکشان و ایجاد تشکل مستقل کارگری بدست آورده است.
مطمعنآ این پایان دستگیری هایی از این دست نیست ،اما بعد از سرکوب کردستان عراق کە با هزینە های سنگین توسط حکومت اسلامی ایران و زد وبند های سیاسی دول جنایتکار  منطقە انجام میشود. آنها فکر میکنند حال کە سرخورگی این سرکوب ذهن مردم کرد را بسویی دیگر کشانده موقع خوبی برای تسویە حساب است.
رژیم سرمایە داری اسلامی ایران بیهوده ثروت بی حساب وکتاب متعلق بە مردم ایران را بە بهانە  کمک های برادرانە بە قلسطین ،لبنان ،عراق، سوریە ،یمن، وکشورهای افریقایی و امریکایی هزینە نمیکند. آنها  فقط مزدور پروری میکنند تا بتواند چند صباحی بیشتر بە عمر ننگین خود ادامە دهند.و در مواقع لزوم از این مزدوران برای سرکوب و تروراستفاده نمایند.
یکی از نمونە های آن شرکت مستقیم درسرکوب مردم کردستان عراق است کە توسط گروه مزدور حشد الشعبی و همکاری تشکیلات اتحادیە میهنی کە ازترس  قدرت گرفتن مافیای غارتگرثروت و قدرت بارزانی ها بە جمهوری اسلامی پناه بردند )از دست شغال بە شیر پناه بردند(انجام گرفت. و این سلسلە سرکوب سمت وسوی  کردستان سوریە را نیز هدف دارد.مربع شوم سرکوب کردها در ایران ،عراق ،سوریە وترکیە.
اما در مورد محمود صالحی تا زمان قبل از رفراندم کردستان عراق کە شور وشوقی در کردهای ایران نیز بوجود آمده بود محمود صالحی شجاعانە مواضع طبقە کارگر در این مورد را اعلام نمود ،او در حالیکە ازحق تعین سرنوشت خلق ها دفاع نمود اعلام کرد تا زمانیکە سرمایە داری حاکم شود اسباب غارت وسرکوب کارگران وزحمتکشان وجود دارد واین بە استقلال وآزادی و برابری ختم نخواهد شد.
رژیم میدانست در آن پروسە نمیتواند این فعال آگاه کارگری را بازداشت کند و بگیر وببند راه بیندازد زیرا با وجودی کە محمود از ناسیونالیست کرد فاصلە زیاد دارد اما کارگران وزحمتکشان کردستان ایران او را یک کارگر و انسان مبارز با قابلیت های سخنگویی و نمایندگی خود میدانند، بعد از سرکوب اخیر کردستان عراق با توجە بە رکودی کە در مبارزات استقلال طلبی! بوجود آمد ومردم دچار یاس وسرخوردگی شده اند این برای رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی بهترین فرصت ممکن برای دستگیری محمود صالحی است زیرا برای رژیم بسیار سخت است کە بتواند او را آزاد ببیند کە افشاگر ظلم وستمی کە بە کارگران وزحمتکشان میرود باشد . کسی کە نە تنها درکردستان بلکە در اکثرنقاط ایران  هرکجا مبارزه ضد سرمایە داری در جریان باشد با جان ودل در آنجا هست . محمود صالحی نە تنها یک فعال شناختە شده کارگری در ایران بلکە در سطح بین المللی نیز توسط اتحادیە های کارگری جهانی همە اورا میشناسند ومانند رضا شهابی و دیگر فعالین کارگری در بند برای آزادی او اقدام خواهند نمود.
ما با تمام توان برای آزادی محمود صالحی ورضا شهابی و دیگر زندانیان سیاسی تلاش خواهیم نمود.
رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی ایران مسئول جان محمود صالحی میباشد.
محمود صالحی و دیگر فعالین کارگری وسیاسی باید  بدون قید وشرط از زندانهای وحشت جمهوری اسلامی آزاد گردنند.
زنده باد همبستگی بین المللی برای آزادی برابری و صلح.

علی مبارکی نماینده سابق سندیکای کارگران پروژه ای آبادان و حومە
سوییس ۳۱ اکتبر ۲۰۱۷

Mahmoud Salehi arrested and re-imprisoned for one more year

 

About noon on Saturday, October 28, 2017, Mahmoud Salehi, a prominent activist of the Iranian Labour Movement, was arrested by four plainclothes security forces immediately after his kidney dialysis in a hospital in Saqez, Kurdistan province.

Mahmoud Salehi goes to Khomeini Hospital twice a week for dialysis. On October 28, 2017, as usual, after dialysis treatment, he was heading home along with his wife, Najibeh Salehzadeh. Suddenly a plainclothes agent stopped Mahmoud from behind and said he was arresting him. Mahmoud and his wife explained that he wasn’t feeling well due to the dialysis treatment and that he could repot to their office a day after, but two other plainclothes agents also came and they placed him forcefully in a car; at the same time a female agent went behind Najibeh to make sure that she could not intervene.

Najibeh requested to accompany Mahmoud to the courtroom, but they refused her request. They took Mahmoud to the Saqez court and Najibeh arrived separately shortly after. The public prosecutor of the Saqez court stated to Mahmoud Salehi that previously they had sentenced him to 9-year prison but his jail term has been reduced to one year effective immediately. Thereafter, around 4:00 PM, Mahmoud Salehi was transferred to the central prison of Saqez for execution of the sentence (see Mahmoud Salehi’s background below for more information).

Mahmoud Salehi suffers from serious heart and kidney diseases; plus twice a week he has to do kidney dialysis in the hospital. The health of Mahmoud Salehi will be in grave danger in prison and the authorities know that really well.

By incessantly targeting veteran labour activists in Iran, the Iranian government and judiciary not only are perpetuating a seemingly permanent state of fear and intimidation, it also is condemning some of these activists to gradual death. The Iranian labour movement just mourned the death of Mohammad Jarahi, who was refused proper treatment during his prison term.

Mahmoud Salehi is one of the most progressive and courageous Iranian labour activists and has been crucial in the rise of the Iranian labour movement in the past decade. He has spent many years in prison. The Iranian labour organizations and activists have strongly condemned the re-imprisonment of Mahmoud Salehi and demand his immediate and unconditional freedom.

As we stated previously, we all remember that Shahrokh Zamani was killed in Rajaee Shahr prison in September 2015 and no justice has yet to be done for his death; this is the same notorious jail that Reza Shahabi is being held prisoner. As predicted, none of Reza Shahabi’s demands have yet been addressed by the IRI’s prison/intelligence authorities after he conditionally halted his 50-day hunger strike on September 27th. Shahabi continues to be in prison despite growing health problems. Education workers, Esmail Abdi and Mohsen Omrani, continue to be incarcerated, and Mahmoud Beheshti Langroodi has been arrested and transferred to Evin prison on September 12, 2017 and the appeals court recently confirmed another 5 year jail term against him, which means that his total prison sentences are now 14 years. Tens of other Iranian labour and social activists have been summoned to courts in recent weeks.

We call on all workers’ and human rights’ organizations and concerned individuals to condemn the imprisonment of Mahmoud Salehi as well as other jailed labour activists including Reza Shahabi, Esmail Abdi and Mahmoud Beheshti-Langroodi.

International Alliance in Support of Workers in Iran (IASWI)

October 30, 2017

info@workers-iran.org; 

www.workers-iran.org;

https://twitter.com/IASWIinfo

 

Mahmoud Salehi’s Brief Biography:

 Mahmoud Salehi is one of the most prominent, progressive and courageous labour activists in Iran’s recent history. He is a former leader of the Bakers’ Union in Saqez as well as a founding member of the Coordinating Committee to Help Form Workers’ Organizations in Iran. He was also the spokesperson for the Reza Shahabi Defence Committee in Iran.

Mahmoud Salehi was born in 1962 (1341). He is married with 2 children. Due to living in poverty, Mahmoud could not attend school and thus joined the labour market when he was only 6. He did some tailoring and bakery jobs. After the 1979 revolution, Mahmoud joined the newly formed bakery workers syndicate in the City of Saqez. Mahmoud started his labour activities since then. In May 1979, he actively participated in organizing the May Day demonstration in Saqez, Kurdistan province; however, when the government forces attacked the City, Mahmoud along with hundreds of other workers (including many members of the bakery workers’ syndicate) had to leave the City. He consequently moved to Mahabad City. In May 1983 (1362), Mahmoud helped to organize a May Day event, in which they closed about 60 bakeries in Mahabad and Mahmoud delivered speeches in the workplaces. Consequently, the government prosecuted Mahmoud and he had no other choice but to leave Mahabad. After some time, Mahmoud decided to go back to Saqez but shortly after the Intelligence agency arrested Mahmoud and jailed him for three years. In the winter of 1989 (1367), Mahmoud was released from the prison. From 1989 to 1993 (1368 to 1372), Mahmoud helped to organized workers and labour events such as May Day with the help of city residents in suburban areas so that the government forces could not interfere.

In 1994 (1373), the Founding Committee of the Trade Association of Saqez Bakery Workers held its general assembly, in which all participants decided to nominate Mahmoud as their representative but the authorities of the Ministry of Labour opposed that decision. Workers immediately protested the Ministry of Labour’s interference, which helped to result in the Labour Administration’s retreat from the decision and thus Mahmoud formally became workers’ representative. In 1995 (1374), Mahmoud was arrested again for his activities with the trade association and after a short period of detention he was released. In 1999 (1378), Mahmoud, along with a few other labour activists, among them Mohammad Abdipour, Jalal Hosseini, Ebrahim Karimi, and Mohammad Mohammadi, were arrested by the security forces and spent 75 days in a solitary jail cell. In 2000 (1379), Mahmoud was arrested again, this time he was incarcerated for 10 months. After his release, the intelligence service removed Mahmoud from his position as the representative of the trade association and denied his eligibility to run for the position again.

In 2001 (1380), while the governor’s office had given Mahmoud the permission for 7 minutes of speech at the May Day event, Mahmoud was arrested in front of the crowd. But people staged a protest and demanded that the governor intervene for Mahmoud’s release. People threatened that they would demonstrate outside the office of the intelligence service, which helped to secure Mahmoud’s freedom after 3 days. With the order of the intelligence service and with the collaboration of the local authorities of the labour Ministry, Mahmoud was fired from his workplace after 9 years of seniority without any severance or benefits given to him. After that, due to the fear of the intelligence agency, no employer hired Mahmoud. Mahmoud then had to work for the Bakery Workers Cooperative Society.

Mahmoud along with Jalal Husseini, Mohsen Hakimi, Borhan Divargar, Mohammad Abdipoor, Esmail Khodkam and Hadi Tanomand and many other workers were arrested on May 1st 2004 at the beginning of a rally in celebration of May Day in the City of Saqez, Kurdistan Province. The above labour activists, internationally known as Saqez Seven, went on hunger strike while in custody until they were released on heavy bail on May 12, 2004.

In late April 2004, Salehi met with Ms. Anna Biondi of the ICFTU (now ITUC) in Tehran to discuss the dire situation of workers in Iran, while she was on a mission in Iran; this mission was closely monitored by the Iranian intelligent services. Mahmoud was arrested two days after the meeting in Saqez on the May Day event. Since his release on May 12, 2004, Mahmoud has incessantly been involved in organizing and mobilizing labour movement. He was one of the leading persons to form the Coordinating Committee to Form Workers’ organization in 2005, which was endorsed by thousands of workers across the country despite the repressive conditions in the country.  While facing three years of imprisonment since May 2004, Mahmoud wrote numerous articles on workers’ rights and systemic barriers imposed by the ruling capitalist class and the government, and he was interviewed frequently by various independent radios and websites. He has been a supporter of the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company and the Haft Tapeh Sugarcane Workers’ Syndicate. Salehi and his Saqez colleagues have been receiving considerable support and solidarity from labour and progressive activists and organizations internationally since the Saqez trials and afterwards.

In addition, Mahmoud Salehi was arrested on April 9, 2007 and transferred to a prison in the city of Sanandaj. The Kurdistan Province Appeal Court sentenced Mahmoud to one year imprisonment and also a three year suspended prison sentence, and the verdict was carried out immediately without prior notice to Mahmoud, his family or his lawyer. Various campaigns for Mahmoud’s freedom were launched in Iran and other countries by labour and progressive activists. Mahmoud was finally released on April 6, 2008 from the City of Sanandaj‘s central prison, despite the fact that he had finished one-year jail term on March 23, 2008 but the authorities had refused to release him until April 6, 2008.

Mahmoud Salehi became very ill as a result of years of persecution and imprisonment.  He suffers from chronic kidney disease, as a result of which he requires dialysis. He also suffers from a heart disorder.   Amnesty International said, “Mahmoud Salehi has long suffered persecution by the Iranian authorities, spending several periods in prison because of their legitimate and peaceful activities as trade union activists and human rights defenders.”

Only two days after his release from prison, Mahmoud Salehi told a reporter that the labour movement in Iran has been striving for achievement of its basic demands and that his activities during the past two decades have been for this purpose and despite many obstructions he has continued these activities for the realization of the working class goals and objectives. Salehi emphasized that such restrictions will not prevent or affect his efforts in defense of workers’ rights and demands.

Almost all progressive and labour organizations inside Iran and abroad sent solidarity messages for Salehi’s freedom.  His freedom was reported by many international news agencies.  Labour organizations and unions around the world, from Pakistan and Australia to France and Canada e expressed their support and joy for Salehi’s release. The Global Union federations and Amnesty International, which had also been campaigning for the freedom of both Salehi, welcomed the release of Mahmoud Salehi.  In Canada, CUPE, CUPW and other unions were very supportive of Salehi. CUPE Ontario Division invited Mahmoud Salehi twice before but the Canadian Embassy in Tehran refused to issue a visa to Mahmoud. Mahmoud Salehi was able to visit France after he was invited by French Workers’ Collective in Support of Workers in Maghreb and Middle East, which includes five major French trade Union federations, CGT, CFDT, FSU, Solidaires and UNSA, for a labour tour and conference in March 2012. He once again was invited to attend and speak at the CGT’s 50th congress in March 2013. Salehi was accompanied with his wife, Najibeh Salehzadeh. Both Saleh and his wife were targeted by authorities after their trip to France. Najibeh Salehzadeh was arrested and tried for social media posts in support of Reza Shahabi as well as her trip along with Salehi to France. She was later acquitted of all charges at an appeals court.

Mr. Salehi has many stories to share regarding the continuous persecution he has faced throughout the years. He recalls that “On May Day 2011, some of the labour activists in cities of Sanandaj and Saghez were summoned and subsequently arrested. In Saghez, Ali Hosseini and Hossein Moradi and I were arrested. I got arrested while I was very ill; a few days prior to the arrest I had a surgery performed on me by Dr. Mansour Alizadeh for the purpose of dialysis. About 35 centimeters of artificial vessels were implanted through my body’s left side. Despite such serious health conditions, the authorities arrested me at 1:30 pm on May 1, 2011 and detained me in a very cold room without any charges. This room was so cold that I developed pain and discomfort.”

Prior to May Day 2015, in a prearranged raid on April 28, 2015, the agents of the intelligence office of Saqez City arrested Mahmoud Salehi on behalf of the Kurdistan Provincial Intelligence Office without any reason and evidence arrested Mahmoud Salehi at his residence in the city of Saghez. Mahmoud Salehi was released on bail after 32 days on May 30, 2015, but as result of his incarceration in solidarity confinement and lack of proper medical treatment he lost both his kidneys.

On August 8th and 20th, 2015, Mahmoud Salehi was tried at the first branch of the Islamic Revolutionary Court of Sanandaj, presided by Judge Saeedi, during which he was charged with membership in the Komala (Communist Party of Iran), propaganda against the system and membership in the Coordinating Committee To Help Form Workers’ Organizations. Mahmoud Salehi’s defense has already been made public in Farsi by himself. During these hearings Mahmoud Salehi denied membership in Komala but confirmed that he has been a member and co-founder of the Coordinating Committee to Help Form Workers’ Organizations, which is well known labour organization in Iran.

On September 16, 2015, Mahmoud Salehi was again summoned by the office of the branch one of the Islamic Revolutionary Court in Sanandaj. When he reported to the court office, the clerk showed him a letter to read, in which it was indicated that Mahmoud Salehi was sentenced to one and a half years imprisonment with the charge of “propaganda against the system” and to seven and a half years jail for the charge of “membership in the opposition groups” for a total of nine years in prison. The clerk however refused to give him a copy of the verdict stating that they do not give copies to those charged with political matters. Mahmoud since then had been trying to repeal the above charges. On Saturday, October 28, 2017, Mahmoud Salehi, was arrested by four plainclothes security agents immediately after his kidney dialysis in a hospital in Saqez, Kurdistan province. He was taken to the Saqez court. The public prosecutor of the Saqez court stated to Mahmoud Salehi that previously they had sentenced him to 9-year prison but his jail term has been reduced to one year effective immediately. Thereafter, around 4:00 PM, October 28, 2017, Mahmoud Salehi was transferred to the central prison of Saqez for execution of the one-year sentence.

Mahmoud Salehi is undeniably one of the most courageous anti-capitalist labour activists in Iran today. He has contributed greatly to the recent rise of the labour movement in Iran.

For more information, contact info@workers-iran.org

Prepared by International Alliance in Support of Workers in Iran (IASWI); updated on October 30, 2017. This is a working document.

Background Information: www.workers-iran.org

PLEASE SEND protest letters to the electronic addresses below: Please also send them via the Iranian diplomatic representatives accredited to your country, if there is an Iranian diplomatic mission in your country. Although Iranian embassies’ addresses change frequently, please see the link below which might help: https://www.embassypages.com/iran

· Leader of the Islamic Republic
Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei
Twitter: @khamenei_ir (English) or @Khamenei_fa (Persian)
Email: info_leader@leader.ir or contact@leader.ir

· President of the Islamic Republic of Iran
Hassan Rouhani
Email: media@rouhani.ir
Twitter: @HassanRouhani (English) and
@Rouhani_ir (Persian)

· The Judiciary of the Islamic Republic of Iran – High Council of Human Rights
info@humanrights-iran.ir;

· Permanent Mission of the Islamic Republic of Iran to the United Nations
Email: iran@un.int

Cc: info@workers-iran.org;

جنبش کارگری ایران در مهر ۱۳۹۶

قبل از هر چیز ذکر یک نکته در رابطه با جنبش کارگری ایران در سه ماهه دوم امسال لازم است و آن این که تنظیم گزارش قبلی در بیستم شهریور انجام گردید و در مدت باقی مانده این ماه، حرکات کارگری شدت بیشتری یافت بطوری که بر نسبت اعتصابات و اعتراض جمعی کارگران تاثیر گذارد، لذا چنان که دیده می‌شود در سه ماهه دوم، از درصد اعتراض فردی کاسته شد و به نسبت اعتصابات افزوده گردید. این روند رشد اعتصابات در ماه مهر نیز ادامه داشته بطوری که نسبت اعتراضات فردی به حدود نصف سه ماهه دوم کاهش یافته است. این در حالی است که تعداد اعتراضات در روز که در سه ماهه اول امسال ۲٫۸ بود و در سه ماهه دوم به ۳٫۲ اعتراض در روز افزایش یافت اکنون (تا ۲۵ مهر) به ۴٫۳ حرکت در روز افزایش یافته است و این نشان از رشد جنبش کارگری دارد. نقطه اوج اعتصابات در مهرماه و شاید تمامی سال تا کنون اعتصاب یک پارچه و متحد کارگران هپکو و آذرآب در اراک و اعتصاب کارگران پالایشگاه ستاره خلیج در بوشهر بود.

۱۶ ۱۱

مبارزات اخیر کارگران هپکو، آذرآب و ستاره خلیج در کنار حوادث بعدی خود، به دور از هر گونه خوش خیالی و با تأکید بر اهمیت و ضرورت دوری از توهم پردازی، در مجموع از رشد نوعی اتکاء به خود و قدرت خود، هر چند بیش از حد ابتدایی و نازل و ناچیز، در گوشه‌ای از جنبش کارگری حکایت می‌کرد. کارگران در اینجا بساط باور به وعده‌های واهی کارفرمایان را تا حدودی جمع کردند، از بست نشینی و عریضه نگاری، بیشتر از پیش فاصله گرفتند. دست به اعتصاب زدند و به این نیز بسنده ننمودند. توده کارگر شاغل در هپکو اعتصاب را به خارج از محیط کارخانه بسط دادند، به سوی راه آهن رفتند، مسیر قطار تهران- خرمشهر و خلیج را سد ساختند، کارگران آذرب نیز همین کار را به شکل دیگری انجام دادند. آنان نیز جاده سراسری مرکز – غرب را بستند. اعتصاب کنندگان دو کارخانه با این اقدام همزمان، فریاد اعتراض خویش را به گوش همه همزنجیران خود در سراسر ایران و حتا جهان رساندند. ماجرا به اینجا نیز خاتمه نیافت. اعتصاب و اجتماع کارگران دو واحد بزرگ صنعتی با شبیخون هولناک و بشرستیزانه نیروهای سرکوب دولت اسلامی بورژوازی مواجه شد. کارگران با عزم استوار و اراده‌ای پولادین دست به مقاومت زدند. آنها پرشور و مصمم بر روی مطالبات خود پای فشردند و تأکید کردند که اعتصاب را تا حصول خواسته‌ها ادامه خواهند داد. آنان با سر دادن شعار «مزدور برو گم شو» و فریاد زدن شعارهای کوبنده دیگر تنفر عمیق طبقاتی خود را به قوای سرکوب بورژوازی، به کل ماشین دولتی سرمایه و به طبقه سرمایه‌دار و دولتش ابراز داشتند. اعتصاب کارگران هپکو و آذرآب سوای همه اینها، رخدادهایی در پی داشت که به نوبه خود بسیار اهمیت داشتند. چند روز پس از نبرد نابرابر و رویاروی این کارگران با قوای سرکوب دولت سرمایه، جمعیت نسبتا کثیری از کارگران شهر اراک به حمایت از همزنجیران خویش برخاستند. آنها دست به برگزاری یک راهپیمائی پرشکوه زدند. شمار کثیری کارگر در این تظاهرات وسیع خیابانی شرکت کردند و بر پشتیبانی خود از خواسته‌های کارگران هپکو و آذرآب تأکید نمودند.

در پالایشگاه ستاره خلیج نیز سیمای پیکار جاری کارگران با دفعات پیش و خیلی جاهای دیگر متفاوت شد. توده کارگر برای تحقق خواسته‌های خود ضرب الاجل تعیین نمودند. آنها دست از کار کشیدند و همزمان اعلام داشتند که از فردای پایان مهلت تعیین شده علاوه بر انسداد مجاری تولید اضافه ارزش دست به ایجاد اختلال در کل نظم اقتصادی سرمایه و تهدید هر چه بیشتر منافع سرمایه‌داران خواهند زد.

این رخدادها با اینکه دامنه‌ای بسیار محدود داشتند، با اینکه صرفا در این یا آن گوشه جنبش کارگری رخ می‌دادند، با آنکه به صورت بسیار گسیخته و بی ارتباط به وقوع می‌پیوستند، اما در هر حال بارقه‌ای بسیار کمرنگ از نوعی تحرک مصمم تر را در میان توده‌های کارگر خاطرنشان می‌ساختند. همه اینها گواه آن بود که حداقل بخش قابل توجهی از توده فروشنده نیروی کار دریافته است که با بست نشینی و طومار نویسی و بستن دخیل به قانون و قرار و قدرت سرمایه قرار نیست هیچ مشکلی از معضلات آنان گشوده گردد. این حوادث نشان می‌دادند که کارگران اتکاء به قدرت طبقاتی خود، اعمال این قدرت علیه صاحبان سرمایه و دولت سرمایه‌داری را بیش از پیش مد نظر قرار می‌دهند و برای نمایش آن تلاش می‌کنند.

نکته دیگری را هم پیش کشیم. ما به طور معمول بر اهمیت اعتصابات، خواباندن چرخه ارزش افزائی سرمایه، آمیختن اعتصابات با راه بندان‌ها و تظاهرات خیابانی، تصرف کارخانه، گرفتن خانه‌های خالی و مانند اینها اصرار می‌کنیم. چرا؟ دلیل این اصرار بسیار روشن است. واقعیت این است که جنبش کارگری تنها آنجا جریان دارد که راه اعمال قدرت طبقاتی را پیش می‌گیرد. که پیچ و خم پیکار طبقاتی را می‌پیماید، که علیه نظم اقتصادی و سیاسی و مدنی و حقوقی و سایر اشکال نظم سرمایه می‌جنگد. که دست به کار سازمان یابی شورایی قدرت طبقاتی خود می‌گردد، این قدرت را دقیقا علیه سرمایه اعمال می‌کند. این جنبش در غیر این صورت و در کلیه مواردی که به قانون و حقوق و نظم سرمایه می‌آویزد، وقتی بساط بست نشینی پهن می‌کند، زمانی که به این و آن نهاد دولتی متوسل می‌گردد، دیگر نه مبارزه طبقاتی که خاکسپاری و تشییع جنازه این مبارزه را دنبال می‌نماید.

اعتصاب روش مبارزه من درآوردی نیست بلکه برای اتخاذ آن لزوما محاسبه عملی و واقعی و حداقل سازمان دهی صورت می‌گیرد، توجهی مشخص به واقعیت روز می‌شود. بدین معنی که اعتصاب مصنوعا و بر مبنای تبلیغ این یا آن نیروی خارج از جنبش کارگری شکل نمی‌گیرد. با وجود این، اسیر دام دور باطل اعتصاب برای نفس اعتصاب شدن و گیر افتادن در حلقه تنگ اعتصاب برای کسب دستمزدهای معوقه و یا احیانا افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار و شرایط بهتر کار، بیراهه‌ای است که براحتی جنبش کارگری را خسته و فرسوده می‌کند. پیدا است که اعتصاب نمی‌تواند بعنوان هدف نهایی در نظر گرفته شود بلکه وسیله‌ای است برای سازمان یابی مناسب که کل نظام مزدی را هدف قرار دهد. سازماندهی طبقاتی کارگران به عنوان طبقه‌ای که مبارزات روزمره علیه سرمایه و نظام مزدی را پیش می‌برد، خود را آموزش می‌دهد و جنبش کنونی‌اش را از دور باطل تلاش برای بازپس گیری دستمزدهای عقب افتاده و شرایط بهتر کار به درجات بالاتری ارتقاء می‌دهد. مشکل اساسی کارگران نبود شرایط بهتر کار، دستمزد بیشتر و نبود دستمزد نیست بلکه خود نظام مزدی است که مسبب تمامی بدبختی‌های طبقه کارگر است. درجه بالاتر مبارزه طبقاتی شناخت بهتر نظام مزدی، جمع آوری نیروی طبقاتی در شوراهای کارگری و ایجاد سازمان عمومی شوراهای سراسری کارگران که برای سرنگونی نظام سرمایه‌داری و بر پایی جامعه بی طبقه مبارزه می‌کند. کسب تجربه جامعه گردانی نظام بی طبقه نه در آینده بلکه هم اکنون و در همین مبارزات روزمره باید فراهم شود. پرورش کارگران برای جامعه گردانی در بطن جنبش روزمره صورت می‌گیرد. تمامی این‌ها بدین معنی است که حتا اگر کارگران در جنبش روزمره خود موفق گردند و سرمایه‌داران را گام و یا گام‌های به عقب برانند، به اهداف خود رسیده اند؟ نه، کارگران هیچ گاه ئ در هیچ زمانی از مبارزه بر علیه نظام مزدی باز نایستاده‌اند. تاریخ چند صد ساله نظام سرمایه و کارمزدی از تضادی حکایت دارد که تا هنگامی که این نظام به هر شکل و هیبتی وجود دارد نبرد طبقاتی عنصر اصلی آن است.

ابراهیم پاینده

مهر ۱۳۹۶

اطلاعیه کمیته خارج از کشور حزب کمونیست ایران،در باره زندانی شدن مجدد محمود صالحی

روز شنبه ششم آبانماه محمود صالحی از چهره های سرشناس جنبش کارگری ایران، بدون هیچ گونه اخطار و اطلاع قبلی و در حالیکه در پایان دیالیز هفتگی از بیمارستان خارج می شد، توسط نیروی انتظامی دستگیر و بعداز ابلاغ حکم در دادگاه، روانه زندان شد. زندان رفتن، شکنجه شدن، تحت تعقیب قرار گرفتن، یورش شبانه ماموران به منزل ایشان، محرومیت اجتماعی و شنود شدن برای محمود صالحی و سایر فعالین جنبش کارگری ایران رویداد بیسابقه و تازەائی نیست. آنچه که مایه نگرانی اعضای خانواده و مدافعان جنبش کارگری است، وضعیت نامناسب جسمی محمود صالحی است. دستگاه قضائی جمهوری اسلامی در شرایطی محمود صالحی را برای اجرای حکم روانه زندان کرد که ایشان هفتەائی دو بار باید به دیالیز برود، از ناراحتی شدید قلبی رنج می برد، فشار خون و دیابت دارد و زندان برای چنین انسانی با این بیماریها حکم مرگ تدریجی را دارد.
تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران، ضمن محکوم کردن زندانی کردن این فعال سرشناس جنبش کارگری ایران، از کارزار اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران برای آزادی کارگران زندانی و زندانیان سیاسی حمایت می کند و کلیه احزاب و سازمانهای چپ و کارگری و تشکلهای مدافع جنبش کارگری را به همکاری و اتحادی عمل کمپینی در حمایت از محمود صالحی و سایر کارگران زندانی دعوت می کند.

کمیته خارج از کشور حزب کمونیست ایران
٢٩ اکتبر ٢٠١٧

گزارش برگزاری شب همبستگی با جنبش کارگری ایران

شب همبستگی با جنبش کارگران ایران که از طرف «صندوق همبستگی با کارگران ایران – کانادا» فراخوانده شده بود در روز شنبه ۲۸ اکتبر با حضور نزدیک به ۱۴۰ نفر برگزار شد. این شب توسط مجری برنامه رفیق شاهین خلیلی از اعضای صندوق همبستگی اعلام و با اجرای سرود انترناسیونال آغاز شد و با سخنان ایشان در بزرگداشت رفقای از دست رفته رحمان نجات و محمد جراحی و قرائت اطلاعیه های صندوق همبستگی در باره این عزیزان ادامه یافت. سپس به یاد و بزرگداشت همه جانباختگان راه رهایی طبقه کارگر و سوسیالیسم و بویژه عزیزانی مانند یداله خسروشاهی و بهزاد کاظمی و شاهرخ زمانی و  کورش بخشنده و شهرام یوسفی و امیر حسن پور و رحمان نجات و محمد جراحی  یک دقیقه سکوت اعلام شد. در بخش بعد رفیق امیرپیام طی سخنانی به بررسی وضعیت کنونی جنبش کارگری و برخی موانع و نیازهای پیشروی آن پرداخت و بر ضرورت حمایت همه جانبه از آن در خارج از کشور تاکید نمود.

پس از صرف شام، برنامه تا پاسی از شب رفته با همراهی دی جی گرم و شاد پایکوبان ادامه یافت. عایدات برنامه ۲۶۰۱ دلار شد که گزارش مالی آن در زیر ملاحظه می شود. همچنین در این برنامه ۴۲۰ دلار حق عضویت دریافت شد و دو عضو جدید نیز به صندوق همبستگی پیوستند. در پایان از همه عزیزان عضو و غیر عضو که با کار داوطلبان شان برگزاری این شب و اجرای موفق آنرا تضمین نمودند صمیمانه تشکر می کنیم.

***********************

گزارش مالى

درآمدها:

فروش بلیط  ٣٨٧٠ دلار  (١٢٩ بلیط )

فروش بار  ۴٨۵ دلار

کمکهاى مالى دریافت شده  ١٨٠ دلار

     جمع کل درآمدها  ۴۵٣۵ دلار

هزینه ها:

کرایه سالن  ٧٣٠ دلار

سیستم صوتی  ٨۶ دلار

چیپس و نوشابه  ٣٠ دلار

غذا  ٨١٠ دلار

مشروب  ٢١٣ دلار

چاپ بلیط ۴٠ دلار

جواز مشروب  ٢۵ دلار

  جمع کل هزینه ها  ١٩٣۴ دلار

عایدات این برنامه  ٢۶٠١ دلار

پیام نجیبه صالح زاد به مناسبت دستگیری و زندانی شدن مجدد محمود صالحی

فعالین کارگری ! مردم آزادیخواه ! درودهای گرم ما نثارتان باد. بدون شک تاکنون در جریان دستگیری و زندانی شدن محمود صالحی در روز شنبه ششم آبان ماه برابر با ۲۸ اکتبر قرار گرفته اید. جا دارد شرح رویداد و دلواپسی هایمان از بابت وضعیت عمومی محمود را از زبان ما بشنوید. روز شنبه ششم آبان ماه ( ۲۸ اکتبر ) در پایان دیالیز هفتگی محمود، همراه ایشان در حال خروج از بیمارستان بودم که ناگهان چهار نفر از ماموران نیروی انتظامی ما را محاصره کرده و محمود را با وجود اعتراض و مخالفت من از بابت وضعیت جسمی ایشان بعداز انجام دیالیز با خود به دادگاه بردند.
در آنجا ضمن ابلاغ حکم، ایشان را جهت اجرای حکم روانه زندان مرکزی سقز کردند. این دستگیری بدون اخطار در پی حکم دادگاه تجدید نظر صورت می گیرد که حکم ۹ سال زندان تعلیقی ایشان را به یک سال حکم قطعی تبدیل کرده است. دوستان عزیز ! آنچه که من و سایر اعضای خانواده محمود را بشدت نگران می کند، اجرای حکم یک سال زندان برای محمود نیست، زیرا زندان رفتن در دفاع از منافع طبقاتی خود و هم طبقه هایش برای محمود و ما مایه افتخار است، مسئله مهمی که ما اعضای خانواده محمود را نگران و بشدت دلواپس آن هستیم، شرایط بسیار نامناسب جسمی ایشان است. محمود در هفته دو مرتبه باید دیالیز شود، ایشان بشدت از ناراحتی قلبی رنج می برد و مدتی دیگر باید برای بار سوم تحت عمل جراحی باز قلب قرار گیرد، فشار خون، دیابت و در کل وضعیت نامناسب جسمی ایشان ما را بشدت نگران کرده است. مدافعان و فعالین جنبش کارگری ! محمود صالحی بخاطر دفاع از طبقه کارگر و پایان دادن به استثمار انسان از انسان و دفاع از همان راهی که شما مدافعین طبقه کارگر می پیمائید رنج ها کشیده، زندان رفته و دوباره روانه زندان شده است. انتظار ما اعضای خانواده محمود و دوستانش از شما عزیزان این است که، شما هم به نوبه خود صدای اعتراض ما به زندانی شدن محمود و سایر کارگران زندانی باشید. صدای اعتراض و دادخواهی ما را به گوش کارگران، اتحادیه های کارگری و سایر انسانهای آزادیخواهی که هدف و تلاش آنان نیز ایجاد یک دنیای بدون ستم و زندان است، برسانید و خواهان آزادی محمود و دیگر کارگران زندانی شوید.
یکبار دیگر به شما عزیزان درود می فرستیم و دست یکایک شما را می فشاریم

نجیبه صالح زاده سخنگوی کمیته دفاع از محمود صالحی

۲۹ اکتبر سال ۱۳۹۶

مزدک کوهکن :سیاهی «ازدواج سفید» در غیاب جنگ علیه سرمایه 

مشکل در سیاهی و سفیدی ازدواج‌ها نیست. معضل در وجود سرمایه و غیبت کبرای جنبش رادیکال سرمایه ستیز طبقه کارگر است. حتما خیلی‌ها خواهند گفت که آخر ازدواج چه ربطی به سرمایه‌داری و مبارزه طبقاتی و جنبش کارگری و نوع این حرف‌ها دارد. آنان که چنین می‌پندارند از دو حال خارج نیستند، یا سرمایه‌دار، دولتمرد، نماینده فکر و مرام و اخلاق و مدنیت و شریعت سرمایه اند و یا زیر فشار سیاست، نظم، دیکتاتوری، مهندسی افکار و شستشوی مغزی سرمایه توان مشاهده، شناخت و موشکافی واقعیت‌ها را از دست داده‌اند. ازدواج میثاق زندگی مشترک دو انسان است. برای آن که این میثاق، انسانی باشد، طرفین آن باید تا آنجا که ممکن است از غل و زنجیرهای مناسبات انسان ستیزانه طبقاتی مستولی بر خود و بیگانه با خویش آزاد باشند. مادام که سرمایه‌داری هست چنین چیزی مقدور نیست، همگان اسیر فشار بندها، ارزش‌ها و ملاک‌های انسانیت کش این نظام می‌باشند. با همه اینها، جنگ برای پاره کردن و خلاصی از این زنجیرها، جنگ برای آزادی، جنگ رها سازی انسان، انسانیت و معیارهای انسانی از شر این مناسبات است. انسانی بودن و نبودن میثاق ازدواج را نیز در همین گذر و با همین موازین باید به داوری نشست. بحث حاضر به این نکات نظر دارد، محور مشخص موضوع اما ازدواج سفید است. از این پدیده آغاز می‌کنیم. سیمای واقعی ماجرا آنست که دو انسان بر اساس توافق و رضایت، تصمیم به زندگی مشترک می‌گیرند و این تصمیم را جامه عمل می‌پوشانند. آنها برای این کار، بسیاری از رسوم و سنن فسیل شده اعصار گذشته تاریخ را دور می‌ریزند. سراغ هیچ «محضر ازدواج و طلاق رسمی»! نمی‌روند. پای هیچ مرجع یا روحانی صیغه خوانی را به حریم مراودات خود باز نمی‌کنند. مراسم اجباری خاصی برگزار نمی‌نمایند. «زوجت» و «قبلت» بر زبان نمی‌رانند. الفاظ چندش آوری از نوع «با اجازه بزرگترها»! و ادا و اطوارهای دروغین پوشالی را تکرار نمی‌کنند. میثاق زندگی مشترک خود را در هیچ نهاد دولتی به ثبت نمی‌رسانند. برای تشکیل زندگی مشترک خویش از هیچ ولی، قیم و صاحب اختیاری اجازه نمی‌گیرند. از این‌ها که بگذریم خود را اسیر خرید و فروش همدیگر و داد و ستدهای رایج ازدواج کالایی نمی‌کنند. مهریه‌ای مطالبه نمی‌گردد. شرط شغل و پست و تحصیلات و مقام و نسب و ثروت را دور می‌اندازند. آن‌ها بر این روال پیش می‌روند، تمامی این قیود و سنت‌های اسارت آور ضد انسانی را بر سینه دیوار می‌کوبند. تا این جای کار به درستی، انسانی، تمدن گرایانه و آزادی جویانه اتفاق می‌افتد. رویدادی که دهه‌ها است در بخش وسیعی از دنیا، امر عادی، روتین و رایج زندگی انسانها گردیده است. اما و این اما بسیار مهم است، داده‌های اجتماعی و انسانی زیادی چگونگی انجام و سرنوشت این شکل زندگی مشترک افراد در ایران و اروپای غربی یا حتی برخی جوامع دیگر را، از هم متمایز می‌سازد. در ممالک اخیر این نوع زندگی مشترک، فقط فشار سنت‌ها، رسوم و باورهای ارتجاعی دینی و قرون وسطایی را به چالش نکشیده است. بالعکس پایه‌های تشکیل و تحقق خود را همه جا و از همه لحاظ، بر دستاوردهای مبارزات و میدان داری‌های طبقه کارگر قرار داده است. تشکیل دهندگان این فرم زندگی روی سکوی دستاوردها و فتوحات دوره‌های پیش جنبش کارگری نشسته‌اند. کارگرند و زیر فشار استثمار وحشیانه سرمایه قرار دارند اما در همان حال، هر چند گذرا و بی ثبات از یک خورد و خوراک و پوشاک و حداقل معیشتی برخوردارند. اگر نه همه، ولی در سطحی نسبتا وسیع برای خود سرپناهی دارند. در پاره‌ای جاها هنوز برای آموزش فرزندان خود با سد ناشکستنی مشکلات مالی مواجه نیستند. برای دکتر و دارو و درمان خویش و کودکان خود مجبور به تحمل هزینه‌های سنگین نمی‌باشند. دارندگان این نوع زندگی مشترک تا زمان حاضر، امکانات بالا را دارند و همه را به یمن جنگها، خیزش‌ها و مبارزات گذشته‌های دور توده‌های کارگر، به یمن شورش حماسی کارگران در انقلابات زنجیروار دهه چهار قرن نوزدهم، رستاخیز پرشکوه انترناسیونال سازی آنان، قیام جاودانه کموناردها، پیکار عظیم کارگران روسیه در دهه‌های اول و دوم همان سده و نوع این جنبش‌ها دارند. آنچه اینان دارند البته در همین حد خلاصه نمی‌گردد. این زوجها، نه فقط از هیچ کس اجازه نمی‌گیرند، نیازمند کسب هیچ اجازه‌ای هم نیستند. زیرا که جنبش کارگری بر حق دخالت هر مرجع، هر پدر و مادر یا خویشاوند، هر نهاد، دولت و قدرتی در چند و چون زندگی خصوصی افراد مهر ابطال کوبیده است. مجبور به ثبت و گزارش کار خود نیستند، زیرا که توده‌های کارگر در پویه مبارزات طولانی مدت تاریخی خود، بورژوازی را از قدرت تحمیل این اجبار بر انسانها ساقط کرده است. تشکیل دهندگان زندگی مشترک به شغل و موقعیت و اجداد و تحصیلات و مناصب اجتماعی همدیگر رجوع نمی‌کنند زیرا که جنبش کارگری از دیرباز با شورش‌های عظیم خود علیه این ارزش‌ها و معیارها، کل اعتبار آن‌ها را اگر نه الغا اما خنثی کرده است. لیست پشتوانه‌های حاصل از دستاوردهای جنبش کارگری برای زندگی مشترک انسانها، از این نیز بسیار غنی تر و طولانی تر است. مبارزات گذشته‌های دور کارگران فقط شر نهادهای رسمی، دولتی و «قانونی» را از سر شکل زندگی مشترک انسان‌ها کوتاه نکرده است، هر نوع داوری سوء غیرانسانی در باره این شکل زندگی را هم از ساختار مغز و شعور آدمها پاک کرده است. به ذهن هیچ انسانی، هیچ «شهروندی» هیچ فردی از ساکنان جامعه خطور نمی‌کند که زندگی مشترک افراد، با ازدواج یا بدون هیچ ازدواج، به لحاظ ملاک‌های اخلاقی و ارزش‌های انسانی، حامل هیچ گونه تفاوت یا تعارضی می‌باشد. در این کشورها، در این بخش از جهنم وحشت و دهشت سرمایه‌داری، توده‌های کارگر، روزی، روزگاری در پروسه پیکار علیه سرمایه‌داری، نوع این «حقوق» و دستاوردها را بر طبقه سرمایه‌دار و دولت‌های سرمایه‌داری تحمیل کرده‌اند. در ایران و در عظیم‌ترین بخش دنیای سرمایه‌داری هیچ اثری از هیچ کدام این امکانات، پشتوانه‌ها و دستاوردها بدرقه راه زندگی مشترکِ آزاد از قید ازدواج یا آنچه ازدواج سفید می‌نامند، نیست.

همه مصیبت‌ها هم در همین جا، در زمین گیری و زبونی و بی قدرتی جنبش کارگری است. واقعیتی که اینک نه خاص ایران بلکه «انترناسیونالیستی» است! تفاوت‌ها نه در وضعیت حی و حاضر این جنبش در بخش‌های مختلف جهنم سرمایه‌داری، که فقط در داشتن یا نداشتن میراث پیکارهای پیشین است. برخی جوامع اروپایی تا همین امروز هم تل و تپه هایی از فتوحات سابق خود را در اختیار دارند و طبقه کارگر جامعه ما که به یمن فعالیتهای گمراهساز چپ لنینی، در هیچ دوره‌ای، قادر به تحمیل هیچ چیز بر بورژوازی نگردیده است، امروز همراه با فروماندگی و زبونی موجودش، فشار خرد کننده بی فتوحاتی‌ها و شکست‌های مستمر پیشین را نیز بر دوش می‌کشد. سرنوشت پدیده موسوم به ازدواج سفید را باید در این فضا و زیر تاثیر همه این مؤلفه‌ها بررسی کرد. افراد، زیر نام تشکیل زندگی مشترک، کنار هم قرار می‌گیرند اما میثاق توافق آنان، درست، در همان لحظه انجام، زیر شلاق هزاران زنگاره شوم ناشی از فقر و فلاکت اقتصادی، نابرابری‌های بی انتهای طبقاتی، فساد اخلاقی، تباهی فرهنگی، ارزش‌های ضد انسانی و همه نکبتهای جامعه سرمایه‌داری، بسیار بدفرجام و باردار فاجعه‌های گوناگون است. آنان بر پاره‌ای سنن و رسوم بازمانده دوران برده داری خط بطلان می‌کشند، خطر می‌کنند و نظم حاکم سرمایه را نادیده می‌انگارند، همه این کارها را انجام می‌دهند تا زندگی مشترک خود را بدون رجوع به هیچ نهاد یا ثبت در هیچ «محضر» آغاز نمایند، اما خود آنان هر لحظه در معرض سوء استفاده، فرصت طلبی، کاسب کاری و خیانت همدیگر هستند. فرصت طلبی‌ها و خیانت هایی که آبستن سنگین‌ترین تاوان‌ها و خسارت‌ها برای طرفین و صد البته و بیش از ۹۰ درصد، برای قربانیان همیشگی ازدواج‌ها، برای زنان و دختران است. پسر زیر فشار نیازهای بسیار طبیعی هیچ گاه ارضاء نشده و سرکوب گردیده از سوی نظام سرمایه‌داری، در شرایطی که هیچ چشم اندازی برای تشکیل خانواده بر اساس معیارها و سنن و ارزشهای پوشالی حاکم نمی‌بیند بدون داشتن هیچ احساس تعهد انسانی و اخلاقی، قرار زندگی مشترک می‌بندد و دختر زیر فشار فقر و فلاکت و تمامی سیه روزی‌های تولید شده توسط سرمایه، به این قرار تن می‌دهد. چند گام این طرف تر اولی تمامی قول و قرارها را با تیغ کاسب کاری و بازاری منشی پاره می‌کند و همسر خود را به دست بدترین و هولناک‌ترین حوادث می‌سپارد. همه چیز در یک چشم به هم زدن بر هم می‌ریزد، شیرازه ازدواج می‌پاشد. عوارض این فروپاشی که محور بحث ماست در بهترین حالت، طرفین ازدواج و در اینجا «ازدواج سفید» را در خود می‌پیچد اما در بسیاری موارد بر سر کودک و چه بسا کودکان حاصل این وصلت آوار می‌شود. با همه اینها تا اینجا باز هم در سیمای عام خود و در مجرد نا موفق بودن یک وصلت به طور کلی، هیچ چیز رعب انگیزی نیست. هیچ دلیلی هم برای اطلاق فاجعه بر آنچه رخ داده است وجود ندارد. فاجعه اساسی آنست که این رخداد در ایران، در جوامع مشابه ایران، در بخشی از جهنم گند و خون سرمایه‌داری اتفاق افتاده است که طبقه کارگر آنجا نه در پهنه پیکار روز علیه سرمایه هیچ سنگر نیرومندی افراشته است و نه هیچ میراثی از چنین سنگر سازی‌ها، در گذشته‌های دور یا نزدیک خود دارد. آری! کل مصیبت اینجا است که قد می‌افرازد. دختر و اکنون چه بسا مادر، هدف وحشیانه‌ترین تهمت‌ها، تهاجمات و تعرضات قرار می‌گیرد. در نخستین گام کودکان وی که ره گم کرده، آواره و بی تقصیر وارد جهنم تباهی، بربریت و بیداد سرمایه‌داری شده اند، در همان مبادی ورودی این دوزخ کثیف، شناسنامه « حرام زادگی» و «نامشروع بودن» دریافت می‌کنند!! مادر آنها نیز «زنا کار!! بدکاره و مفسد» نام می‌گیرد!! پدر و مادر و افراد خانواده دختر – اگر وجود داشته باشند – او را روسپی، هوس باز، نااهل و هرجایی می‌خوانند!! از اینکه روزی وی را متولد نموده اند ابراز پشیمانی می‌کنند!! بودنش را مایه شرمساری می‌پندارند!! حکم به طرد او می‌دهند!! و چه بسا قصد سر به نیست کردنش را در سر بپرورند!! هم کلاسی‌ها، همسایه‌ها، آشنایان نزدیک و دور بعضا یا غالبا زبان به لعن و نکوهش می‌گشایند!! او را از خود می‌رانند و شایسته بدترین ملامت‌ها می‌دانند. دولت دینی سرمایه تشکیل زندگی مشترک وی را غیرشرعی، غیرقانونی، کفر و مستوجب سنگسار می‌داند!! همه علیه او و در راستای سلب هستی وی کمر می‌بندند اما این نه انتهای ماجرا که تازه نقطه شروع آن است!! دختر قربانی شکست ازدواج و نفرین شده کل سنت‌ها، معیارها و ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی انسان ستیزانه جامعه طبقاتی و نظام گند و وحشت سرمایه‌داری، اینک اسیر طوفان مشکلات، رنجها و دردهای بی درمان اقتصادی و معیشتی نیز هست. در حالی که مادر فرزند یا فرزندان است، سرپناه ندارد، کار ندارد، هزینه خورد و خوراک و پوشاک خود و کودکانش را ندارد، از هیچ امکان دارو و درمان برخوردار نیست. او فقط توسط شریعت و قانون جنایت آمیز سرمایه محکوم به سنگسار نگردیده است. بند، بند هستی جامعه دهشت زای سرمایه‌داری او را هدف سنگسار و زیر رگبار خشم و سرکوب و جنایت گرفته است. کل این فاجعه‌ها بر سر یک انسان، یک زن، یک دختر و کودکان او آوار می‌شود!! چرا و به چه جرم؟ فقط به این خاطر که خواسته است در کنار انسانی که دوستش می‌پنداشته است بساط زندگی مشترک پهن کند. خواسته است طبیعی‌ترین و انسانی‌ترین و پاک‌ترین و صادقانه‌ترین شکل زندگی را به گونه‌ای آزادمنشانه و خلاص از زنجیرهای اسارت نظم اجتماعی و فرهنگی و دینی سرمایه برپای دارد. او به خاطر انجام این کار از همه لحاظ انسانی، محکوم به نابودی شده است. درندگی، بربریت و سبعیتی که سرمایه از تمامی منافذ خود، از طریق دولت، شریعت، نظم سیاسی و حقوقی و مدنی، از مجاری مغز مهندسی شده والدین و خویشاوندان و ساکنان جامعه، از زمین و آسمان نظام بردگی مزدی، علیه وی اعمال می‌کند، اما معضل حتی در این حدها هم نیست. سیره و سنت و طبیعت و منوال هستی سرمایه همین‌ها است و همواره و در همه جا این بوده است. معضل بنیادی، غیبت کبرای جنبش کارگری است. غیبت فاجعه بار جنبشی که باید به صورت بی وقفه، علیه شالوده موجودیت سرمایه‌داری و علیه تمامی اشکال تجاوز و تهاجم و بربریت سرمایه به انسان‌ها، در جنگ باشد. جنبشی که باید به یمن این جنگ و دستاوردهای این جنگ تا زمانی که سرمایه‌داری باقی است به استثمار شوندگان و فرودستان و همه آدم‌ها معیشت، موقعیت، حقوق، عزت، شرف و پشتوانه ببخشد. اگر پدیده موسوم به «ازدواج سفید» به جای زندگی بهتر و راحت تر، مصیبت‌های افزون تر و سیاهی و نومیدی می‌زاید فقط به خاطر آنست که این جنبش نیست. سرمایه را هدف تعرض و پیکار خود نمی‌گیرد، فتوحاتی نداشته است. کارنامه‌اش تابان نیست، دستاورد مهمی کسب نکرده است. پشتوانه‌ای برای آحادش فراهم ننموده است. سنگی بر روی سنگ نگذاشته است. بسیار زبون، زمین گیر و بی تأثیر است. جمعیت عظیمی از قوای طبقاتی آن حتی قادر به حصول دستمزدهای چندین ماه به تعویق افتاده خود نیز نمی‌باشند. چرا چنین است. پرسشی است که پاسخ آن نیازمند واکاوی و توضیح و تشریح یک تاریخ است. فشرده شاید بتوان گفت که این جنبش صد سال جنگیده است اما نه برای خود و نه در سنگر ضد سرمایه‌داری که کاملا بالعکس، در اردوی دشمنان خویش، پشت سر این یا آن رویکرد ارتجاعی بورژوازی، برای افزایش و کاهش قدرت این یا آن جناح طبقه سرمایه‌دار!! آری، صد سال تمام در این برهوت‌ها ره پیموده است و در هر گام و هر دوره و هر عرصه بیش از پیش خود را فرسوده است. کارنامه‌اش مالامال از شکست‌ها و تهی از دستاورد است. تا آنجا شکست خورده و دست خالی است که طبق آخرین آمار در سال ۱۳۹۴ حاصل کار و استثمارش به صورت ۲۲۵۰ تریلیون تومان سرمایه طبقه سرمایه‌دار (به قیمت ثابت سال ۱۳۹۰) بر سرش آوار است، خودش گورخواب و کارتن خواب است. کودکانش خیابانی و بدون خورد و خوراک و پوشاک و دارو و درمان هستند. در حالی که فقط و فقط در فاصله میان سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۴ بیش از ۷۵۰ تریلیون تومان سرمایه (به قیمت ثابت سال ۱۳۹۰) برای سرمایه‌داران تولید کرده است خودش چند ماه، چند ماه، بدون هیچ مزد، کار می‌کند و پس از ۵ ماه وقتی دستمزد یک ماه را دریافت می‌دارد، خود را فاتح و راضی می‌پندارد!!

ازدواج سفید در سرشت خود نه فقط حامل هیچ عیبی نیست که پاک‌ترین و انسانی‌ترین شیوه تشکیل زندگی مشترک می‌باشد. آنچه فاجعه می‌آفریند و سفیدی ازدواج را سیاهی دهشتناک زندگی زن و فرزندان می‌سازد، نه خود این شکل ازدواج، که فقر و فلاکت، فرودستی و بی حقوقی محض اقتصادی، سیاسی، معیشتی و اجتماعی انسانهای ازدواج کننده است. معضل زن شکست خورده در این ازدواج‌ها و سرنوشت سیاه فرزندان وی محصول نبود مهریه!! و «صداق معلوم»!! و «صیغه شرعی عقد»!! نیست. مصیبت واقعی او آنست که اسیر جهنم گند و وحشت سرمایه‌داری است. در قعر این جهنم فقط کار می‌کند و سرمایه تولید می‌کند و به تمامی بربریت‌ها، جنایت‌ها و انسان ستیزی‌های که سرمایه و طبقه سرمایه‌دار و دولت سرمایه‌داری بر سرش تلنبار می‌کند تن می‌دهد. علیه سرمایه نمی‌جنگد، در تدارک این جنگیدن نیست. دست به کار سازمان دهی قدرت پیکار ضد سرمایه‌داری توده‌های طبقه خود نمی‌شود. زیر نام مبارزه، در بی راهه‌ها می‌چرخد. به فرمان این و آن عده فرصت طلب حزب ساز و سندیکا پرست، ابتذال بست نشینی و طومار نویسی و آویختن به جناح‌ها و شخصیت‌ها و احزاب را جایگزین جنبش شورایی ضد سرمایه‌داری می‌سازد. در همین راستا مفلوک و بی قدرت است. به خاطر همه این کارها در کلاف فقر، گرسنگی، آوارگی، بی بهداشتی و بی آموزشی می‌پیچد. انسانی‌ترین طریق تشکیل زندگی مشترک وی فحشا نام می‌گیرد!! کودکان حاصل این ازدواج پاک انسانی «حرام زاده» تلقی می‌گردند!! انصراف آزادمنشانه وی از اجرای روابط منحط کالایی یا تعیین «صداق معلوم» برای ازدواج!! مایه باخت و بدبختی او می‌شود. با شکست ازدواج، خودش و کودکانش گرسنه و بی کاشانه و آواره می‌شوند!!! بند، بند جامعه سرمایه‌داری کمر به سنگسار او می‌بندد. مشکل نه در سفیدی ازدواج که در سیاهی دهشت زای انسان ستیزانه سرمایه‌داری است.

و سؤال مهم آنست که چه باید کرد و چه می‌توان انجام داد. پاسخ ما بسیار روشن است. ازدواج سفید نه فقط حق مسلم و حیاتی انسان‌ها است که پاک‌ترین و طبیعی‌ترین و انسانی‌ترین شکل ازدواج است. باید از آن دفاع نمود، و همزمان اعلام داشت که:

  1. حق مسلم و بدون هیچ شک و تردید انسان‌ها است که شکل زندگی مشترک خویش را آزادانه، بدون فشار هیچ قید و حکم و قانون و سنت و شرع و عرف و قرار و آداب و رسوم بالای سر خود انتخاب کنند. هر نوع تلاش هر فرد اعم از حقیقی یا حقوقی برای تحمیل ارزش‌های پوسیده دینی و قومی و اخلاقی و اجتماعی قرون وسطایی بر تشکیل دهندگان زندگی مشترک باید هدف نقد آگاه گرانه انسانی، سرمایه ستیز و رادیکال قرار گیرد.

  2. هر گونه دخالت دولت یا هر نهاد دولتی، هر گروه و مؤسسه و سازمان نظم بربریت سرمایه‌داری در زندگی شخصی انسان‌ها، از جمله در پروسه تشکیل زندگی مشترک فرد، ممنوع است. هر نوع دخالت این نهادها و گروهها باید جرم تلقی شود و مرتکبین این دخالت‌ها مورد مجازات واقع شوند.

  3. برابری کامل بین زن و مرد در همه قلمروهای زندگی اجتماعی از جمله در امر ازدواج و طلاق، ممنوعیت چند همسری و پرداخت دستمزد برای خانه داری باید رسمیت یابد.

  4. کل آحاد جامعه، از جمله کلیه کسانی که در آستانه ازدواج و تشکیل زندگی مشترک به هر شکلی هستند باید از تمامی امکانات معیشتی، خورد و خوراک و پوشاک، مسکن و امکانات رایگان دارو و درمان و آموزش و همه مایحتاج رفاهی دیگر برخوردار باشند. هیچ انسانی نباید زیر فشار مشکلات اقتصادی تن به زندگی مشترک با دیگری دهد و هیچ انسانی نباید به خاطر جدایی از همسر خود اسیر هیچ نوع تنگنای معیشتی و رفاهی گردد.

  5. کل کودکان از جمله کلیه کودکان حاصل ازدواج‌های سفید یا غیر سفید شکست خورده باید از همه لحاظ و در همه وجوه زندگی خود زیر پوشش تضمین مطمئن و کامل معیشتی، رفاهی، درمانی، آموزشی، تربیتی، روان درمانی و سلامت جسم و فکر قرار گیرند.

و دومین پرسش اساسی و آخرین نکته بحث حاضر این است که این کارها چگونه می‌تواند انجام گیرد و چه نیرویی و در کدام فرایند قرار است دست به کار انجام آنها باشد. پاسخ این سؤال نیز بسیار شفاف است. فقط و فقط جنبش شورایی سرمایه ستیز توده‌های کارگر است که می‌تواند حتی در همین جهنم گند و خون و دهشت سرمایه‌داری کل این انتظارات را با قدرت بر طبقه سرمایه‌دار و دولتش تحمیل کند. می‌تواند تحمیل این انتظارات را سنگر نیرومند تعرضات بعدی و بیشتر خود علیه سرمایه سازد و می‌تواند در همین راستا بشریت را از شر وجود سرمایه‌داری رها سازد.

مزدک کوهکن

مهر ۱۳۹۶

زارش وردی از تلاش برای آزادی رضا شهابی

همکار ایرانی ما رضا شهابی عضو هییت مدیره سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه نیاز ضروری به کمک و همبستگی ما دارد. او هفته ها را در اعتصاب غذا در زندان بسر برد و وضعیت جسمانی او همچنان رو به وخامت میرود.  بسیاری از اعضای اتحادیه سراسری ما ( وردی) رضا را شخصا بعنوان فعال فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل می شناسند. او در سال ۲۰۱۰ در حین کار و هنگام راندن اتوبوس بازداشت و توسط دادگاه به اصطلاح انقلاب اسلامی ایران به جرم فعالیت های سندیکایی به شش سال زندان، پرداخت مبلغ هنگفتی جریمه و محرومیت از کلیه فعالیت های سندیکایی به مدت پنج سال بعد از آزادی از زندان محکوم شد. رضا شهابی بخش اعظم محکومیت خود را در زندان سپری کرد و به علت وضعیت نا گوار جسمانی ناشی از شکنجه و شرایط بسیار دشوار زندان  به دلایل پزشکی اجازه ترک زندان به او داده شد. اما اوحتی هنگام مرخصی پزشکی همچنان توسط نیروهای امنیتی تحت مراقبت و آزار قرار داشت. در ماه اگوست امسال او مجددا به اداره زندانها احضار شد و به او این اطمینان داده شد که حکم آزادی وی در پرونده موجود می باشد. اما بجای آزادی از زندان در تاریخ نهم اگوست بازداشت و به زندان فرستاده شد. مدتی که رضا در مرخصی پزشکی بسر میبرد به عنوان غیبت غیر مجاز شمرده و مدت محکومیت او تا ماه دسامبر ۲۰۱۸ تمدید شد. در اعتراض به این حکم دادگاه، رضا بلافاصله بعد از بازداشت دست به اعتصاب غذا زد و تا پایان ماه سپتامبر به اعتصاب غذای خود ادامه داد تا جایی که وضعیت جسمانی او به وضع خطرناکی رو به تحلیل رفت. در پنجم سپتامبر گروه های مختلفی و همچنین سندیکای شرکت واحد در حمایت  و همبستگی با رضا علیرغم حضور گسترده ماموران امنیتی در مقابل مجلس دست به اعتراض زدند.  کریستین بهله عضو هییت مدیره اتحادیه وردی مستقیما از مقامات عالیرتبه حکومتی ایران و همچنین کمیسیون دفاع از حقوق  بشر فراکسیون مجلس آلمان خواهان آزادی فوری رضا شهابی شد.

نامه های همبستگی را می توان به آدرس زیر ارسال کرد.

alliance_workers_iran@yahoo.de

   

لینک به اصل گزارش به زبان آلمانی در نشریه وردی:

http://bit.ly/2zfr7kM

 

ترجمه و تکثیر از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

 

http://etehadbinalmelali.com/ak/

 

اطلاعیه شماره ۱ کمیته دفاع از محمود صالح

کارگران، اتحادیه های کارگری و مردم آزادیخواه !
همانطوریکه مطلع هستید، روز شنبه ششم آبانماه ماموران نیروی انتظامی، بدون هیچگونه اخطار و اطلاع قبلی، محمود صالحی از چهره های سرشناس و خوشنام جنبش کارگری را حین خروج از بیمارستان بازداشت و روانه زندان کردند. این اولین بار نیست که محمود صالحی دستگیر و زندانی می شود. محمود صالحی بارها و بارها بخاطر دفاع از مطالبات و خواسته های خود و هم طبقه ای هایش دستگیر و زندانی شده است، بطوریکه سالهای زیادی از عمر مفید و جوانیش را در زندان گذرانده است.
در دفاع از محمو صالحی و برای اطلاع رسانی درست و به موقع و مهمتر از این جلب حمایت کارگران و مردم آزادیخواه از محمود صالحی و سایر کارگران زندانی کمیته ای با عنوان “کمیته دفاع از محمود صالحی” تشکیل شده است. امروز کمیته اولین نشست خود را برگزار کرد و در این جلسه نجیبه صالح زاده بعنوان سخنگوی کمیته انتخاب گردید. از این ببعد تلاش خواهیم کرد کلیه اخبار و گزارشات مربوط به وضعیت و شرایط جسمی و در زندان بودن محمود صالحی و کار کمیته را از طریق سایت رسمی کمیته به اطلاع همگان برسانیم.
انتظار داریم که شما فعالین و مدافعان جنبش کارگری و مردم آزادیخواه ما را در پیشبرد این مهم یاری رسانید.
کمیته دفاع از محمود صالحی
هفتم آبان مان ۹۶ برابر با ۲۹ اکتبر ۲۰۱۷ میلادی
شماره تلفن های تماس با سخنگوی کمیته دفاع از فعال کارگری محمود صالحی
۹۱۸۴۱۳۸۴۳۵
۹۱۸۸۸۱۱۸۱۱۶
لینک سایت کمیته دفاع از محمود صالحی
http://mahmoodsalehi.com/

محمود صالحی را دوباره دستگیر و زندانی کردند، کارزار جهانی برای آزادی فعالین کارگری را شدت می بخشیم

حوالی ظهر امروز، شنبه ۲۸ اکتبر، محمود صالحی از فعالین سرشناس جنبش کارگری ایران هنگامی که بعد از انجام دیالیز کلیه در بیمارستان به همراه همسرش عازم خانه بود، توسط نیروهای های امنیتی که لباس شخصی به تن داشتند دستگیر شد.

محمود صالحی هر هفته دو بار به بیمارستان خمینى براى دیالیز مى رفته. امروز هم طبق معمول بعد از دیالیز، همراه با همسرش نجیبه صالح زاده، به خانه بر مى گشتند که یک نفر لباس شخصى از پشت دست محمود را گرفت و اظهار کرد که حکم دارند او را بازداشت کنند. به آ‌نها اعتراض شد که محمود از زیر دیالیز آمده بیرون و حالش خوب نیست و فردا خودش مراجعه می کند؛ اما همینکه مقاومت صورت گرفت سه نفر لباس شخصى، ویک خانم که پشت نجیبه صالح زاده رفته بود که ایشان عکس العملى نشان ندهد، محمود را سوار ماشین کردند. همسر محمود از ماموران مى خواهد که با وی تا دادسرا برود اما بهش اجازه نمى دهند و او بعد از مدتى خودش را به داسراى عمومى سقز مى رساند. دادستان عمومی دادسرای سقز حکم ۹ سال زندان برای محمود صالحی که به یک سال کاهش یافته بود را به وی ابلاغ می کند و سپس حوالی ساعت ۴ بعد از ظهر محمود صالحی برای اجرای حکم به زندان مرکزی شهر سقز منتقل می شود.

محمود صالحی از ناراحتی قلبی و کلیه رنج می برد و بعلاوه دو بار در هفته باید در بیمارستان مورد دیالیز کلیه قرار گیرد. سلامتی محمود صالحی در زندان در معرض خطر جدی قرار خواهد گرفت. ما به رژیم اسلامی هشدار می دهیم که کلیت این نظام را مستقیما مسئول هر نوع عواقب ناگواری می دانیم که ممکن است برای محمود صالحی اتفاق بیافتد. همچنین یک بار دیگر به رژیم گوشزد می کنیم که با اذیت و آزار، پیگرد، صدور احکام زندان و بگیر و ببند فعالین کارگری و معلمان، دیگر نخواهد توانست فضای خوف و وحشت در جامعه ایجاد کند و از اعتراض هایی که هر روز گسترش می یابد جلوگیری کند. کارگران، معلمان و سایر زحمتکشان ایران دیگر تاب تحمل شرایط موجود را ندارند؛ اعتراض های سراسری معلمان و اعتراض های هر روزه کارگران در اقصی نقاط کشورعلیه بیکار سازی ها، نپرداختن دستمزدها، دستمزدهای چندین مرتبه پایین تر از خط فقر، ناامنی شغلی، ورشکستگی و نیمه تعطیلی زنجیره وار بنگاه های های تولیدی و همزمان با آن خشم و انزجاز عمومی نسبت به دزدیها، اختلاس ها و چپاول ثروت های اجتماعی توسط مقامات و دارودسته های حکومتی را نمی توان با ضرب و شتم کارگران و یا دستگیری و زندانی کردن فعالین سرشناس کارگری خاموش کرد. به بند کشیدن محمود صالحی، رضا شهابی، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی لنگرودی و دیگر چهره های مبارز و سرشناس جنبش کارگری ایران، تنها خشم و نفرت بیشتر کارگران و معلمان علیه رژیم را دامن خواهد زد.

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در  ایران بازداشت و حبس مجدد محمود صالحی را قویا محکوم می کند و خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط او می باشد. اتحاد بین المللی کارزار اخیر خود را همچنان با تمام نیرو ادامه خواهد داد. ما یقین داریم که کارزارهای بین المللی در حمایت از فعالین کارگری و معلمان با شدت و دامنه بیشتری ادامه خواهد یافت و بیش از پیش جنبه های عملی خواهد گرفت.  رژیم  کارگر ستیز و سرکوب گر جمهوری اسلامی سرمایه تا کنون باید دانسته باشد که  سرکوب و به بند کشیدن فعالین کارگری، در داخل کشور و نیز در عرصه جهانی و بویژه در نزد جنبش جهانی کارگری برایش گران تمام خواهد شد.

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

۲۸ اکتبر ۲۰۱۷