گفتوگۆی کاتژمێر ١٢ی نیوەڕۆی ستۆدیۆی ئێن ئاڕ تی لەگەل حەسەن ڕەحمان پەنا

بیانیه ی اعتراضی :زنجیر بر پای محمود صالحی بیانیه ی اعتراضی :زنجیر بر پای محمود صالحی


۵۳۶ نفر از فعالین کارگری، فرهنگی و اجتماعی کشور به رفتار غیرانسانی حکومت با محمود صالحی اعتراض کرده اند …
آیا زنجیری که بر پای محمود صالحی، روی تخت بیمارستان بسته اند، تنها به بند کشیدن یک انسان، یک کارگر، یک انسان آزادیخواه در گوشه ای از ایران است؟ آیا این زنجیری نیست که برپای همه‌ی ما، همه‌ی ستمدیدگان، آوارگان، تهیدستان و تحقیر شدگان و همه‌ی مبارزان و آزادیخواهان این جامعه‌ی بیمار بسته شده است؟ آیا تصویری عریان‌تر از خشونت سرد و سرکوبگر سرمایه و پاسداران حکومت ستم و سرمایه و دار و شکنجه وجود دارد؟ آیا فریادی از این رساتر برای آگاه کردن ما از زنجیرهای آشکار و پنهانی که ما را در تار و پود نکبت ستم و سرمایه اسیر کرده است وجود دارد؟ آیا فقط انسان بودن، نه حتی روشنفکر و مبارز و آزادیخواه بودن، برای شنیدن این فریاد و طنین انداز کردن آن همچون غرشی از هزاران و هزار حنجره کافی نیست؟محمود صالحی، با شرافتش، با مبارزه و استواری اش و با آزادیخواهی دلیرانه اش زنجیرهای ما را به ما نشان می دهد. این زنجیر همه‌ی ماست که بر پای نحیف پیکر بیمار او بسته شده است. او تنها نیست، اگر ما سردی زنجیرهای بسته بر پای خویش را لمس کنیم.با فریادی رساتر، زنجیر را از پای صالحی باز کنیم.
۱. آلاله شیروی۲. ابراهیم آوخ٣. ابراهیم عالی‌پور۴. ابو فتحی۵. ابوالفضل احمدزاده۶. ابوالفضل آنائی۷. ابوالفضل فتحی سردهایی ٨. احسان حقیقی‌نژاد۹. احسان دهقان ۱۰. احسان عباسی۱۱. احسان غلامنژاد۱۲. احمد امانی۱٣. احمد پورابراهیم۱۴. احمد شامال۱۵. احمد شمشکی۱۶. احمد عبدلی۱۷. احمد عسگری۱٨. احمد مرتضوی۱۹. اردشیر نظری۲۰. ارسلان کاظم نژاد۲۱. ارشد فیلی۲۲. اسرین رادمنش۲٣. اسماعیل قنواتی۲۴. اسماعیل محمودی۲۵. اشرف کار۲۶. اصغر ایزدی۲۷. افشین شمس۲٨. اکبر معصوم‌بیگی۲۹. اگرین نادری٣۰. الناز کریمی٣۱. الهام صالحی ٣۲. الهام هومین فر٣٣. الوار قلی وند ٣۴. امید حنیف٣۵. امیر چمنی٣۶. امیر درویش‌وند٣۷. امیر عزتی٣٨. امیر غفاری٣۹. امیر کریم‌نژاد۴۰. امیر معماریان۴۱. امیرعباس آزرم‌وند۴۲. امیرهوشنگ افتخاری راد۴٣. امین امامی۴۴. امین باقری۴۵. امید علیزاده۴۶. امیر جواهری لنگرودی۴۷. امیر رضا افشین نیا۴٨. امیرحسین موسویان۴۹. امیررضا اسدی۵۰. امیرهوشنگ گراوند۵۱. انسیه صیادی ۵۲. انیشا اسداللهی۵٣. اوختای حسینی۵۴. اوکتای قلی وند ۵۵. اولدوز هاشمی۵۶. ایرج سیف۵۷. ایرج کریمی پور۵٨. ایمان کریمی۵۹. آبتین مظفری۶۰. آذر ارفع زاده۶۱. آرش اله وردی۶۲. آرش موسوی۶٣. آرمان اسماعیلی۶۴. آریا فرهنگ۶۵. آریس زارعی۶۶. آزاده صابری۶۷. آزاده معینی۶٨. آزیتا ولی زاده ۶۹. آفاق ربیعی۷۰. آکو امین ۷۱. آلاله شیروی۷۲. آیدا عمیدی۷٣. آیدا رحیم زاده ۷۴. آیدین غلام زاده۷۵. بابک بیات۷۶. بامداد آزادی۷۷. بامداد یاوری۷٨. بختیار یوسفی۷۹. بهار کوهستانی٨۰. بهداد بردبار٨۱. بهرام روحی آهنگرانی٨۲. بهرام‌ وطنی٨٣. بهرنگ زندی٨۴. بهرنگ نجمی٨۵. بهروز خباز٨۶. بهروز فراهانی٨۷. بهروز ورقایی٨٨. بهزاد امانی٨۹. بهزاد گرجی۹۰. بهمن تمدن۹۱. بهمن نمازی۹۲. بهنام ابراهیم زاده ۹٣. بهنام دارایی‌زاده۹۴. بی نظیر خواجه پور۹۵. بیستون بیگ زاده۹۶. پدرام بابازاده۹۷. پرتو عظیمی۹٨. پردیس رحمانفرد۹۹. پروانه عارف۱۰۰. پروانه قاسمیان۱۰۱. پرویز صداقت۱۰۲. پروین محمدی۱۰٣. پروین اسفندیاری۱۰۴. پریا نعمتی۱۰۵. پریسا حاتمی۱۰۶. پریسا سردشتی۱۰۷. پریسا نصرآبادی۱۰٨. پژهان‌ مختاری۱۰۹. پندار هادی‌ن‍ژاد۱۱۰. پوریا مرادی۱۱۱. پویا جانی پور۱۱۲. پیشکو فاتحی۱۱٣. پیام شاکر۱۱۴. پیمان پیران۱۱۵. پیمان کریمی۱۱۶. ترمه کرامتی۱۱۷. تقی صابری۱۱٨. تومی ویترمارک۱۱۹. تیمور ذوفنون۱۲۰. تینا خیاط۱۲۱. ثریا حاتمی۱۲۲. جبار محمدی ۱۲٣. جعفر عظیم‌زاده۱۲۴. جلال نادری۱۲۵. جمیل خوانچه زار۱۲۶. جواد بیرامی۱۲۷. جواد تهرانی۱۲٨. چینی فیضی۱۲۹. حافظ موسوی۱٣۰. حجت قانعی۱٣۱. حسام حسین‌زاده۱٣۲. حسام شریف پور۱٣٣. حسن آزاد۱٣۴. حسن حسام۱٣۵. حسن رضیئی۱٣۶. حسن مرتضوی۱٣۷. حسنیه دوست قرین۱٣٨. حسین افصحی۱٣۹. حسین دارستانی۱۴۰. حسین عبداله زاده۱۴۱. حسین غلامی۱۴۲. حسین رزاقی۱۴٣. حسین فرخ زاده۱۴۴. حسین یوسفی۱۴۵. حشمت محسنی۱۴۶. حمید حاجیلاری ۱۴۷. حمید ذوالقدر۱۴٨. حمید فراهانی۱۴۹. حمید نوذری۱۵۰. حمیدرضا فرزانه۱۵۱. حمیدرضا قاضی زاهدی۱۵۲. حمید وطنی۱۵٣. حمیدرضا خشنودفر۱۵۴. حورا سپهر۱۵۵. خالد نودشه۱۵۶. خسرو رحیمی۱۵۷. خسرو شاه‌علی۱۵٨. خسرو معینی۱۵۹. دارا مستوفی۱۶۰. داریوش پارسا۱۶۱. داریوش محمدی مجد۱۶۲. دانیال حقگو۱۶٣. دانیال ایمانی۱۶۴. داور خیری۱۶۵. داوود رضوی۱۶۶. راحله طارانی۱۶۷. رامان ساعد۱۶٨. رامیار رضایی۱۶۹. رامیار حسینی۱۷۰. رامین‌ قلی وند۱۷۱. رحمان سلیمانی۱۷۲. رحمت غلامی۱۷٣. رحیم فرید۱۷۴. رحیم امیری۱۷۵. رحیم مهدی۱۷۶. رزگار ملامحمدی۱۷۷. رژا روشن۱۷٨. رسول شوکتی۱۷۹. رضا اکوانیان۱٨۰. رضا برازنده۱٨۱. رضا بیات۱٨۲. رضا پایا۱٨٣. رضا روزبهانی۱٨۴. رضا رئیس دانا۱٨۵. رضا سپیدرودی۱٨۶. رضا شاهمرادی۱٨۷. رضا عابد۱٨٨. رضا عفتی۱٨۹. رضا نصیری۱۹۰. رعنا سهرابی۱۹۱. رفعت رنجبران لنگرودی۱۹۲. رهام یگانه۱۹٣. روح الله باقری۱۹۴. روزان مامدی۱۹۵. روزبه آبادان۱۹۶. روزبه سوهانی۱۹۷. روزبه گرجی بیانی۱۹٨. روزبه معینی۱۹۹. روژین پزشکیان۲۰۰. روشنک هوشمند۲۰۱. رویا حشمتی۲۰۲. رویا دارابی۲۰٣. رویا زرین۲۰۴. رویا حشمتی۲۰۵. ریبوار پرویزی۲۰۶. ریحانه کاظمی۲۰۷. ریحانه انصاری۲۰٨. زانیار سهرابی۲۰۹. زرتشت احمدی راغب۲۱۰. زهرا فیاض۲۱۱. زهره فرد۲۱۲. ژاله فولادپور۲۱٣. سارا خلیلی جهرمی۲۱۴. سارا دلشاد۲۱۵. سارا یوسف‌پور۲۱۶. ساره سکوت۲۱۷. ساسان دانش۲۱٨. ساغر ساغرنیا۲۱۹. ساناز داودزاده فر۲۲۰. سایت خاوران۲۲۱. سپند آرند ۲۲۲. ستاره صبور۲۲٣. سعید آرمان۲۲۴. سعید بهمنیان۲۲۵. سعید سهرابی۲۲۶. سعید صادقیان۲۲۷. سعید اوحدی۲۲٨. سعید حسن زاده۲۲۹. سعید صادقیان۲٣۰. سعید کریمی۲٣۱. سعید میلان۲٣۲. سعید نادری۲٣٣. سلیمان بایزیدی۲٣۴. سلیمان خضری۲٣۵. سماء اوریاد۲٣۶. سمیه دیندارلو۲٣۷. سمیه رستمی‌پور۲٣٨. سمیرا قربانی۲٣۹. سمیه کریمی آذر۲۴۰. سهند ریاحی۲۴۱. سهند عباسی۲۴۲. سهند نسایی۲۴٣. سهیل آقازاده۲۴۴. سودابه گشتاسبی۲۴۵. سیامک میرزاده۲۴۶. سیامند زندی۲۴۷. سیاوش آقایی۲۴٨. سیاوش شهابی۲۴۹. سیروس ملکوتی۲۵۰. سیف خدایاری۲۵۱. سیما ریاحی۲۵۲. سیما مرتضوی۲۵٣. سینا حبیبی۲۵۴. سیامک طاهری۲۵۵. سیاوش فرهادی۲۵۶. سیاوش نیشابوری۲۵۷. سیروس مددی۲۵٨. شادی انصاری۲۵۹. شاهد علوی۲۶۰. شاهین شریفیان۲۶۱. شایسته شیخی ۲۶۲. شبگیر حسینی۲۶٣. شبنم آذر۲۶۴. شروین طاهری۲۶۵. شکیبا عسگرپور۲۶۶. شهاب قاضی‌خانی۲۶۷. شهرام اقبال‌زاده۲۶٨. شهرام کیانی۲۶۹. شهرزاد چرامی ۲۷۰. شهلا باور۲۷۱. شهلا حیدری۲۷۲. شهناز رضاقلی۲۷٣. شهناز مرتب۲۷۴. شورش مولانی۲۷۵. شیدا مرادی۲۷۶. شیما بهرهمند۲۷۷. شیما مقدسی۲۷٨. شیوا خیرآبادی۲۷۹. شیوا شاهین۲٨۰. شیدا عبدی۲٨۱. شیدا مهدوی۲٨۲. شیوا کرمی۲٨٣. صادق فلاح‌پور۲٨۴. صالح گرامی۲٨۵. صدیق اسماعیلی۲٨۶. صلاح آزادی۲٨۷. صلاح عباسی۲٨٨. صمد وکیلی۲٨۹. طاها شاهمرادی۲۹۰. طاهر احسانی۲۹۱. طاهره موسوی۲۹۲. طلیعه میرزایی۲۹٣. طوفان مهدوی۲۹۴. ظهراب امینی فرد۲۹۵. عاطفه رنگریز۲۹۶. عالیه اقدام دوست۲۹۷. عباس پابرجا۲۹٨. عباس شهرابی۲۹۹. عباس محمودی٣۰۰. عبدالله وطن‌خواه٣۰۱. عبدی کلانتری٣۰۲. عثمان کریمی٣۰٣. عثمان محمدی٣۰۴. عدنان قادری٣۰۵. عرفان رشیدی٣۰۶. عزت دولت آبادی٣۰۷. عزیز سنگتراش٣۰٨. عزیزاله معینی ٣۰۹. عسل اخوان٣۱۰. عسل محمدی٣۱۱. عطاء کرم‌زاده٣۱۲. عطیه فوادی٣۱٣. علی عبداله زاده٣۱۴. علی نبی زاده ٣۱۵. علی ثباتی٣۱۶. علی رسولی٣۱۷. علی عزیزی٣۱٨. علی فاضل‌زاده٣۱۹. علی فخفوری٣۲۰. علی کلانتری٣۲۱. علی موسوی٣۲۲. علی یوسفی٣۲٣. علیرضا آدینه٣۲۴. علیرضا خزایی٣۲۵. علی ابوطالبی٣۲۶. علی آزادی٣۲۷. علی باجور٣۲٨. علی سالکی٣۲۹. علی سهرابی٣٣۰. علی صالحی٣٣۱. علی محمدی زنگانلی٣٣۲. عمر رشیدی ٣٣٣. عنایت یوسف پور٣٣۴. عیدی نعمتی٣٣۵. عیسی فیضی٣٣۶. غزال جمشیدی٣٣۷. غلامرضا غلام‌حسینی٣٣٨. فاتح مردوخ٣٣۹. فاطمه سرحدی زاده٣۴۰. فاطمه سلیمی٣۴۱. فخری شادفر٣۴۲. فرامرز قربانی٣۴٣. فربد شیرمحمد٣۴۴. فرج زارعی٣۴۵. فرج سرکوهی٣۴۶. فرح طاهری٣۴۷. فرخ قهرمانی٣۴٨. فرخنده حاجی‌زاده٣۴۹. فردین نگهدار٣۵۰. فرزام معینی ٣۵۱. فرزانه جاویدان٣۵۲. فرزانه جلالی٣۵٣. فرزانه راجی٣۵۴. فرشته فرهانی٣۵۵. فرشید حبیبی٣۵۶. فرمیسک زاهدی ٣۵۷. فرنوش پیشرویان٣۵٨. فرنوش تنگستانی٣۵۹. فرهاد داوودی٣۶۰. فرهاد شیخی٣۶۱. فرهنگ نیکفر٣۶۲. فریبا حسینی٣۶٣. فریبا خوش‌سیر٣۶۴. فریبرز فرشیم٣۶۵. فریده سلیمانی٣۶۶. فریده قاضی٣۶۷. فریبرز رفیعی٣۶٨. فرید همایون٣۶۹. فریدا آفاری٣۷۰. فواد آقابگزاده٣۷۱. فواد زمانی٣۷۲. فواد فتحی٣۷٣. فوزیه اخوان٣۷۴. قاسم خلویی٣۷۵. کازلی میرانی٣۷۶. کاظم فرج‌الهی٣۷۷. کامبیز سلطانین٣۷٨. کاوه طلایی٣۷۹. کاوه عباسیان٣٨۰. کاوه کرمانشاهی٣٨۱. کاوه مجاور٣٨۲. کبری اربابو٣٨٣. کرم مرسنه٣٨۴. کریم شاهی٣٨۵. کمال خسروی٣٨۶. کمال محمودی٣٨۷. کورش سلحشور٣٨٨. کوشا اثیمی٣٨۹. کوکب محمدی٣۹۰. کیهان محمد علیان٣۹۱. کیوان غفاری٣۹۲. کیومرث درکشیده٣۹٣. کیومرث سلیمانی٣۹۴. کامبیز کبیری٣۹۵. کامران معتمدی٣۹۶. کامیار فکور٣۹۷. گلرخ جهانگیری٣۹٨. گلنار خواجوی٣۹۹. لوییز وهابپور۴۰۰. لیلا قرائی۴۰۱. ماجد تاتا۴۰۲. ماریا عباسیان۴۰٣. مازیار صالحی۴۰۴. مازیار گیلانی نژاد۴۰۵. مازیار واحدی۴۰۶. مانی حاجیلاری۴۰۷. مجتبی شیدا ۴۰٨. مجتبی اسدی۴۰۹. مجتبی نظری۴۱۰. محسن حکیمی۴۱۱. محسن دیلم صالحی۴۱۲. محسن شمس۴۱٣. محمد اسماعیل وندی۴۱۴. محمد ایرانزاد۴۱۵. محمد آسیابانی۴۱۶. محمد پورعبدالله۴۱۷. محمد حبیبیان۴۱٨. محمد حسن شفیعی۴۱۹. محمد رئوف مرادی۴۲۰. محمد سردشتی۴۲۱. محمد سمندری۴۲۲. محمد صفی‌خانی۴۲٣. محمد عسگری۴۲۴. محمد غزنویان۴۲۵. محمد قره باغی۴۲۶. محمد محبی۴۲۷. محمد میزبان۴۲٨. محمد نقی مرادی۴۲۹. محمدحسین علمی۴٣۰. محمدرضا اسکندری۴٣۱. محمدرضا امیری۴٣۲. محمدرئوف مرادی۴٣٣. محمود بیگی۴٣۴. محمود عسکری۴٣۵. مرتضی افشاری۴٣۶. مرتضی سلطانی۴٣۷. مرجان افتخاری۴٣٨. مرجان داوودی۴٣۹. مرسده محسنی۴۴۰. مریم حکمت شعار۴۴۱. مریم ملکیان۴۴۲. مریم وحیدیان۴۴٣. مریم امانی۴۴۴. مریم شکری۴۴۵. مریم محبوب۴۴۶. مریم محسنی ۴۴۷. مسعود لطفی۴۴٨. مسعود مقدم۴۴۹. مصطفا عزیزی۴۵۰. مصی شرافتی۴۵۱. معصومه غفارزاده۴۵۲. معصومه لطفی۴۵٣. منصوره بهکیش۴۵۴. منور یوسف پور۴۵۵. منیره سعیدی کیا۴۵۶. منیژه حبشی۴۵۷. منیژه ناظم۴۵٨. مهتاب قربانی۴۵۹. مهدخت قربانی۴۶۰. مهدی قاصد۴۶۱. مهدی اصلانی۴۶۲. مهدی توپچی۴۶٣. مهدی رمضان‌زاده۴۶۴. مهدی سلیمی۴۶۵. مهدی صابری۴۶۶. مهدی ملکان۴۶۷. مهدی رضایی۴۶٨. مهدی کشاورز۴۶۹. مهدی نوابی۴۷۰. مهران غلامپور۴۷۱. مهرداد امامی۴۷۲. مهرداد باباعلی۴۷٣. مهرداد بنی بایرامی۴۷۴. مهرداد کریمی‌ها۴۷۵. مهرزاد دشتبانی۴۷۶. مهرک کمالی۴۷۷. مهرگان ملکی۴۷٨. مهرنوش حیدرزاده۴۷۹. مهرنوش سعیدی۴٨۰. مهرنوش فطرت۴٨۱. مهری عباسی۴٨۲. مهسا مکارم۴٨٣. مهسا نادری۴٨۴. مهناز دقیق‌نیا۴٨۵. مونا حاجیلاری ۴٨۶. میترا حیدری۴٨۷. میترا صراف۴٨٨. میلا مسافر۴٨۹. میلاد دیلم صالحی ۴۹۰. میلاد هماپور۴۹۱. مینا سحر۴۹۲. مینو کیخسروی۴۹٣. نادر اصغری۴۹۴. نادر فتورچی۴۹۵. نازنین اکبری۴۹۶. ناصر اعتمادی۴۹۷. ناصر طاهری۴۹٨. ناصر مهاجر۴۹۹. ناهید میرحاج۵۰۰. ناهید خداجو۵۰۱. نبی صمیمی۵۰۲. نرگس ایمانی۵۰٣. نسا نائینی۵۰۴. نسرین جعفرزاده۵۰۵. نسیم بنی‌کمالی۵۰۶. نگین گیتی۵۰۷. نیلوفر ابطحی۵۰٨. نیما علوی۵۰۹. نیما فرازمند۵۱۰. هادی رحیمی۵۱۱. هاروی یوسفی۵۱۲. هانا صالحی۵۱٣. هانیه مجتهد۵۱۴. هرمز شریفی۵۱۵. هما بدیهیان۵۱۶. هما علیزاده۵۱۷. هماره روشن۵۱٨. همایون ایوانی۵۱۹. همایون حاجی‌خانی۵۲۰. همایون گدازگر۵۲۱. هومن نسایی۵۲۲. هیراد پیربداقی۵۲٣. هیرش مجیدنیا۵۲۴. هیمن رسولیان۵۲۵. هیوا کاکهرش ۵۲۶. واله زمانی۵۲۷. وحید علیرضا رزازی۵۲٨. وحید محمدی۵۲۹. یاده صمدی۵٣۰. یاسر همتی۵٣۱. یاشار دارالشفاء۵٣۲. یحیی دواندری۵٣٣. یگانه خویی۵٣۴. یاسمن خوشتیغ۵٣۵. یوسف صفاری۵٣۶. یونس تراکمه

پویا محمدی:برای آزادی محمود صالحی اتخاذ اشکال مؤثرتر مبارزاتی لازم و ضروری است

قریب به دو هفته است که “محمود صالحی” از رهبران برجسته و سرشناس طبقه کارگر، مجدداً دربند و زندان رژیم اسلامی سرمایه در ایران گرفتار آمده است. مأموران رژیم، “محمود صالحی” را پس از انجام دیالیز روزمره و در حین خروج از بیمارستان سقز در حضور همسر و همرزم خود “نجیبه صالحزاده”، دستگیر و روانه زندان این شهر نموده اند. این مبارز راه رهایی کارگران، سالهای بسیاری را در زندانهای رژیم اسلامی گذرانده و جسم و جانش متحمل لطمات و آسیب های فراوانی شده است، علاوه بر اینکه از نارسایی های قلبی رنج می برد، نیز مجبور است برای زنده ماندن هفته ای دوبار تحت دیالیز قرار گیرد چرا که کلیه هایش را هم در زندان از دست داده است.

در مدت این دو هفته مقامات و شکنجه گران رژیم آگاهانه در پی فراهم نمودن شرایط مرگ “محمود صالحی” در زندان بوده اند. بدون کمترین توجه به بیماری هایی که او از آنها رنج می برد، به طور عمد وی را در وضعیتی به غایت ضدانسانی قرار داده که متعاقب آن شرایط جسمی اش روبه وخامت نهاده و دچار حمله قلبی نیز شده است. قساوت و بی شرمی حاکمان سرمایه در ایران را می توان در بند و زنجیرهایی که به دست و پای این انسان مبارز در روی تخت بیماری بسته اند، مشاهده نمود.

“محمود صالحی” سالهای عمر خود را در راه آگاهگری و احقاق حقوق هم طبقه ای های خود گذرانده است، جان و هستی خویش را وقف خدمت به انسانیت، و زندگی ای شایسته برای انسانها نموده است و اینک یکبار دیگر اینچنین در چنگال دشمنان رهایی طبقه کارگر و ناقضان حقوق انسان گرفتار آمده است. قبل از محمود، “رضا شهابی” یکی دیگر از فعالین و مبارزان طبقه کارگر مجدداً به بند کشانده شده و وی را نیز در شرایط بسیار دردناکی قرار داده اند.

طی دوسال اخیر دژخیمان رژیم اسلامی، با حربه زندان و تحمیل شرایط سخت و ضد انسانی، جان سه تن از رهبران و مبارزان ثابت قدم رهایی طبقه کارگر، “محمد جراحی”، “شاهرخ زمانی” و “کوروش بخشنده” را هم گرفته اند. اساساً کارنامه حکومت اسلامی سرمایه داران در ایران، مملو از جرم و جنایت علیه جنبش مبارزاتی طبقه کارگر و سایر اقشار و توده های مردم تحت ستم است.

در این میان، فعالین و رهبران کارگری دربند همواره به اشکال گوناگون و در سطوح مختلف مورد حمایت هم طبقه ای های خود قرار داشته اند. به حق که این عزیزان شایسته هزاران درود و بیشترین حمایت ها برای رهایی اند. طی مدتی که از دستگیری مجدد “محمود صالحی” و “رضا شهابی” می گذرد حمایت های فراوانی چه در داخل کشور و چه در خارج از آن در جهت محکومیت این اقدام ضد کارگری رژیم و برای آزادی ایشان صورت گرفته است. در خارج کشور بیشترِ حمایت ها در قالب برپایی آکسیون های اعتراضی مختلف و اطلاع رسانی به افکار و مراجع بین المللی در این باره، بوده است. در داخل کشور نیز حمایت ها عموماً به شکل صدور اطلاعیه و بیانیه از سوی تشکل های کارگری و جمع ها و محافل مبارزاتی مختلف خود را نشان داده است. بدون شک تمامی این اقدامات برای آزادی این عزیزان به سهم خود مؤثر و کارساز است اما آنچه که در این راستا از ضرورت و مبرمیت خاصی برخوردار است، عطف توجه و تلاش عملی برای ارتقای سطح این مبارزات و پشتیبانی ها، با اتخاذ اقدامات و شیوه های مؤثرتر و کاراتر در جهت آزادی اسرای دربندمان است. اکنون و به طور مشخص جان یکی از رهبران نستوه طبقه کارگر در خطر است و رژیم اسلامی هم کماکان حد و مرزی برای قساوت و بی شرمی در قبال وی نمی شناسد.

همانطور که اشاره رفت طی این مدت از جمله شاهد صدور اطلاعیه های حمایتی مختلفی در داخل کشور بوده ایم که نشانگر احساس مسؤلیت ها و همسرنوشتی ها در قبال وضعیت سلامت و آزادی رهبران و فعالین کارگری دربند است اما آنچه به نظر می رسد این است که با توجه به شرایط موجود ضروری است که بعد از صدور این اطلاعیه ها و اتخاذ مواضع، گامهای بعدی نیز برای آزادی رفیق و همرزم خویش برداشته شود.

اساساً فعالین و کارگران مبارز می توانند فاز مؤثرتری از ابراز وجود برای مبارزات کارگری و در این میان دفاع و پشتیبانی مستمر از رهبران دستگیر شده خود را در جامعه تثبیت نمایند. هر چند که نباید موانع و مشکلات و نیز سرکوبگری و خشونت های رژیم را در این بین نادیده گرفت اما از آنجاییکه هر یک از ابراز وجودهای جاری کارگری هم با آگاهی های لازم و غلبه بر بخش هایی از موانع موجود و نیز با قیمت مبارزه و جانفشانی در مقابل اختناق و سرکوبگری های حاکم به دست آمده است؛ لذا در شرایط حاضر نیز می توان ابراز وجودهای مؤثرتر طبقاتی را آزمود و آنرا به رژیم تحمیل کرد. در شرایطی که کارگران روزانه در نقاط مختلف ایران برای احقاق حقوق پایمال شده خود در مقابل کارفرمایان و دولت، اقدام به تجمع و اعتراض می نمایند؛ چرا نباید همین نیرو و روحیه تجمع و اعتراض را هم در محل برای حمایت از آزادی رهبران و فعالین جنبش کارگری سازمان داد؟ یا اینکه در شرایطی که طی چند ماه اخیر جامعه کردستان شاهد برپایی اعتراضات و تجمعات وسیع و پرشور مردمی بوده است، مبارزاتی که در آن فعالین چپ و سوسیالیست نقش برجسته ای برعهده داشته اند؛ آیا اینک نمی توان مثلاً در شهر سقز توده هایی از کارگران و مردم شهر را که به یقین “محمود صالحی” را هم به خوبی می شناسند برای حمایت از آزادی او بسیج کرد و در مقابل زندان شهر به اعتراض فراخواند؟ خانواده و بستگان محمود را در این شرایط نباید تنها گذاشت. آیا نمی توان طنین شعار “محمود صالحی آزاد باید گردد” را در تمام شهر و نواحی سقز به اشکال مختلف طنین انداز نمود؟! اگر چنین حرکتی شکل بگیرد به یقین که در مدت زمان کوتاهی طنین این شعار شهرهای دیگر کردستان را هم دربرخواهد گرفت! آنگاه عقب نشینی و زبونی هرچه بیشتر دشمن را هم می توان نظاره گر بود.

بدون شک می توان گفت که اعتراض و مبارزه برای آزادی “محمود صالحی” با توجه به وضعیت جسمی حادی که او در آن به سر می برد، از مقبولیت اجتماعی ویژه ای برخوردار است و این به سهم خود زمینه را برای یک همبستگی مبارزاتی در سطح جامعه در حمایت از او، فراهم کرده است. این در حالیست که تجارب اعتصابات عمومی پیروزمند در شهرهای کردستان در گذشته و اعتراضات سازمانیافته توده ای در سالهای اخیر در این جامعه، نشان می دهد که ملزومات سازمانی برای به راه انداختن همچون حرکتی برای آزادی “محمود صالحی” و دیگر کارگران و فعالین سیاسی در بند وجود دارد.

با این وصف، این فعالین و کارگران مبارز در محل هستند که می توانند به شیوه ای بهتر به محاسبات و نقشه عمل های لازم در این باره بپردازند. اما آنچه که بدیهی است و به درستی قابل انتظار، سلسله اقدامات مؤثرتر مبارزاتی است که می توان درچنین شرایطی در دستور قرار داد و یک بار دیگر جامعه را در مسیر تکاپوی عدالت طلبانه خود یاری داد. ظرفیت ها موجودند، در این میان پیشروان می باید هر چه زودتر به سازماندهی های لازم بپردازند. چنانچه اقداماتی از این دست در داخل کشور صورت پذیرد بدون شک تأثیر مستقیمی بر فضا و تحرکات حمایتی در خارج کشور نهاده، آنرا ارتقاء داده و وارد فاز نوینی خواهد کرد.

به چند نمونه از این اقدامات می توان اشاره کرد:

_ اعلام موجودیت رسمی کمپین برای آزادی محمود صالحی در شهر سقز و دیگر نقاط کردستان

_ تهیه طورمارهای حمایتی و جمع آوری امضاء از شهروندان

_ اطلاع رسانی وسیع در شهر و روستاهای کردستان با بهره گیری از شبکه های اجتماعی موجود

_ انتشار و نصب تصاویر محمود صالحی به طور وسیع در نقاط مختلف

_ شعارنویسی های مختلف در حمایت از آزادی محمود صالحی

_ انتشار وسیع بروشور و تراکت های حمایتی از آزادی محمود صالحی

_ فراخوان از جمله به معلمان، دانشجویان و محصلین برای حمایت از آزادی محمود صالحی

_ فراخوان به پزشکان، پرستاران و بهیاران به حمایت از آزادی محمود صالحی

_ بحث و گفتگوهای علنی و اطلاع رسانی مستمر از وضعیت سلامتی محمود صالحی به جامعه

_فراخوان تجمع برای آزادی محمود صالحی در مقابل “دادگستری” شهر سقز یا نقاط دیگر

_فراخوان به اعتصابات گوناگون برای آزادی محمود صالحی (مثلاً نانوایان شهر سقز به حمایت از همکار دربند خود)

_ فراخوان به برپایی حرکاتی از جمله خاموش کردن چراغ منازل و یا بوق زدن و روشن کردن چراغ اتوموبیل ها در ساعاتی مشخصی از شبانه روز برای حمایت از آزادی محمود صالحی

_ توسعه کمیته های حمایتی از آزادی محمود صالحی و هم کاری های لازم با کمیته های حمایتی از آزادی رضا شهابی

_ حمایت دیگر تشکلهای کارگری و جمع های مبارزاتی در دیگر شهرهای ایران

….

به دور از حقیقت نیست که اگر گفته شود همان نیرویی که اول ماه مه ها روز جهانی کارگرها را سازمان می دهد و شهر و روستاهای مختلف کردستان را سرخ فام می کند، یا همان نیرویی که از جمله اعتصابات عمومی پیروزمند را در این جامعه به نمایش گذاشت؛ اینک به یقین که می تواند اقدامات فوق و فراتر از آنرا هم در همین جامعه به ثبوت برساند.

اساساً در یک چنین مراحل و شرایطی است که توده های مردم کارگر و زحمتکش در سراسر کردستان و ایران می توانند رهبران، شخصیت ها و چهره های مبارز و خوش نام خود را که اینک در بند زندان گرفتارند، بیشتر بشناسند، نامشان را بر زبان ها جاری نمایند و به حمایت از آنها برخیزند. در دل چنین اوضاعی است که به طور مؤثرتری می توان اقدامات لازم را نیز برای آزادی دیگر فعالین دربند از جمله “رضا شهابی” در دستور گذاشت. بدون شک می توان گفت که باز در دل چنین اوضاعی است که پایه های یک جنبش نیرومند برای آزادی زندانیان سیاسی شکل گرفته و به دیگر نقاط ایران نیز سرایت می کند. کارگران و مردم مبارز و حق طلب، حرکت اجتماعی چپ در کردستان و حمایت های سراسری قادر است که اینچنین، جامعه را به تحرک و تقلا برای دفاع از حقوق و حرمت و کرامت انسانها وا دارد.

به امید آزادی تمامی اسیران دربند رژیم اسلامی سرمایه در ایران

پویا محمدی

۱۸ آبان ۹۶

دیوارنگاری‌های «کمیته عمل سازمانده» در حمایت از محمود صالحی

محمود صالحی فعال کارگری، در روز هفتم آبان ۱۳۹۶ و پس از اقدام به دیالیز کلیه‌هایش در مقابل بیمارستان از سوی مأموران وزارت اطلاعات بازداشت و به زندان مرکزی سقز منتقل شد. تنها پنچ روز پس از دستگیری به دلیل تشدید بیماری قلبی‌اش مأموران او را به بخش مراقبت‌های ویژۀ بیمارستان فرستادند و این درحالیست که به طرز تحقیرآمیزی پاهایش را در بستر بیماری به تخت قفل و زنجیرکرده‌ بودند. محمود صالحی در سال گذشته هم دو بار تحت عمل جراحی قلب قرار گرفته‌بود و بیماری کلیوی‌اش نیز مرهونِ ایامِ سپری‌شده در بازداشتگاه‌های پیشین سنندج است.
حکومت سرمایه‌داری جمهوری اسلامی این بار نیز در مورد محمود صالحی از شنیع‌ترین تاکتیک‌ها در جهت تلاش برای قتل خاموش این فعال کارگری استفاده کرده‌است. در مقابلِ این دست از هتاکی‌های دولت حاکم باید یک‌صدا و متحد ایستاد. هرگونه تفرقه و پراکندگی در اعتراض به این دست از جنایت‌ها، حاکمیت را در سرکوبِ کارگران و زندانیانِ سیاسی بی‌پرواتر خواهد کرد.
کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری ضمن اعلام همبستگی با نجیبه صالح‌زاده (همسر)، خانواده و سایر رفقای این کارگر زندانی، تلاش کرد تا به سهمِ خود، خیابان‌های کشور را به تریبونی برای اعتراض به وضعیتِ این کارگرِ زندانیِ دربند و تحتِ شکنجه بدل کند.
سایت کمیته عمل سازمانده کارگری: ksazmandeh.wordpress.com

 

 

اطلاعیه شماره ۸ کمیته دفاع از محمود صالحی تصمیم دستگاههای امنیتی به بازگرداندن محمود صالحی به زندان

کارگران! تشکلهای کارگری و مردم آزادیخواه! همانطوریکه در اطلاعیه های قبلی و از طریق مصاحبه های مطبوعاتی نجیبه صالح زاده سخنگوی کمیته دفاع به آگاهیتان رساندیم، بنا به اظهارنظر و تشخیص پزشکان معالج محمود صالحی در شرایطی نیست که بتواند تحمل زندان را داشته باشد و بایستی هرچه سریعتر و اورژانسی به بیمارستانی مجهزتر در تهران و یا تبریز اعزام شود. شدت وخامت وضعیت جسمانی محمود صالحی را علاوه بر پزشکان معالج وی، پزشکی قانونی سقز نیز که سازمانی وابسته به قوه قضائیه است و نظراتش برای مراجع قضائی و سایر نهادهای دولتی معتبر می باشد، تائید نموده است. با وجود چنین پشتوانه محکمی اما شعبه ۴ اجرای احکام سنندج نظر پزشکی قانونی سقز را بر خلاف قوانین قضائی جاری رد و به محمود صالحی وخانواده ایشان اعلام نموده اند که، محمود روز جمعه ۱۹ آبان ماه به زندان بازگردانده می شود. ما اعضای کمیته دفاع از محمود صالحی معتقدیم که این اقدامات و زمینه سازی برای بازگرداندن محمود صالحی به زندان زیر فشار نهادهای امنیتی و در راس آن وزارت اطلاعات صورت می گیرد. بنابراین تنها استنتاجی که از بازگرداندن ایشان به زندان می توان گرفت این است که، تصمیم به از بین بردن تدریجی محمود صالحی گرفته اند. ما هرگونه اقدامی که منجر به بازگشت وی به زندان و یا جلوگیری از اعزام ایشان به یک بیمارستان مجهزتری شود را محکوم و آن را عامدانه دانسته و از کلیه تشکلهای کارگری در سطح بین المللی و مدافعان طبقه کارگر و مردم آزادیخواهی که دل در گرو جنبش کارگری دارند میخواهیم نسبت به این اقدام ضد انسانی وزارت اطلاعات به هر طریق ممکن واکنش نشان دهند و برای آزادی کلیه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی در بند متحد عمل کنند.

کمیته دفاع از محمود صالحی

هیجده هم آبانماه ۱۳۹۶

تلفن سخنگوی کمیته نجیبه صالح زاده ۹۱۸۴۱۳۸۴۳۵

komitedefa1@gmail.com

http://mahmoodsalehi.com/

متن انگلیسی اطلاعیه شماره ۸ کمیته دفاع از محمود صالحی برای ارسال به مجامع بین المللی

Thursday, November 8th, 2017
The Communique # 8 the Committee of Defense of Mahmood Salehi (CDMS)
Freedom –loving workers and workers organizations and bodies!
As you came to know through the previous communiques and also the interview of the spokesperson of the CDMS, Najibeh Salehi, according to the expert opinion expressed by the treating doctors, the physical situation of Mahmood Salehi is beyond what he could be returned back to the prison ever for a short time. His treating doctor has explicitly has said that Mahmood has to be send immediately to a health facility in Tehran or Tabriz which are equipped to treat his acute situation.
The acuteness of his situation has been stressed upon by his treating doctors and confirmed even by the office of the Medical Guild of Saqez( Equivalent to the coroner’s office ) which are verified by the Judiciary and other state apparatus. De-spite such strong evidences, still the branch of 4 of the center of execution of sentences of the city of Sanandaj (capital of province of Kurdistan), contrarily to the rules and regulation does not accept the views expressed by the consideration of the Coroner’s office and has announced to Mahmood Salehi and his family that on Friday Nov. 10th, 2017 he would be sent back to the Prison.. We in the Committee for Defense of Mahmood Salehi firmly believe that these actions & preparations are carried out under the pressure by the security agencies headed by the ministry of intelligence to return Mahmood Salehi to the prison. Therefore the only conclusion we draw from this returning him to the prison is from the decision made to gradually annihilate Mahmood Salehi. We condemn any action resulting to return Mahmood Salehi to prison or to prevent him being transferred to a better equipped health facility and consider it as a deliberate move, and urge upon all workers organizations internationally and freedom loving people of Iran, those who aspire to defend the rights of Iranian Working Class, to react to this inhuman action of the ministry of intelligence of Iran and act unitedly to set all imprisoned workers activists free.
Committee For Defense of Mahmood Salehi
November 9th, 2017

نامه ی اتحادیه جهانی کارگران ترانسپورت آی تی یو سی به  مقامات ایران در رابطه با دستگیری فعالین و رهبران جنبش کارگری ایران

۷ نوامبر سال ۲۰۱۷ میلادی

از جائو آنتونیو فلیسیویو – رئیس  اتحادیه جهانی حمل و نقل آی تی یو سی –  و شارن بارو، دبیر کل آی تی یو سی

به  آیت اله سید علی  خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی – ای میل

رونوشت به:    شورای عالی حقوق بشر قوه قضائیه ی ایران – ای میل

هیئت دائمی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد

سفارت جمهوری اسلامی ایران در بلژیک

عالی جناب؛

من به نمایندگی از آی تی یو سی ، کنگره جهانی اتحادیه ی ترانسپورت و به نمایندگی از جانب ۱۸۱ میلیون کارگر در ۱۶۳ کشور دنیا و در پهنه ی ۳۴۰ مرکز اتحادیه کارگری به شما نامه می نویسم که سرکوب ها و تضعییاتی  که علیه اتحادیه های مستقل کارگری و فعالین کارگری در جریان است را محکوم می کنیم.

در روز ۲۸ ماه اکتبر ۲۰۱۷، محمود صالحی توسط چهار مامور با لباس شخصی، درست بعد از اینکه دیالیز او در بیمارستان تمام شده بود، در بیمارستانی در شهر سقز از استان کردستان دستگیر کردند. دادستان کل سقز به محمود صالحی اطلاع داده بود که که حکمی که قبلن برای ایشان به مدت  نه سال بریده بودند به یک سال کاهش پیدا کرده اما  فورن باید اجرا شود. ما بشدت نگران نگران وضع جان و سلامت ایشان هستیم زیرا او به علت مشکل قلبی به  تداوا و درمان هفتگی احتیاج دارد. ما اطلاع پیدا کردیم که دیشب  محمود صالحی به  قسمت  قلب بیمارستان خمینی شهر سقز منتقل شده است. ما  بشدت اصرار داریم که ایشان نباید به  زندان برگردد و تمام اتهامات علیه ایشان ملغی گردند.

به علاوه سرکوب سایر فعالان اتحادیه ای  مانند ابراهیم مددی، و داوود رضوی ادارمه دارد. آقای  داوود رضوی عمضو هیئت مدیره سندیکای کارگران اتوبوس رانی تهران در شعبه ی  دادگاه استیناف دادگاه انقلاب اسلامی به تاریخ ۴ ماه نوامبر برابر با ۱۴  ماه آبان سال۱۳۹۶ بدون وکیل مدافعش حضور یافته و ابراهیم مددی عضو و معاون دبیرکل هیئت مدیره  اتحاده کارگران اتوبوس رانی تهران( سندیکای کارگران شرکت اتوبوس رانی تهران و حومه) برگه اظهاریه جلب برای شرکت در شعبه ۳۶ استناف دادگاه انقلاب سالامی برای تاریخ سوم دسامیر ۲۱۰۷ میلادی برابر با ۱۲ ماه آذر سال۱۳۹۶  را دریافت کرده است.

ابراهیم مددی و داوود رضوی توسط مأمورین وزارت اطلاعات در تاریخ ۹ اردیبهشت سال۱۳۹۴  در خانه های خودشان به جرم فعالیت قانونی اتحادیه ای دستگیر شدند.  در همین رابطه ما اصرار داریم که که کمیته ی آزادی تشکل، نظر دارد که ” دستگیری ها و محکوم کردن فالین اتحادیه ای به زندان طویل المدت  با اتهاماتی عمومی (…)   حق آزادی تشکل را زیر سئوال می برد” . “کمیته” قاطعانه از دولت می خواهد که این جمع بندی را به  قوه ی قضائیه گوشزد کند تا این که فعالیت های صلح طلبانه ی فعالین اتحادیه ای به زندان با اتهامات موهوم اقدام علیه امیت ملی و یا تبلیغات علیه حکومت محکوم نگردند.

در تاریخ اول نوامبر امسال مأمورین امنیتی به منزل علر ضا ثقفی برای دستگیری او به جرم سازماندهی  گردهم آئی اول ماه سال ۲۰۰۹ در پارک لاله، رفتند. در تاریخ اول ماه مه سال ۲۰۰۹،  ۱۵۰ نفر از  کارگران و مدافعین حقوق کارگران دستگیر شدند. در حکمی که علیه او داده اند ایشان متهم است که در گورستان خاوران همراه خانواده های  کشتار سال ۱۳۶۷ شرکت کرده است. ثقفی هم چنین رئیس  کانوان مدافقان حقوق  کارگران و هم چینین عضو کانون نویسندگان ایران است.

ما بشدت سرکوب های فعلی علیه فعالین اتحادیه های کارگری را محکوم می کنیم و از مقامات عالیه رتبه ی ایران می خواهیم که به اقدامات عاجل انجام داده تا تمام اتهامات علیه محمود صالحیف ابراهیم مددی  داوود رضوی و علی رضا ثقفی فورن و بدون هیچ شرط و شروطی ملغی گردند!

با تشکر از شما

دبیر کل

شارن بارو

متن انگلیسی نامه

Iran – Letter to Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei (1)

 

بیانیه تشکل های مستقل کارگری:محمود صالحی باید به فوریت آزاد شود

محمود صالحی فعال باسابقه کارگری که بیشتر عمر  خود را  در دفاع از حقوق کارگران و ستم‌کشان گذرانده، اکنون مدتی است به عنوان زندانی بر روی تخت بیمارستان در غل و زنجیر است، روشی غیرانسانی و به جامانده از سبعیت دوران بردگی؛ و طبق آخرین اخبار قرار است با همین وضعیت دوباره به زندان منتقل شود درحالی که پزشک قانونی خواهان انتقال وی به بیمارستانی مجهزتر برای  ادامه درمان است.

او که در سال‌های گذشته تلاش خود را برای ایجاد تشکل های کارگری و دفاع از حقوق کارگران لحظه ای متوقف نکرده بود با جسمی رنجور مورد خشم و کینه سرمایه داری حاکم بر ایران  قرار گرفته و در یک پرونده ساختگی ابتدا به ۹ سال زندان و سپس به یک سال محکوم شده است.

حکم این فعال باسابقه جنبش کارگری ایران  در حالی به اجرا در آمده  که وی مجبور است هفته ای دوبار دیالیز شود. کلیه های محمود بر اثر زندانی شدن‌های مکرر و عدم رسیدگی های درمانی لازم از کار افتاده و علاوه بر این دچار بیماری حاد قلبی نیز شده است.

سرمایه داری حاکم بر ایران  گمان می کند با به زنجیر کشیدن محمود صالحی، زندانی کردن رضا شهابی، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی، مختار اسدی و محسن عمرانی و … ، احضار برای اجرای حکم جعفر عظیم زاده، علی نجاتی، علیرضا ثقفی، حکم شلاق برای شاپور احسانی راد، احضار داوود رضوی، ابراهیم مددی برای حضور  در دادگاه و … می‌تواند جلوی فعالیت های فعالان کارگری و اجتماعی را سد نماید و زحمتکشان را از مبارزه برای دست یابی به حقوق  انسانی شان باز دارد.

اما بدون تردید تداوم چنین سیاست‌هایی، ما تشکل‌های مستقل کارگری و طبقه کارگر ایران را بیش از پیش به صحنه مبارزه علیه ستم و بی عدالتی خواهد کشاند.

آزادی فوری و بی قید و شرط محمود صالحی خواست فوری امضاکنندگان این بیانیه است و ما با هشدار نسبت به وضعیت وخیم جسمانی این فعال برجسته جنبش کارگری ایران، بدین وسیله عواقب ناشی از وارد شدن هرگونه لطمات جسمانی به او را متوجه بالاترین مقامات قضائی و اجرائی کشور می‌دانیم.

۱۹ آبان ۱۳۹۶

اتحادیه آزاد کارگران ایران

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

سندیکای نقاشان البرز

کانون مدافعان حقوق کارگر

کمیته پیگیری  ایجاد تشکل های کارگری

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

رفیق نسرین رمضان علی برای اثبات ادعای کذب حزب اش اشک می ریزد!!!

مقدمه : ( با توجه به اینکه کمونیست ها هرگز به توده ها دروغ نمی گویند!!!)

ما برای احساسات رقیق ، رفیق رمضان علی احترام می گذاریم، اما با تاسف می گوییم، که ایشان از احساس انسانی و رقیق و لطیف برای پنهان کردن موارد کذب استفاده میکند؟ اشک های نسرین رمضان علی برای حزب کمونیست کارگری آگاهانه مصرف داخل، حزبی دارد. حزب کمونیست کارگری یک ادعای کذب کرده است ، حال برای اثبات ادعای کذب خود هر روز موارد کذب جدیدی به خورد اعضا ، هواداران و فعالین کارگری می دهند.  در آینده نزدیک به کذب بودن ادعا های بیشتر این حزب و لیدر و افراد مهم این حزب در رابطه با رفیق محمد جراحی با تکیه بر اسناد خواهیم پرداخت، در این نوشته نقدا” به برخی قسمت های از سخنرانی رفیق نسرین رمضان علی می پردازیم.

پس از مرگ محمد جراحی حزب” کمونیست کارگری”  فرصت طلبانه ، ادعا کرد محمد جراحی کادر این حزب بود، از این طریق می خواستند اعتبار مبارزاتی محمد جراحی را تصاحب کرده فرصت جدیدی برای تبلیغات  فرقه ای و تحمیل رویکرد لیبرالی در رهبری مبارزات را با قالب کردن رهبری فردی به جای رهبری سازمانی  بدست آورند.

( در این رابطه هجمه تبلیغات بی پایه و اساس خود را با نان قرض دادن به دیگر فعالین پیش می برند  به عنوان اینکه فلانی و فلانی … نیز رهبر کارگری هستند حتی به فعالین مخالف خود نیز باج رهبری می دهند تا بتوانند افراد مورد نظر خود را به عنوان رهبر کارگری قالب کنند این طریقه عمل و اندیشه از ان سنت های لیبرالی این حزب است که از تئوری لیبرالی چهره شدن و  چهره سازی ریشه می گیرد. ما بار ها اعلام کردیم شاهرخ و محمد رهبر کارگری نبودند و هیچ کدام از این دو هیچ وقت ادعای رهبری کارگری را نداشتند ، رهبران کارگری باید شاخصه های داشته باشند، که تعداد کمی از فعالین موجود در جنبش کارگری شاخصه های فوق را دارند، ضمن اینکه انقلابیون و کمونیست ها هیچ وقت رهبری فردی را قبول و تبلیغ نمی کنند بلکه کمونیست ها و انقلابیون به رهبری سازمانی اعتقاد داشته و دارند.عمده اختلاف ما با احزاب لیبرالی و سوسیال دمکرات از جمله حزب کمونیست کارگری در این نقطه نهفته است.)

 با توجه به روندی که طی سه الی چهار ماه قبل از فوت محمد توسط اکیپ های مختلف از جمله اکیپ  (م . ک) پیش برده بودند،  فکر نمی کردند کسی در مقابل این ادعای کذب حزب اعتراض کند ، وقتی ما همراه تعداد دیگری از رفقا اعتراض کردیم، مسئولین این حزب دستپاچه شده فیلمی را مونتاژ کردند که از محتوای آن در موقع تهیه ناامید شده بودند، علی رغم تهیه دهها فیلم تحت شرایط ظالمانه و شکنجه گرانه علیه محمد نتوانسته بودند چیزی که می خواستند از محمد جراحی بدست بیاورند و برای همین چندان روی این فیلم که حدود ۲۵ روز قبل از مرگ محمد تهیه شده بود حساب نمی کردند، این فیلم را کنار گذاشته بودند چون از نتیجه و محتوای آن راضی نبودند اما وقتی نا چار به استفاده شدند از روابط داخلی خود خواستند فیلم را هر چه زودتر ارسال کنند، تا تنور داغ است مثلا” جوابی به نقد ما داده باشند، اما روابط داخلی، آن را بدون ادیت بایگانی کرده بودند در نتیجه با عجله خواستند بفرستند ولی حجم فیلم بیش از سه گیگا بایت بود، باید جچم آن را کم می کردند تا بتوانند ارسال کنند و برای ادیت اصولی آن، ابزار ، متخصص و زمان نداشتند، در تاریخ ۱۵ مهر یعنی دو روز بعد از فوت محمد فیلم فوق را به شکل آماتوری به حجم ۷۶ مگا بایت رساندند و از طریق عوامل  م . ک ( در المان زندگی می کند و روند اذیت و آزار محمد را هدایت می کرد) ارسال کردند. آنگاه، آنها با قطع و وصل کردن بخش های از فیلم و با قصه سرای های خانم دانشفر به فکر خودشان سند ارایه کردند. حتی در همان فیلم ساختگی نیزکه تحت فشار از محمد جراحی گرفتند، محمد هرگز نگفته که عضو این حزب است ،.بعد از پخش این فیلم نه تنها مشکل ادعا های کذب  این حزب حل نشد بلکه دهها سوال به سوال قبلی اضافه شد.و بعد از ان سران این حزب برای توجیه و فریب حداقل اعضا و هواداران خود دست به تولید ده ها ادعای کذب و مانور های جدید زدند، تا جایی که اقدام به صدور قرار در پلنوم ۴۷ کردند ( این حزب آنقدر تنزل کرده است که اعتبار پلنوم و قرار پلنوم خود را برای پاک کردن اثرات یک ادعای کذب هزینه می کند) و لیدر حزب ناچار شد سخنرانی های ضد و نقیضی در دو پلنوم ( ۴۵ و ۴۷) ارایه کند  رفیق حمید تقوایی در اختتامیه پلنوم ۴۵ می گوید ” …این ورژن کمونیست باید بیاید تا که  من بتونم هر چه می خواهم بگویم و بنویسم … فقط یه حزب که اگر بر سر قدرت بیاید من هر چه بنویسم می گیه آزادی … به اسم می گویند حزب کمونیست کارگری اگر بیاید …” (  https://www.youtube.com/watch?v=GiHZHfgxtLY  )اما همین رفیق در پلنوم ۴۷ همه آزادی خواهی نمایشی خود را فراموش کرده و هنوز به حکومت نرسیده  در قرار حزبی در پلنوم  و دفاع از خود به عنوان تنها کاندیدای لیدری اعتراض کنندگان به ادعای کذب حزب اش را شارلاتان قلمداد می نماید (  https://www.youtube.com/watch?v=S8XAcYfGKb4  ) ،آیا این دو گونه گویی رفیق حمید تقوای صد در صد مشابه گفته و عمل خمینی نیست ؟ که قبل از رسیدن به قدرت گفت همه آزادند حتی مارکسیست ها حرفشان را بگویند اما بعد از کسب قدرت هر کسی حرف زد به قتل رساند، ما فعلا” شانس آوردیم که رفیق تقوایی هنوز به قدرت نرسیده است، به جای کشتن ما فعلا” ما را متهم به  شارلاتان بودن می کند. (به نقد تناقض گویی های لیدر این حزب در پلنوم ۴۷ و ۴۵ و اثبات اینکه شارلاتان کیست ؟ بزودی خواهیم پرداخت.) مورد دیگری که به صورت مختصر لازم به بیان است اینکه رفیق تقوایی در سخنرانی خود می گوید ما در این پلنوم قرار صادر کردیم که به جنگ تابوی برویم که مانع تحزب پذیری کارگران می شود ( نقل به مضمون است) جواب ما در این رابطه به رفیق تقوایی اینکه رفیق عزیز بهتر است از لاک خود خارج شده به جای زیاده گویی کمی هم به مطالعه بپردازید ما به شما و تمامی اعضای حزبتان توصیه می کنیم نشریات ما را که ۱۲ سال قبل منتشر کردیم ( انقلاب سرخ و همبستگی کارگری ) را که اکنون در اینترنت هستند مطالعه کنید، خواهید دید که ما ۱۲ سال قبل به جنگ این تابو رفتیم به نوشته های رفیق شاهرخ، رفیق حیدر و رفیق اشرفی  مراجعه کنید خواهید دید که قبل از شما به مبارزه با این تابو  پرداخته اند، به فعالیت های جمع قدم اول و کمیته حمایت نگاه کنید سالها قبل از شما به این نتیجه رسیده اند که باید با این تابو مبارزه کردو البته وجود احزابی مانند حزب شما باعث تحزب گریزی کارگران و باز تولید این تابو می شوند این مورد را باید با نقد از خودتان شروع کنید، ما می دانیم شما برای پوشش دادن ادعای کذب خودتان در رابطه با محمد جراحی این موارد را بیان می کنید در واقع اراده مبارزه با تابو فوق در حزب شما وجود ندارد برای اینکه عملکرد تا کنونی حزب شما نه تنها کارگران را برای تحزب یابی جذب نکرده بلکه صد ها عضو خودتان را با عملکرد فرقه ای خانه نشین کردید شما اگر خیلی راست می گوید از خانه نشین کردن اعضای خودتان به خاطر حفظ ریاست صرف نظر کنید، در این رابطه نیزما “شارلاتانها” بعدا” صحبت خواهیم کرد و اسنادی نشان خواهیم داد، تا معلوم شود شارلاتان کیست؟ این مقدمه برای این است که آقایان و خانم ها حمید تقوایی ، آسنگران، دانشفر ، محسن ابراهیمی ، صابر و … بداند ما به موقع نوشته ها و گفته های آنها را رو به جنبش نقد خواهیم کرد، بدانند،؛ ما اعتقاد داریم باید به کسانی که دچار اشتباه یا انحراف می شوند، فرصت داد تا اشتباه خود را جبران کنند و بهتر است تذکر داده شود، اما وقتی کسانی به تذکر توجه نکردند و آگاهانه  ادعای کذب و حرکت های ضد کارگری را ادامه دادند باید مهلت داد تا بیشتر حرف بزنند تا بر مبنای مصداق شعری که ” پسته تو خالی چون دهان باز کند رسوا شود” کار ها پیش برود. بنا براین آنها هنوز زمان دارند حرف بزنند و گاف های بیشتری بدهند. در این نوشته نوبت نقد برخی از گفته های رفیق رمضان علی است. با توجه به اینکه طبق اسناد ارایه شده توسط خانم دانشفر که اگر به فرض محال بپذیریم، داستان سرای های خانم دانشفر درست باشد، محمد از ۱۳ شهریور تا ۱۳ مهر( یعنی فقط یک ماه) عضوحزب کمونیست کارگری شده بود ، حال خانم رمضان علی داستان جدیدی سر داده است.

خانم رمضان علی در سخنرانی که به مناسبت گرامی داشت محمد جراحی در کلن آلمان که به احتمال بسیار، هدایت کننده شکنجه علیه محمد جراحی یعنی م. ک نیز حضور داشته ، ( این شخص بیشتر از بقیه از کذب بودن ادعای حزب اطلاع داشت اما ایشان نیز به خانم رمضان علی آگاهی نمی دهد که بیش از این آبروی خود و حزب را با ادعا های بی پایه و اساس نبرد و اجازه می دهد همرزم اش این چنین خود را به با طلاق پرت کند)، خانم رمضان علی  می گوید :

۱ –با محمد جراحی از سال ۲۰۰۵  از طریق یاهو مسنجر ارتباط داشت، ما می گویم کسانی که محمد جراحی را می شناسند می دانند که او هرگز حتی تا زمان مرگش آدرس ایمیل نداشت و یا با یاهو مسنجر یا اینترنت کار نمی کرد.و …

۲- باز ایشان می گوید اولین بار در سال ۱۳۸۶ دستگیر شد و تقریبا” چند ماهی در زندان بود و خودش خبر داد و عکس اش پخش شد .

 ما می گوییم این دستگیری محمد اولین بار نبود و در این دستگیری محمد تنها چهار روز بازداشت بود و تنها پرونده ای برای او ساختند و با قرار وثیقه آزاد شد و چون محل کارش عسلویه بود به عسلویه رفت ، همچنین عکس محمد جراحی نه در ۸۶ و نه در ۸۷ توزیع نشد بلکه برای اولین بار عکسی که در این لینک (http://chzamani.blogspot.ca/2011/07/4.html) قرار دارد در تاریخ ۱۰/ ۴/ ۱۳۹۰ توزیع گردید و تا آزادی محمد در تاریخ  ۱۹/۵/۱۳۹۵ تنها عکسی از محمد جراحی است که در شبکه های اجتماعی و عمومی وجود دارد. همچنین بیان این موضوع مفید است که بدانیم چون ارتباط ما با هسته جنبش دمکراتیک کارگری در تبریز جهت حفظ امنیت رفقا تنها از طریق رفیق شاهرخ زمانی بر قرار بود و بعد از دستگیری او در ۱۷ /۳/۱۳۹۰ هیچ کس جز خانواده ها از دستگیری همرزمان شاهرخ  و از جمله از دستگیری محمد جراحی اطلاع به شکل عمومی نداشتند تا اینکه رفقا توانستند ارتباط امنی بر قرار کنند و این موضوع ۲۳ روز طول کشید و بعد از این است که بیانیه شماره ۴ کمیته حمایت از شاهرخ زمانی به تاریخ ۱۰ / ۴ /۱۳۹۰ زندانی بودن محمد جراحی را که همراه شاهرخ دستگیر شده بود اعلام کرد. اگر به بیانیه ها و اطلاعیه های تشکل ها و احزاب و سازمانها که در مورد دستگیری شاهرخ اعلام حمایت و دفاع کردند دقت کنید خواهید دید که همه انها تنها از شاهرخ اسم می برند چون هیچ کدام قبل از صدور بیانیه شماره چهار کمیته حمایت از شاهرخ زمانی از دستگیری بقیه خبر نداشتند ، این یک مورد نشان می دهد اگر خانم رمضان علی و دیگر اعضای حزبش ادعای ارتباط داشتن شان با محمد کذب نبود و اگر با محمد کوچک ترین ارتباطی داشتند باید طی ۲۳ روز از تاریخ دستگیری محمد و شاهرخ تا صدور بیانیه شماره چهار در تاریخ ۱۰/۴/۱۳۹۰ زندانی بودن محمد جراحی را اعلام می کردند.

۳- ایشان می گوید محمد در سال ۲۰۰۶ اقدام به ساختن سندیکای نقاشان تبریز کرد و به هیمن خاطر دستگیر و زندانی شد. ما می گوییم محمد هر گز برای ساختن سندیکای نقاشان تبریز اقدام نکرد و هنوز هم در تبریز سندیکای نقاشان وجود ندارد. و با اتهام ساختن سندیکای نقاشان در تبریز او را دستگیر نکردند، بلکه رفقای ما شاهرخ و محمد و … از طروق مختلف نشریاتی  مانند(  انقلاب سرخ ، همبستگی کارگری، بذر ، خاک ، اتحاد کارگری ، اخبار کارگری و …) را به آدرس قهوه خانه ای در تبریز برای محمد می فرستادند و او در تبریز و شهر های اطراف، آنها را توزیع می کرد (  http://komitedmj.blogspot.ca/  ) و زمانی که پلیس بسته نشریات کمیته پیگیری ( اتحاد کارگری و اخبار کارگری) را در قهوه خانه فوق کشف کرد محمد را دستگیر کردند. پرونده ساختند و تنها چهار روز باز داشت بود . ( تا آن زمان حتی اعضای کمیته پیگیری به جز دو نفر از فعالیت محمد جراحی اطلاع نداشتند بعد از این ماجرا محمد به عضویت کمیته پیگیری دعوت شد. این مورد نیز نشان می دهد ادعای خانم رمضان علی که با محمد از سال ۲۰۰۵ ارتباط داشت کذب محض است. هم چنین محمد در برخی از مصاحبه هایش از فعالیت های خود حرف می زند از انجمن سلامت آذربایجان و کمیته های مربوط به آن و کمیته پیگیری و همچنین از هیت باز گشایی سندیکای نقاشان تهران و حضور در جلسات هیت موسس سندیکای شرکت واحد سخن می گوید ، ولی هیچ وقت از سندیکای نقاشان تبریز حرف نزده است، اما ما احتمال می دهیم خانم رمضان علی نادانسته و بدون مطالعه و تحقیق فکر کرده است چون محمد اهل تبریز بود و از سندیکای نقاشان حرف زده بنا براین بدون تحقیق و بدون اگاهی و بدون گوش کردن به مصاحبه های او از سندیکای نقاشان تبریز سخن گفته که مثلا” خودش را در رابطه با محمد فرد مطلعی نشان بدهد که متاسفانه از روی بی ربطی و نا اگاهی به کاهدون زده است. حال چگونه می تواند چنین گافی را پاک کند ؟ احتمالا” بر مبنای سنت حزبش چند مورد کذب دیگری ارایه خواهد کرد.

۴- خانم رمضان علی می گوید در سال ۱۳۸۷ محمد مجددا” دستگیر و زندانی شد و این بار هم مدتی در زندان بود و با وثیقه آزاد شد . ضمن اینکه ایشان و بقیه دوستانش هیچ وقت دقیق نمی گویند محمد هر بار برای چه و به چه اتهامی دستگیر شده بود.

ما می گویم محمد وقتی در عسلویه بود او را به خاطر پرونده ای که به دلیل کشف نشریات کمیته پیگیری ساخته بودند غیابا” در دادگاه محاکمه کردند و چهار ماه حکم صادر کردند و وقتی محمد از عسلویه به تبریز برای مرخصی امده بود محمد را دستگیر کردند ولی وکیل او( برنامه ریزی برای وکیل توسط شاهرخ انجام می گرفت) توانست به دادگاه ثابت کند که دادگاه احضاریه ها را به محمد نرسانده بود بنا براین محمد تبرئه شد و این روند یک  ماه طول کشید و در این دستگیری محمد یک ماه زندانی بود و چون تبرئه شد او را بدون وثیقه آزاد کردند بنابراین  گفته ای خانم رمضان علی که او را با وثیقه آزاد کردند نشانه بی اطلاعی و بی ربطی ایشان به موضوع محمد است. این ماجرا را وکیل او می تواند دقیق تر توضیح بدهد. ما این موارد را توضیح می دهیم تا فعالین کارگر بدانند این حزب و اعضای مرکزی آن از هر چه می گویند بی اطلاع هستند بنا براین  مجبور می شوند ادعای کذب ارایه کنند.

وقتی اعضای مهم  یک حزب اینقدر بی پایه و بی اساس و کذب سخن می گویند معلوم می شود که ادعای آنها از بیخ و  بن بی اساس است. اما چرا این افراد از خود نمی پرسند چرا این همه خود را دچار مشکل می کنند؟ واقعا” چه چیزی بدست می آورند؟ و اعضای دیگر و هواداران این حزب چگونه از این افراد نمی پرسند چقدر می خواهید فریب کاری کنید و ادعا های کذب را ادامه بدهید؟

یکی دیگر از خطا های عمدی اعضای مهم از جمله لیدر، آسنگران ، صابر ، دانشفر و …  حزب فوق اینکه می گویند اعتراض کنندگان به ادعای کذب حزب کمونیست کارگری ضد حزب و ضد تحزب یابی هستند و مستقل از حزب کمونیست بودن را برای کارگران یک حسن می دانند ، هر کسی نوشته ها و صحبت های رفقای ما ( شاهرخ زمانی ، حیدر عمو اوغلی و … ) را خوانده و شنیده باشند خوب می دانند که ما نه تنها ضد حزب و ضد تحزب یابی کارگران نیستیم بلکه اعتقاد داریم حزب طبقه کارگر وجود ندارد و باید ساخته شود، و تا زمانی که حزب انقلابی طبقه کارگر ساخته نشود طبقه کارگر نمی تواند یک طبقه مستقل و طبقه ای برای خود باشد بنا براین بدون حزب انقلابی طبقه کارگر داشتن استقلال ماهیتا” طبقاتی برای کارگران و تشکل های کارگری تحلیل و باور غلط است و بدون وجود چنین حزبی نه تنها تمامی کارگران و تشکل های کارگری بلکه حتی احزاب سیاسی چپ نیز نمی توانند از جهت ماهیت مبارزات طبقاتی مستقل از تسلط تئوریک ، ایدولوژیک و پراتیک مورد تایید و مورد نظر سرمایه داری که سازمان یافته مسلط برنبرد طبقاتی است، باشند. تنها در بهترین حالت استقلال شکلی را می توانند حفظ نمایند، جالب است بدانیم تطهیر وابستگی مالی و یا دریافت کمک مالی از نهاد های سرمایه داری با این توجیه که پول حلال و حرام ندارد دقیقا” نشان از عدم استقلال تئوریک ، ایدولوژیک و پراتیک است. که به دلیل عدم وجود حزب واقعی طبقه کارگر  وضعیت احزاب موجود که هر کدام به شکل مستقیم یا غیر مستقیم به جناحی از سرمایه داری جهانی و یا به جناحی از سرمایه داری داخلی وابسته بوده و توان کسب استقلال طبقاتی ندارند، از این جهت است که حزب کمونیست کارگری ماهیتا” یک حزب سوسیال دمکرات  است. این مورد نیز یکی دیگر از نشانه های عدم وجود حزب انقلابی طبقه کارگر است. ما از خوانندگان می خواهیم برای دریافت دقیق گفته ما به متن (  موضع ما در مقابل انواع سرمایه داری، جنگ افروزان و انحرافات مدافعانش،  ) که در تاریخ  ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ تهیه شده است و رفیق محمد جراحی نیز این موضع گیری را امضا کرده است در آدرس زیر مطالعه نمایند(  http://www.azadi-b.com/J/2017/10/post_409.html  ). باز لازم به توضیح است  قصد ما ساختن حزبی مانند حزب کمونیست کارگری که یک کلوپ سوسیال دمکراتیک است و طی مدت عمر خود ثابت کرده است به درد سازماندهی طبقه کارگر و هدایت انقلاب نمی خورد، و هر روز راست تر و راست تر می شود، نیست.

حال سوال دیگر اینکه آیا سران حزب کمونیست کارگری مانند رفیق حمید تقوایی از نظرات ، نوشته ها و گفته های ما خبر ندارند؟ و انها را نخوانده اند و نشنیده اند؟ که این چنین به ما اتهام ضد تحزب یابی وارد می کنند؟ یا خبر دارند و خوانده و شنیده اند بلکه برای رها کردن یقه خود از پاسخگویی، خود را به  کوچه علی چپ می زنند؟ اگر خبر ندارند ولی این چنین با یقین حرف می زنند چنین افراد هرگز قابل اعتماد و انقلابی نیستند و اگر خبر دارند و  گفته ها و نوشته های ما را وارونه جلوه می دهند خطای شان عمدی است که ضد کارگری محسوب می شود. ما می گوییم همه انها خبر دارند حداقل نوشته های شاهرخ و حیدر و … را خوانده ، یا شنیده اند بنا براین این افراد برای پنهان کردن خطا و انحراف خود به تحریف نظرات ما و اقدام به ادعای کذب می کنند. مارکس در این رابطه گفته جالبی دارد : ” شرم احساس انقلابی ست” چرا رهبران این حزب از این همه ادعای کذب شرم نمی کنند؟ جالب است اعضای این حزب که می دانند بسیاری از گفته های خانم رمضان علی کذب هستند به او تذکر نمی دهند و به شعور شنودگان به شکل سازمانی اهانت می کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر به لینک های زیر مراجعه کنید.

 فریده جعفری ، بهرام دبیری، البرز ولی زاده

۱۰ آبان ۱۳۹۶

۱ – لینک سخنرانی خانم نسرین رمضان علی

https://www.youtube.com/watch?v=uzhXPmQgSq0

۲- لینک بیانیه رفقا در جهت تکذیب ادعای کذب حزب کمونیست کارگری

http://chzamani.blogspot.ca/2017/10/blog-post_6.html

۳- لینک نقد و رد گفته های حمید تقوایی

 http://chzamani.blogspot.ca/2017/10/blog-post_8.html

۴- لینک تجزیه و تحلیل و نقد فیلم و مصاحبه ساختگی حزب کمونیست کارگری و نقد داستان سرای شهلا دانشفر

http://chzamani.blogspot.ca/2017/10/blog-post_9.htm

۵- لینک بیانیه صادر شده توسط “کمیته دفاع از محمد جراحی” در رابطه با دستگیری او در تاریخ ۲ / تیر ماه /  ۱۳۸۷ و لینک های از کمیته حمایت از شاهرخ زمانی که در مورد دستگیری های محمد در سالهای ۸۶ و ۸۷ توضیح داده اند در زیر است

http://komitedmj.blogspot.ca/

http://chzamani.blogspot.ca/2011/10/23.html

http://chzamani.blogspot.ca/2011/07/4.html

۶- لینک های متن ” موضع ما در مقابل انواع سرمایه داری، جنگ افروزان و انحرافات مدافعانش،”

http://www.azadi-b.com/J/2017/10/post_409.html

http://chzamani.blogspot.ca/2017/10/blog-post_15.html

 

بحران ورشکستگی بانک‌ها، جنبش مال‌باختگان و دخالتگری «کمیتۀ عمل سازمانده» برای پیوند مطالبات کارمندان بانک به آن

نویسندگان گزارش: آسام کیانی، سروه جلودار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بحران ورشکستگی بانک‌ها، جنبش مال‌باختگان و نقش کارمندان بانک در پیش‌رَوی جنبش اعتراضی

در دهه‌های اخیر در همه جای دنیا بخش انگلی و غیرمولد اقتصاد سرمایه‌داری به طرز بی‌سابقه‌ای با تغذیه کردن از بخش واقعی و مولد، فربه شده‌. این‌که حکومت‌ها سعی کرده‌اند با تزریق پول و اعتبارات به‌اصطلاح «بهبود اقتصادی» به ارمغان بیاورند، رؤیایی بود که دیدیم چه‌طور با بحران ۲۰۰۸ آمریکا نقش بر آب شد. ایران هم از نظر رشد انگلی بخش مالی- یعنی بانک و بورس و بیمه و خلاصه مالیه- در زمرۀ بالاترین‌های فهرست جهانی قرار دارد: در ایران سرانۀ بانک‌ها و بانک‌های سایه‌ای و سایر مؤسسات اعتباری که مثل قارچ سبز‌ می‌شوند، جزء بالاترین‌های دنیا است. خیلی از نهادهای حکومتی و نظامی و شهری (مثل شهرداری‌ها) و صندوق‌های بازنشستگی و خیریه‌ها و نهادهای مذهبی و نظامی هم برای سهم‌بری از بخش چرب و نرم مالی، بانک‌های خودشان را تأسیس کرده‌اند. طبق آخرین آمار خود بانک مرکزی که مربوط به همین امسال است، در کشور سرجمع ۲۳٫۲۰۰ شعبه در قالب ۴۲ بانک و مؤسسه مالی وجود دارد. یعنی هر ۳۴۰۰ ایرانی، یک شعبه!

تصور کنید که با این تعداد عظیم از نهادهای مالی، ما باید با حجم عظیمی از نقدینگی طرف باشیم که البته هم هستیم! این درحالی است که پاسخ همیشگی دولت به انبوه نیازهای اجتماعی مردم مثل بیمارستان و مدرسه و چه و چه این بوده که برای این کارها «پول نیست»! اما به مصداق «دروغ‌گو کم‌حافظه می‌شود»، ناگهان می‌شنویم که خود دولت اعلام می‌کند که: «نقدینگی به طور هشدار دهنده‌ای بالا رفته»! واقعیت این است که بخش اعظمِ این نقدینگی فقط در دست اقلیت انگشت‌شماری است! تناقض اساسی سرمایه‌داری هم دقیقاً در همین است که منابع مالی در بانک‌ها و مؤسسات مالی به وفور هست، اما چون منطق سرمایه‌داری- و از جمله بانک‌هایش- فقط کسب سود است، مطلقاً آن را برای رفع نیازهای فوری و فوتی جامعه سرمایه‌گذاری نمی‌کند؛ بلکه در عوض این منابع سر از بورس و املاک و فعالیت‌های انگلی درمی‌آورند تا بدون هیچ دردسری و با چند شعبده‌بازی مالی چند برابر بشوند.

از طرف دیگر در دو سال گذشته شاهد ورشکستگی سریالی چندین و چند بانک و موسسۀ مالی در کشور بودیم (ثامن الحجج و آرمان و کوثر و نور و فرشتگان و میزان و فاضل و مهر اقتصاد ایران و پدیده شاندیز و غیره که البته بعداً برخی‌شان در قالب «کاسپین» ادغام شدند). آخرین صورت‌هالی مالی بانک‌ها هم اصلاً امیدوارکننده نیست. تازه این موج ورشکستگی‌ها، به جز از بانک‌های بحران‌زدۀ دیگری است مثل آینده و ثامن‌الأئمه و غیره که برای غلبه بر گردآب بحرانی که در آن گیر آمده‌اند، مجبور شدند پول سپرده‌گذاران را معلق کنند. وقتی دلایل دقیق این ورشکستگی‌های سریالی را بررسی می‌کنیم، روشن می‌شود که نبود نظارت بر فعالیت‌های مالی این بانک‌ها، اعطای وام‌های کلانِ وصول‌نشده و انبوهی مطالبات مشکوک‌الوصول، ارزش‌گذاری‌های غیرواقعیِ زمین و دارایی‌های بانکی و خلاصه انواع دودوزه‌بازی‌ها و ریخت‌وپاش‌های مالی بی‌حساب و کتاب دلیل اصلی این ورشکستگی‌ها بوده‌اند. نتیجۀ این بحران آن شد که سپرده‌های صدها هزار نفر از مردم به باد رفت. چه زندگی‌هایی که تباه نشد! چه آدم‌هایی که دربه‌در و خانه‌خراب نشدند!

نتیجتاً در حدود یک سال اخیر شاهد بروز یک جنبش اعتراضی تحت عنوان «مال‌باختگان» در کشور بودیم. جنبشی که علی‌رغم محدودیت در چشم‌اندازش نشان داده به سادگی با سرکوب از خیابان‌ها کنار نمی‌رود و  ثانیاً مختص به یکی دو استان نیست و در بیشتر استان‌های بزرگ کشور خودش را بروز داد. ثالثاً ابتدا به ساکن مال‌باختگان با یک مطالبۀ ساده یعنی پس‌گرفتن پول‌شان به خیابان‌ها آمدند، اما هر قدر بیش‌تر و بیش‌تر دولت از نیروی سخت برای سرکوب آن‌ها استفاده کرد، شعارهای آنان هم سیاسی‌تر شد. بنابراین چون مال‌باختگان مستقیماً متضرر از بخش مالی سرمایه‌داری هستند، وظیفۀ نیروهای پیشرو این است که تلاش کنند این جنبش را به مبارزۀ ضدسرمایه‌داری پیوند بزنند و چنین کاری را هم تنها از طریق جا انداختن مطالباتی می‌توانند انجام بدهند که قادر باشد جنبش را یک گام در جهت مبارزۀ ضدسرمایه‌داری به جلوتر هدایت کند.

بر این اساس بود که کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری پس از دخالتگری در تظاهرات اعتراضی مال‌باختگان در ابتدای آبان ۹۶، مجدداً به مسألۀ ورشکستگی سریالی بانک‌ها و جنبش اعتراضی «مال‌باختگان» پرداخت. این بار اما به سراغ یکی از دیگر از جنبه‌های کمتر پرداخته‌شده در معادلۀ اختلاس‌ها و ورشکستگی‌های بانک‌ها و جنبش اعتراضی مال‌باختگان رفت: یعنی کارمندان بانک‌ها!

مردم عموماً شغل «کارمندی بانک» را فقط با «مزایا و تسهیلات» بالایش می‌شناسند؛ در حالی که این حرفه بخش‌های تاریک و ناگفته هم دارد: یک بخش، دورۀ آزمایشی اجباری است که تا دو سال هم گاهی طول می‌کشد. سوی دیگر قضیه تحمیل اضافه‌کاری‌های طاقت‌فرسای اجباری به کارمندان بانک است که در روزهای آخر سال حتی تا ۱۲ ساعت هم می‌رسد تاحدی که در روزهای شلوغ حتی از وقت غذا هم محرومند. بخش دیگر استرس و فشار جسمی و روانی ساعات طولانی انجام کار تکراری است که بابت یک اشتباه در شمارش پول یا جایه‌جا شدن یک صفر موقع پاس‌کردن چک منجر به کسر خسارت از دستمزدهای آنان خواهد شد. از طرف دیگر ساعت‌ها کلنجار رفتن با پول‌های آلوده در حالت نشسته که منجر به کمردرد و آرتروز و غیره می‌شود از عوارض درازمدت این شغل است. همچنین کارمندان بانک مجبورند ساعت‌ها با سپرده‌گذاران سر جزئی‌ترین اطلاعات سروکله بزنند، بدتر از همه فشاری است که رؤسای شعبه و مدیران بالادستی برای اعطای وام‌های غیرقانونی بر کارمندان وارد می‌کنند؛ در این حالت اگر امضای کارمند بر برگۀ وام برود، پای او گیر است و اگر نرود، باز هم تحت فشار بالادستی‌ها تا سرحد تبعید به شعبۀ دوردست قرار خواهد گرفت. ماجرا به همین‌جا هم ختم نمی‌شود: چک‌های برگشتی، دیرکرد واریز حقوق و این اواخر اختلاس‌ها و ورشکستگی‎های سریالی بانک‌ها، باعث شده کارمند سادۀ بانک فقط به صِرف این‌که پشت پیشخوان نشسته و دم‌دستی‌ترین فرد برای جوابگویی به مراجعین است در معرض خشم مستقیمِ مردم از وضعیت بحرانی بدل شود و خیلی‌ها بخواهند انتقام این وضعیت را از او بگیرند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

دخالتگری «کمیتۀ عمل سازمانده» برای پیوند مطالبات کارمندان بانک به جنبش اعتراضی ناشی از بحران ورشکستگی

 

بنا به تخمین دو سال پیش، بیش از ۱۷۰ هزار نفر در تنها بیست بانک برتر کشور مشغول به کار هستند. حال تصور کنید این آمار را اگر به روز کنیم و به تمام بانک‌ها و مؤسسات مالی کشور تعمیم دهیم، با چه تعداد زیادی از کارکنان جزء در بخش مالیه طرف هستیم. یعنی هزاران هزار کارمندی که به اسناد اختلاس‌ها، فیش‌های حقوقی و اموال مدیران دولتی و سایر سرمایه‌داران دسترسی دارند و مطلع از حجم عظیمی از اختلاس‌ها و وام‌های کلان غیرقانونی و حساب‌سازی‌های اینان هستند. در وضعیتی که بحران ورشکستگی بانک‌ها رخ داده، کارمندان بانک بالقوه می‌توانند نقش بسیار مهمی در افشا و علنی‌کردن این اسناد دارند.

تلاش برای کشاندن فروشندگان نیروی کار در بخش بانکی به جنبش ضدسرمایه‌داری، هنر نیروهای پیشرو است. این کاری است که حتی در تجربۀ انقلاب روسیه هم صورت گرفت، زمانی‌که بلشویک‌ها در دورۀ حکومت کارمندان بانک را موقت خطاب قرار دادند و از آن‌ها خواستند که سهم وزرا را از مالکیت بانک‌ها افشا کنند.

به هر صورت، به دلیل اهمیت این مسأله بود که کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری با تدوین یک اعلامیه، سه مطالبۀ اساسی را دربارۀ کارمندان بانک و خطاب به آن‌ها مطرح و به درون بانک‌ها بُرد.

 

***

مطالبۀ اول: ایجاد تشکل مستقل

کارمندان بانک برای آن‌که بتوانند برای حقوق شغلی‌شان (مثلاً عدم حذف وقت استراحت و غذا، انتخاب شعبۀ نزدیک به محل سکونت، برداشتن اضافه‌کاری‌های اجباری و غیره و غیره) مبارزه کنند، راهی ندارند جز این‌که از حالت انفرادی دربیایند و با  یک «تشکل مستقل» چند ده‌هزار نفره نیرویی شوند که بتوانند این مطالبات را به کرسی بنشانند. تمام دستاوردهای به ظاهر سادۀ امروزی کارگران در تمام دنیا (مثل هشت ساعت کار روزانه و حق مرخصی) نتیجۀ مبارزۀ متشکل و جمعی کارگران بوده‌است. در غیر این صورت، پاسخ مدیر بانک برای اعتراض فردی روشن است: در باز و جاده دراز! بفرمایید! پشت در خیلی‌ها آرزوی مزایای شما را دارند!

مطالبۀ دوم: ملی‌سازی بانک‌ها و مؤسسات مالی بزرگ تحت کنترل و نظارت دموکراتیک کارکنان بانک‌ها و کارگران:

همانطور که گفتیم بخش اعظمِ نقدینگی کشور فقط در دست چند صد نفر است! تناقض در همین است که منابع مالی در بانک‌ها و مؤسسات مالی به وفور هست، اما چون منطق سرمایه‌داری- و از جمله بانک‌هایش- فقط کسب سود است، مطلقاً آن را برای رفع نیازهای فوری و فوتی جامعه سرمایه‌گذاری نمی‌کند. در عوض این منابع سر از بورس و املاک و فعالیت‌های انگلی درمی‌آورند. پس موضوع به سادگی این است که باید این منابع مالی عظیمی را که نزد دولت و بانک‌های خصوصی هستند به طور برنامه‌ریزی شده برای رفع نیازهای اجتماعی و نه سود یک اقلیت انگلی به کار ببریم؛ یعنی بانک‌ها و مؤسسات مالی بزرگ باید ملی شوند و تحت مالکیت عمومی دربیایند؛ و این فرآیند مستقیماً باید تحت نظارت دموکراتیک کارکنان بانک و مردم جامعه صورت بگیرد.

تا جایی که به مالکیت عمومی بر بخش مالی مربوط می‌شود، این ملی سازی باید:

  • بدون پرداخت غرامت به مالکین سابق و با حفظ و تضمین امنیتِ پس‌اندازها و سپرده‌های کارگران و خُرده‌مالکان باشد.
  • منابع مالی سرشار و ذخیره شده در بانک‌ها باید تحت کنترل کارگران، صرفِ ایجاد مشاغل شایسته و مسکن و بهداشت و مزایای بازنشستگی و آموزش و برنامه‌های اجتماعی به نفع توده‌های زحمتکش شود.

اما این ملی‌سازی به معنی سپردن منابع بانک‌ها به دست دولت، با آن حجم عظیم فساد مالی‌اش نیست. بلکه ملی‌سازی قطعاً باید تحت نظارت دموکراتیک کارکنان بانک و مردم باشد. مصادیق این کنترل چنین هستند:

  • تشکیل یک کمیتۀ تحقیق و تفحص دموکراتیک برای بررسی رسوایی‌های مالی، متشکل از نمایندگان مال‌باختگان، بازنشستگان، مستمری‌بگیران، تشکل‌های کارگری و کارمندان بانک
  • حذف پاداش‌های چندصدمیلیونی هیأت مدیرۀ بانک‌ها و نظارت بر فیش‌های حقوقی مدیران رده‌بالا.
  • باز شدن دفاتر حسابرسی بانک‌ها و مؤسسات مالی بزرگ و شرکت‌های بیمه و افشا و توقف فعالیت‌های اجتماعاً مخرب آن‌ها
  • محاکمۀ علنی و شفاف تمام افراد درگیر در فساد و کلاهبرداری و رابطین آن‌ها در دادگاه‌های علنی و رو به جامعه! درست برخلاف وضع کنونی که فقط یک نمونه‌اش را در این هفته شنیدیم که متهم اول اختلاس ۸ هزار میلیاردی صندوق ذخیرۀ فرهنگیان با ۵۰۰ میلیارد تومان بدهی از کشور گریخته و معلوم نیست الآن در سواحل کدام کشور اروپایی است!
  • مسدود کردن اعطای وام‌های کلان به سرمایه‌داران گردن‌کلفت! و بخشش بدهی کارگران، دانشجویان، خانواده‌های کم‌بضاعت و زحمتکشانی که از سر اجبار برای بقا وام گرفته‌اند و از پس پرداخت آن برنمی‌آیند.
  • نظارت بر روند وام‌دهی! اعطای وام‌های ارزان و تضمین‌شده با نرخ بهرۀ پایین به کارگران و زحمتکشان!

 

مطالبۀ سوم (که نقش مهمی در وضعیت کنونی دارد): افشای فیش‌های نجومی، اختلاس‌ها و وام‌های کلان سرمایه‌داران بر دوش کارمندان بانک‌هاست!

افشای فیش‌های حقوقی چند صد میلیون تومانی مدیران ارشد شرکت‌ها و مؤسسات دولتی و شبه دولتی در دو سال گذشته واکنش‌ها و حساسیت زیادی را بین مردم برانگیخت. هرچند این افشاگری‌ها بخشاَ در جریان نبرد قدرت جناح‌های مختلف حاکمیت علیه هم بود، اما گوشه‌ای از فساد مالی سرمایه‌داران خصوصی و دولتی را نشان می‌داد و ثابت می‌کرد ‌که منابع مالی به وفور هست، اما فقط در دست یک اقلیت انگشت‌شمار تلنبار شده که بی‌حساب و کتاب ریخت و پاشش می‌کنند. این‌که کارگران با حقوق معوقه و  مالباختگان بلاتکلیف ثامن الحجج، کاسپین، آرمان وحدت، پدیدۀ شاندیز و چندین موسسۀ مالی فریاد می‌زنند «یه اختلاس کم بشه، مشکل ما حل می‌شه»، چکیدۀ همین واقعیت است.

با علنی‌شدن حساب‌های نجومی مدیران و سرمایه‌داران، حجم بالای رشوه، حیف و میل، حساب‌سازی‌ها، پاداش‌های مدیران، وام‌های مخفی و وصول‌نشده، پول‌شویی و ورشکستگی‌های صوری و غیره برای همگان افشا خواهد شد.

چون مالکین این بانک‌ها دفاتر حسابرسی‌شان را افشا نخواهند کرد، بنابراین این خودِ کارگران (یعنی کارمندان بانک) هستند که می‌توانند این هدف مردمی را محقق کنند و با افشای برخی حساب‌ها و حساب‌سازی‌های نجومی، فعالیت‌های اجتماعاً مخرب و غیرقانونی این نهادها را علنی کنند تا در نهایت جلوی آن‌ها گرفته شود.. البته چنین کاری را فقط با رعایت اکید مخفی‌کاری باید انجام داد. برای این‌کار هیچ چیز بیش‌تری نیاز نیست جز راه‌اندازی یک کانال تلگرام برای «افشای فسادهای بانکی»!

 

 

سایت کمیته:  ksazmandeh.wordpress.com

تصویر اطلاعیه:

شارن بارو، دبیرکل کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری(ITUC)   ۷ نوامبر/۱۶ آبان در نامه‌ای خطاب به علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی نوشته است:

«به نام ITUC که ۱۸۱ میلیون کارگر در ۱۶۳ کشور و ۳۴۰ اتحادیه کارگری جهان را نمایندگی می‌کند، تعقیب و آزار فعالان تشکل‌های مستقل کارگری در ایران را محکوم می‌کنم.»

دبیرکل ITUC بر وضعیت محمود صالحی فعال کارگری که روز ۶ آبان مجددا دستگیر و شش روز بعد در اثر ناراحتی شدید قلبی به بیمارستان منتقل و در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد، تاکید کرده و افزوده است:

«برخی گزارش‌های تایید نشده حاکی از آن است که علاوه بر اینکه سه مامور زندان سقز مراقبش هستند، ‌پای او به تخت بسته شده است.»

محمود صالحی پای در زنجیر در بیمارستان

ابراهیم مددی و داوود رضوی دو عضو هیات مدیده سندیکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه و علیرضا ثقفی از فعالان کارگری و عضو کانون نویسندگان ایران دیگر فعالان کارگری هستند که در نامه به تعقیب و آزار آن‌ها اشاره شده است.

دبیرکل ITUC خواهان لغو اتهامات وارده به محمود صالحی و پایان دادن به آزار ابراهیم مددی و داوود رضوی و علیرضا ثقفی شده است.

شارون بارو بر توقف فوری آزار و تعقیب فعالان تشکل‌های مستقل کارگری تاکید نموده و به رهبر حکومت اسلامی یادآوری کرده است که اخیرا کمیته آزادی‌های سندیکایی سازمان جهانی کار خواستار برسمیت شناختن تشکل‌های مستقل کارگری و پایان دادن به ازار فعالان کارگری شده بود.