پیام سندیکای کارگری شرکت نیشکر هفت تپه، به کارگران هفت تپه، تشکل های و فعالین جنبش کارگری


تشکل براى کارگر به مانند اسلحه براى یک پارتیزان است!

کارگران نیشکر هفت تپه فعلا و بطور مشروط به اعتصاب پایان دادند.

سخنی با کارگران 
تشکل:
هم زنجیران؛ همانطور که بارها متذکر شده ایم نیروی واقعی ما کارگران در متشکل بودن ماست. تشکل یابی می تواند نیروی طبقاتی ما کارگران درمقابل سرمایه داران را افزایش دهد.درتشکل های کارگری ، کارگران با تبادل نظر، بحث و گفتگو، برنامه ریزی وسازماندهی می توانند خواست ها و مطالبات خود را مطرح و برای دست یابی به آنها اقدام کنند. تشکل برای کارگربه مانند اسلحه برای یک پارتیزان است. برای افزایش توانایی وداشتن قدرت بیشتردرمقابل سرمایه داران، باید متشکل شد. ما اعضای متشکل در سندیکای کارگری نیشکرهفت تپه از شما کارگران می خواهیم که عضوسندیکا شوید تا با نیرو وتوان بیشتری درعرصه مبارزه طبقاتی گام برداریم.
دستمزد:
سود و ثروت نجومی صاحبان سرمایه، حاصل بهره کشی و نیروی کارما کارگران است. صاحبان سرمایه برای اینکه به سود و ثروت پیشتری برسند تلاش می کنند که دستمزد های کمتری به ما پرداخت کنند درنتیجه فقروگرسنگی عاید ما کارگران می شود و سود و ثروت نسیب صاحبان سرمایه. هرچند سرمایه داران چشم طمع به این حداقل دستمزدهای ما دوخته اند وحاضر نیستند همان چندرغازراپرداخت کنند تا جایی که مجبورمی شویم برای همان حقوق اولیه روزها و ماه ها اعتراض و اعتصاب کنیم تا بتوانیم آن را بدست آوریم؛ اما این بی حقوقی نباید مانعی باشد که ما خواست افزایش دستمزد را فراموش کنیم. ضمن مبارزه برای مطالبات تا کنونی باید مسئله افزایش دستمزد را هم مد نظر داشته باشیم. برای داشتن افزایش دستمزد باید متشکل شویم و درارتباط با دیگر کارگران این خواست که درد مشترک تمامی مزد بگیران است را در یک مبارزه سراسری به پیش ببریم.
سندیکای کارگری نیشکر هفت تپه
@syndica_7tape

بیانیه ۱۰۷ – احتمال سکته ی رضا شهابی بنا بر نظر پزشک زندان!

روز چهارشنبه ۲۲ آذرماه ۱۳۹۶ که طبق روال معمول خانواده رضا شهابی برای ملاقات وی به زندان رجایی مراجعه کردند، مشاهده کردند که یک سمت صورت او دچار افتادگی شده است. بنابر اظهار خانواده ی رضا شهابی، هنگامی که وی به دلیل این عارضه به بهداری زندان مراجعه کرده، پزشک زندان با دیدن علائم و وضعیت رضا، احتمال سکته داده است! اما با این وجود مسئولان زندان هیچ واکنش و اقدامی در این خصوص نشان نداده و همچنان او را به حال خود رها کرده اند.

سکته ی احتمالی رضا شهابی و افتادگی نیمه ی صورت او در حالی رخ داده که رضا شهابی در ماه های پیش از علائم و عارضه های گوناگونی رنج می برد که بسیاری از آنان خبر از اوضاع به مراتب وخیم تر جسمی او در آینده میداد؛ علائمی مانند خون دماغ شدن های مکرر، فشار خون بالا، بی حسی و تورم شدید نواحی مختلف بدن، مشکل کلیوی و …

کمیته دفاع از رضا شهابی در بیانیه های پیشین بارها نسبت به وخامت وضعیت جسمی وی هشدار داده بود اما مسئولان امنیتی و قضایی نه تنها سلامت این کارگر زندانی برایشان کوچک ترین اهمیتی نداشته و ندارد، بلکه شواهد حاکی از آن است که انگار پروژه ای تدریجی برای حذف او را سازمان داده اند! آنان نه تنها با ممانعت از مراقبت پزشکی رضا شهابی در یک مرکز درمانی، عملاً به سمت وخامت روزافزون وضعیت جسمی او گام بر میدارند، بلکه از طرف دیگر با تغییر مداوم تاریخ آزادی و روزهای باقی مانده از محکومیت رضا، تلاش دارند تا شرایط روانی او و خانواده اش را نیز از هم بپاشند.

کمیته دفاع از رضا شهابی ضمن محکوم نمودن جنایتی که در حق رضا شهابی در حال انجام است، خواستار انتقال فوری و بی درنگ این عضو هیأت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه به بیمارستان ذی صلاح و بررسی دقیق و جامع عارضه ی صورت و تمام مشکلات وی است. حتا اگر با منطق ناعادلانه و سرمایه‌محور خود زندانبانان نیز بنگریم، مدت ها از پایان محکومیت رضا شهابی گذشته است و نه تنها باید فوراً آزاد شود، بلکه سیستم قضایی باید در قبال گروگان نگاه داشتن رضا شهابی در زندان پاسخگو باشد. عواقب هر پیشامد مستقیماً بر عهده ی مسئولان به اصطلاح امنیتی و قضایی است!

به هر شکل ممکن و با تمام توان و ظرفیت به تداوم وضعیت وخیم رضا شهابی، که عملاً چیزی جز جنایت نیست، اعتراض کنیم.

کمیته دفاع از رضا شهابی

۲۳ آذرماه ۱۳۹۶

k.d.shahabi@gmail.com

@shahabidefah

https://t.me/komitedefashahabi

ئیبراهیم عەلیزادە: بانگەوازی شۆرشی ئۆکتۆبەر درەنگ بەکوردستان گەیشت

ئیبراهیم عەلیزادە، سکرتێری سکرتێری کۆمەڵەی سەر بەحیزبی کۆمۆنیستی ئێران لەم گفتوگۆیەی ئاوێنەدا دەڵێت “ئێمە دەتوانین کۆمەڵێک کاریگەری ئەرێنی شۆرشی ئۆکتۆبەر لەروی هوشیاری سیاسیەوە لەسەر کۆمەڵگای کوردستان دەستنیشان بکەین”.

ئا: لەیلا جەمال

ئاوێنە: نزیکی جوگرافیی ئێران لەڕوسیاو کاریگەریی شۆڕشی ئۆکتۆبەر لەسەر ئازەرییەکان، وەک دراوسێی کوردەکان، ڕۆڵی چی بوو لەسەر ڕەنگدانەوەی شۆڕشی ئۆکتۆبەر بەسەر رۆژهەڵاتی کوردستانەوە؟

ئیبراهیم عەلیزادە: خەلکی کوردی ئێران کاریگەرییەکی ئەوتۆیان، لەشۆرشی ئوکتوبەر وەرنەگرت. ئەوەی کە پێوەندی بەکاریگەری یەکێتی سۆڤیەت لەسەر کوردستانی ئێرانەوەیە، دەگەڕێتەوە بۆ ۲۳ ساڵ دواتر، واتە سەردەمی شەڕی دوهەمی جیهانی، ئەو کاتەی کە کۆماری مەهاباد لەسالی ۱۹۴۶ دامه زراو ۱۱ مانگ دەوامی هێنا. پەیوەندی خەباتی خەلکی ئازەری بەشۆرشی ئۆکتۆبەرەوە، بەپێچەوانەی کوردستان، پەیوەندیەکی لەنزیکەوەو کاریگەر بو. ئەو نزیکایەتییە هۆکاری ئابوری‌و کۆمەلایەتی هەبو. لەسالانی سەرەتای سەدەی بیستەم، پیشەسازی نەوت لەباکۆ پایتەختی ئازەربایجان، پەرەیسەند بو. بەسەدان هەزار کرێکاری ئازەری لەبەشی ئێرانەوە بۆ کارکردن رویان کردبۆە ئەو ناوچەیە. ئازەربایجان لەهەمانکاتدا ببو بەناوەندێکی گرینگی چالاکی کۆمونیستەکانی ئەو سەردەمی روسیا (کە ئەوکات ناویان سوسیال دیموکرات) بو. رێبازو بەرنامەی “سوسیال دیموکراسی” لەرێگەی کرێکارانی موهاجیرەوە کە بەردەوام لەنیوان دو بەشی ئازەربایجان لەهاتوچوندا بون، دەگۆازرایەوە بۆ ئازەربایجانی ئێران. یەکەم ریکخراوی چەپ بەناوی کۆمەڵەی “سوسیال دیموکراتەکانی ئێران” لەساڵی ۱۹۰۴و لەسەرەتای دەسپێکی شۆرشی مەشروتیەت، پێکهات‌و ئەو رێکخراوە بەشداری چالاکانەی لەو شۆرشەدا بو. ئەو رەوتە دوای سەرکەوتنی شۆرشی ئوکتوبەر، بوو بە”حیزبی کمونیستی ئێران”. بیری چەپ کاریگەرێکی گەلێک بەرچاوی لەسەر شۆرشی مەشروتەی ئێران لەسالەکانی ۱۹۰۴- ۱۹۱۱هەبو، بەڵام کوردستانی رۆژهەلات لەم شۆرشەدا دەوری نەبو. لەراستیدا ئەوکاتە خەباتێکی نەتەوایەتی بەواتای دەقیقی وشە، لەکوردستانی ئێران سەری هەلنەدابو. کوردەکان وەکو لەدرێژەی مێژوی تا ئەوکاتیان، لەمابەینی بەرداشی دو دەوڵەتی ئێران‌و عوسمانیدا، ببون بەئامڕازی حیساب لەیەک دەرکردن‌و ململانێی ئەم دو دەوڵەتە.

ئاوێنە: ئایا هەژمونی روسەکان لەجەنگی دوەمی جیهانیەوە بەسەر ئێراندا، لە سودی کێشە نەتەوەییەکانی کوردی ڕۆژهەڵات شکایەوە یاخود بەپێچەوانەوە؟

ئیبراهیم عەلیزادە: پێش شۆرشی ئۆکتوبەر، ئێران لەنێوان روسیاو بەریتانیادا، بەسەر دوو ناوچەی نفوز دابەش کرابو. بەلشەفیکەکان دەسبەجێ هێزەکانی رژیمی پێشویان لەئێران کشاندەوەو پەیماننامەی دابەش کردنی ئێرانیان لەگەڵ بەریتانیا هەڵوەشاندەوە. مەسەلەکە لەروی مێژوییەوە هیچ نارونییەکی تێدا نییە. کاتێک کە شۆرشی ئۆکتوبەر لەروسیا سەرکەوت هێزەکانی روسیا لەباکوری ئێران‌و لەکوردستانیش کشانەوە. قەیرانی سیاسی لەئێران سەریهەلدا، ئێران بەکردەوە پارچە پارچە بو. رەزاشا بەیارمەتی بەریتانیا، کەوتەخۆ بۆ سەرکوت کردنی سەرهەڵدانەکان‌و لەوانە سەرکوتی سەرهەڵدانی عەشیرەتی شکاک بەسەرۆکایەتی سمایل ئاغای سمکۆ لەکوردستان‌و شیخ خەزعەل لەخوزستان. لەبەردەم شەڕی دووهەمی جیهانیدا رەزاشا لەبەریتانیا هەڵگەرایەوەو بو بەلایەنگری ئاڵمان. “ئەرتەشی سوور” لەباکوری ئێرانەوەو “ئەرتەشی بەریتانیا” لەباشورەوە هاتنە ناو خاکی ئێرانەوەو ئەرتەشی شا بێ بەرگری تێکشکاو رەزاشا لەئێران دورخرایەوەو کوڕەکەی لەجێگەی داندرا. کوردستانی ئێران لەسەقزەوە بەرەو باکور لەژێر کونتروڵی “ئەرتەشی سوور”دابو. وەکو سیاسەتێک، ئەرتەشی سور هەر شوێنێکی لەشەڕدا داگیرکردبا، بەیارمەتی هێزە محەلیەکان، حکومەتێکی خۆجێی تێدا دادەمەزراند. هەر وەکو چۆن لەوڵاتانی خۆرهەڵاتی ئەوروپا کە لەژێردەستی سوپای ئاڵمان رزگاری کردبون هەر ئەو کارەی کرد. دوای کۆتاییهاتنی شەڕو بەپێی رێکەوتننامەی “یاڵتا”، کە لەڕاستیدا دابەش کردنی جیهان بو لەنێوان دو زلهێزی “یەکێتی سۆڤیەت”و “ویلایەتە یەکگرتۆەکانی ئامریکا”، “ئەرتەشی سوور” ئەبوایە لەباکوری ئێران پاشەکشە بکات. بەپێی بەلگەنامەکان، تەنانەت کاتێک ئەرتەشی سوور لەکشانەوە لەباکوری ئێران‌و لەنیمچە دورگەی باڵکاندا تەئخیری کرد، ئەمریکا هەرەشەی بەکارهێنانی چەکی ئەتومی کرد. کۆماری مەهاباد کە لەژێر سێبەری ئەرتەشی سووردا پێکهاتبوو، توانای موقاوەمەی بەرانبەر بەهێرشی رژیمی شا لەخۆیدا پێکنەهێنابوو. هەربۆیە بەبێ هیچ چەشنە بەرگریەک خۆی بەدەستەوەدا. هێزی چەکداری کۆمار، هێزی عەشیرەت‌و دەرەبەگەکانی کوردستان بوو، کە هەستی نەتەوایەتی بەلایانەوە واتایەکی نەبو. ژەمارەی هێزی پێشمەرگە کە لەژێر دەسەڵاتی کۆماری مەهاباد دابون، ئەوندە نەبوو بتوانێ ئاسایشی ناوخۆیی تەنانەت یەک شاریش دابین بکات، چ جای ئەوەی بەرانبەر بەسوپای شا بەرگری لەکۆمار بکات. زوڵم‌و زۆری دەربەگەکان کە هەلپەرەستانەو بەهۆی دەسەڵاتی ئەرتەشی سوورەوە خۆیان بەلایەنگری کۆمار هەڵدەخست وای کردبو جەماوەری خەلکی کوردستان، کە ئەوکات لەسەدا ۷۵یان لەگوندەکان دەژیان، بەهیچ شێوەیەک دڵیان بەکۆماری مەهاباد خۆش نەبێ تا بەرگری لێبکەن. دوای هەلوەشانەوەی کۆماری مەهاباد بوو کە بزوتنەوەی جوتیاران لەدژی دەرەبەگەکان لەناوچەکانی موکریان هەڵگیرسا ئەویش بەهۆی نەبونی سەرکردایەتێکی سیاسی، تێکشکا. هۆکاری شکستی بزوتنەوەی نەتەوایەتی کە کوردستانی ئێران لەسەردەمی دوای کۆتاییهاتنی شەڕی دوهەمی جیهانی لاوازی بابەتیی بزوتنەوەکە خۆی بوو، نەک زەربەلێدانی یەکێتی سۆڤیەت. ئێمە هەر هەڵسەنگاندنێمان بۆ ئەوکاتی یەکێتی سۆڤیەت هەبێ، مێژووی واقعی لەم روەوە خەتایەک لەسەر ئەم دەوڵەتە تۆمار ناکات. کۆماری مەهاباد بەم شیوەیەی کە دامەزرابوو، بەوهێزانەی کە پێی پشتئەستور بو، چارەنوسێکی غەیری شکست نەبو. هەر ئەوەندە دەیتوانی بونی هەبێ کە ئەرتەشی سوور لەناوچەکەدابو.

ئاوێنە: کۆمەنیستەکان تاڕادەیەک ئامڕازێک بون بەدەست یەکێتی سۆڤێتەوە، کۆمەنیستە کوردەکان، بەتایبەت خۆت‌و هاوڕێکانت کە کۆمەڵئ گەنجی زانکۆکانی تاران بون، لە سەرەتای حەفتاکاندا کاریگەر بەبیری چەپ‌و ماوی، پرۆژەتان چی بو بۆ کۆمەڵگەکە، کە ئەوکات کوردستانی ڕۆژهەڵات گیرۆدەی بارودۆخی سەختی ئابوری‌و سیاسی‌و کۆمەڵایەتی ببو؟

ئیبراهیم عەلیزادە: ئێمە ئامڕازێک نەبوین بەدەست یەکێتی سۆڤێتەوە، کۆمونیستەکانی دیکەی ئێرانیش هەمویان وانەبون. لەو سەردەمەدا کە ئێمە چالاکی سیاسیمان دەستپێکرد یەکێتی سۆڤیەتمان بەوڵاتێکی سوسیالیستی نەدەزانی. ئەو بەشە لەچەپەکانی ئێران کە لەدەوری حیزبی تودەی ئێران کۆببونەوەو هەموو چەپی ئێرانیش هەر ئەوان نەبوون، یەکێتی سۆڤیەتیان بەناوەندی کۆمۆنیسمی جیهانی دەناسی‌و بەپێی بیروبۆچونیان، لایان وابوو کە هەمو هەوڵەکان دەبێ لەپێناوی پاراستنی بەرژەوەندیەکانی ئەم ناوەندەدا بێت. ئێمە بەپێی ئەزمونی خەباتی خەڵکی کوردستان‌و بەپێی ئەزمونی ئەوکاتی هەمو گەلانی جیهان‌و بەپێی دونیابینیەکی زانستیانەی کە باوەڕمان پێیبو، دەمانزانی کە هیچ کێشەیەکی کۆمەلایەتی لەدژی نیزامی کۆن‌و لەدژی رژیمێک کە ئەو نیزامە دەپارێزێ، بەبێ پشتبەستن بەهێزی جەماوەر سەرناکەوێ‌. بەڵام هێزی جەماوەر لەدەوری دروشم‌و سیاسەتێک کۆدەبێتەوە کە کەمکردنەوەی ئازارەکانی ئەمڕۆی ئەوان‌و بەدیهێنانی ئاواتەکانی دواڕۆژیان نوینەرایەتی بکات. ئەو جەماوەرەش خەڵکی کرێکارو زەحمەتکێش بون کە ئەوکات زۆربەی هەرەزۆریان لەگوندەکان دەژیان. هەربۆیە ستراتیژی ئێمە لەسەر بنەمای ریشەکێش کردنی نیزامی دەرەبەگایەتی دامەزرابو. ئێمە لامانوابو هێزی پێویست لەدژی ستەمی نەتەوایەتیش لەپرۆسەی وەها خەباتێکدا دەیتوانی کۆبێتەوە. دواکەوتویی ئابوری‌و سیاسی‌و کۆمەڵایەتی لەرەوتی وەها شۆرشێکدا دەیتوانی چارەسەربێت. ئەمە جەوهەرو ناوەرۆکی بەرنامەو ستراتێژی ئەوکاتی ئێمە بو.

ئاوێنە: ئایا شۆڕشی ئۆکتۆبەرو سیاسەتەکانی بەرامبەر بەگەلانی دراوسێی سۆڤێت، توانی ڕۆڵێکی ئەوتۆ ببینئ لەسەرهەڵدانی هوشیاری سیاسی لای کوردەکانی ڕۆژهەڵات؟

ئیبراهیم عەلیزادە: یەکەم بڕیاری شۆرشی ئۆکتۆبەر، هەڵوەشاندنەوەی هەمو رێککەوتنەکانی رژێمی قەیسەری لەگەڵ بەریتانیاو لەدژی نەتەوەکانی بندەست‌و وڵاتانی دراوسێی روسیا بو. بانگەوازی شۆرشی ئۆکتۆبەر، مافی دیاریکردنی چارەنوس بۆ نەتەوەکانی بندەست بو کە تەنانەت پێش شۆرشی ئۆکتۆبەریش لەناو بەلشفیکەکاندا مشت‌ومڕی لەسەر کرابوو ببو بەبۆچونێکی جێکەوتوو. شۆرشی ئۆکتۆبەر سەرەتای وەخەبەرهاتنێکی بەرینی کۆمەڵایەتی لەئاستی جیهانیدا بو. لەهەر شوێنێک کە چەوساندنەوەو هەڵاواردن‌و ستەم‌و نایەکسانی هەبو، بانگەوازی ئەو شۆرشە بەهەست‌و سۆزەوە وەرگیراو لەچەندین شوێن وەڵامی وەرگرتەوە. دەیان ریفۆرمی کۆمەلایەتی لەوڵاتانی پێشکەوتوی سەرمایەداری بەشوێن خۆیدا هێنا، رەوتی رزگاری وڵاتان لەژێر چنگی ئیستعمار خێراتر بۆەوەو دەیان وڵات یەک لەدوای یەک سەربەخۆیی خۆیان بەدەستهێنا. بێگومان ئەو بانگەوازە لەناو رۆشنبیرانی کوردیشدا رەنگدانەوەی هەبو. شیعرەکانی مامۆستا قانع‌و گۆران چاو لێبکەن، نیشانەیەکی ئەو کاریگەرەیە دەبینن. بەداخەوە لەبەر گەلێک هۆکاری بابەتی کە پەیوەندی بەدواکەوتویی کۆمەڵگای کوردستان‌و لەخوارەوە بونی ئاستی پەیوەندیەکانی بەرهەمهێنان‌و لەخوارەوەبونی ئاستی هوشیاری سیاسی‌و کۆمەڵایەتیەوە بو، بانگەوازی شۆرشی ئۆکتۆبەر درەنگ بەکوردستان گەیشت‌و تەنیا لەسەروبەندی شەڕی دوهەمی جیهانیدابو کە ئێمە دەتوانین کۆمەڵێک کاریگەری ئەرێنی شۆرشی ئۆکتۆبەر لەروی هوشیاری سیاسیەوە لەسەر کۆمەڵگای کوردستان دەستنیشان بکەین.

ئاوێنە: پێگەو ڕۆڵی کورد چۆن هەڵئەسەنگێنن لەناو گروپی ۵۳و حیزبی تودەدا، بەشداری کوردەکان شتێک بوو هاوشێوەی بەشداری کوردەکانی باشورو ڕۆژئاوا لەناو شیوعیەکانی عێراق‌و سوریادا، یاخود بارودۆخۆکە لەئێران جیاواز بو؟

ئیبراهیم عەلیزادە: لەروی مێژوویەوە کوردەکان لەسەر گروپی ۵۳ نەفەر کە دوای هاتنەدەر لەزیندانی رەزاشا، حیزبی تودەیان دامەزراند، کاریگەرێکیان نەبوو. دواجار کە ئەرتەشی سوور هاتە کوردستان‌‌و “کۆمەلەی ژیانەوەی کورد” بو بەحیزبی دیموکراتی کوردستان، حیزبی تودەی ئێران چالاکیەکانی خۆی لەئازەربایجان‌و لەکوردستان پەرە پێدا. ژمارەیەکیش هەڵسوڕاوی سیاسی کورد لەهەمانکاتدا کە ئەندامی حیزبی دیموکرات بون، لایەنگریشیان لەحیزبی تودەی ئێران دەکرد. بۆ ماوەیەکیش حیزبی تودەی ئێران حیزبی دیموکراتی وەکو لقێکی خۆی چاولێدەکرد. ئەم رەوتە دوای شکستی کۆماری مەهابادو بەتایبە دوای کۆنگرەی دوهەمی حیزبی دیموکرات کە لەکوردستانی عێراق بەریەوەچوو لاواز بو. دوای روخانی رژێمی پاشایەتی لەئێران بۆ ماوەیەک دوبارە رەوتی سەر بەحیزبی تودە لەناو حیزبی دیموکراتدا سەریهەڵداوەو بو بەهۆی جیابونەوەیەکی گەورە لەو حیزبەدا. سەرجەم ئەوە راستە کە شیوعیەکانی رۆژهەلاتی ناوەڕاست بەهۆی پشتبەستنی بێ شەرت‌و مەرجیان بە بەرژەوندیەکانی یەکێتی سۆڤیەت، کەم‌و زۆر سیاسەتێکی هاوشێوەیان هەبوە.

ئاوێنە:هاوکاریتان لەگەڵ گروپەکەی مەنسوری حیکمەت لە ۱۹۸۳بۆچی‌و جیابونەوەتان لەچی؟ ئایا لەسەر هەڵسەنگەیاندنی راپەڕینی کوردستان کێشەکەتان تێکەوت؟

ئیبراهیم عەلیزادە: ئێمە لەگەڵ گروپی “یەکیتی تێکۆشەرانی کۆمونیست”، کە مەنسوری حیکمەت لەکەسایەتیە دیارەکانی بو، هەروەها کۆمەلێکی دیکە لەهێزە چەپەکانی ئێران، لەسالی ۱۹۸۳ حیزبی کۆمۆنیستی ئێرانمان پێکهێناو ئەوەش بۆ ئێمە بڕیارێکی کوتوپڕو لەناکاو نەبو. بەپێی بۆچون‌و ئەولەویەتێک بو کە هەر لەسەرەتای پێکهاتنی کۆمەڵە لەساڵی ۱۹۶۹وە لەسەری ساغ بوین. بەپێی ئەو بۆچونە، رێکخراوی کۆمەڵە تەنیا راگوزارێک بوو بۆ پێکهێنانی حیزبی کومونیستی ئێران. دواجاریش لەساڵی ۱۹۹۱ ئەوە رەوتی کۆمۆنیسمی کرێکاری بەرابەرایەتی مەنسوری حیکمەت بوو کە لەحیزبی کۆمۆنیستی ئێران جیابونەوە. ئێمە وەکو حیزبی دایک لەجێگەی خۆمان ماینەوە. یەکێک لەناکۆکیەکانی جیدی ئێمەو ئەوان لە سەر هەلسەنگاندنی جیاوازمان بۆ راپەرینی کوردستانی عێراق. بەڵام تەنیا ئەوەش نەبو. کۆتاییهاتنی شەڕی ئێران‌و عێراق‌و کاریگەری لەسەر چالاکی کۆمەڵە، مانەوە یا نەمانەوەی ناوەندەکانی کۆمەڵە لە کوردستانی عێراق‌و داهاتوی خەباتی پێشمەرگانە، لەو بابەتانە بون کە مشتومڕی زۆریان لەسەر کراو سەرئەنجام رۆیشتنی ئەوانی لەکۆمەڵەو لەحیزبی کۆمۆنیستی ئێرانی لێکەوتەوە.

ئاوێنە: سەد ساڵ تێپەڕی بەسەر ئۆکتۆبەردا، خۆری شۆڕش لەلینینەوە هەڵهات‌و لەگۆرباتشۆڤدا ئاوابو، دوای سی ساڵ زیاتر لەکاری سیاسی، خۆری ئێوە لەڕۆژهەڵاتی کوردستان کەی هەڵدێت؟

ئیبراهیم عەلیزادە: ئەوەی کە یەکێتی سۆڤیەت لەسەردەمی گورباچۆفدا بۆ هەڵوەشایەوەو ئەوەی کە ئەو شۆرشە بۆچی ئامانجە سۆسیالیستیەکانی خۆی نەپێکا، دو بابەتی جیاوازن‌و هەڵسەنگاندنی جیاوازیان بۆ دەکرێ. شۆرشی ئۆکتۆبەر ۱۰ تا ۱۲ ساڵ دوای هەلگیرسانی، بەرە بەرە لەئامانجەکانی خۆی دورکەوتەوەو بەو واتایە شکستی خوارد. چینی کرێکار لەحکومەتێک کە بەدەستی خۆی دایمەزراندبوو نامۆ ببو، بەڵام ئەوە ۶۰ ساڵ دواتر بو کە یەکیتی سۆڤیەت وەکو سیستمێکی سیاسی‌و ئابوری دیاریکراو، داڕما. هەردو حاڵەتیان لەبنەڕەتدا هۆکاری ئابوریان هەبوو. شکستی یەکەمیان بەهۆی ئەوە بو کە نەیتوانی شۆرشی سیاسی رۆژانی ئۆکتۆبەری ۱۹۱۷بگوازیەتەوە بۆ شۆرشێکی ئابوریی لەساڵانی دواتردا. نەیتوانی گوڕانکاری بنەڕەتی لەژیانی ئابوری چینی کرێکارو لەکۆنترۆلی چینی کرێکار بەسەر رەوتی بەرهەمهێناندا پێکبهێنێ. چینی کرێکار کە پێشتر لەلایەن چینی سەرمایەدارەوە دەچەوساوە، ئەوجار کاری بۆ دەوڵەتێک دەکرد کە ئەولەویەتی خۆی لەکێبڕکێ لەگەل زلهیزەکان‌و لەپێناوی دامەزراندن‌و بەردەوام مانەوەی روسیایەکی بەهێز دەستنیشان کردبو. بۆرژوازی لەسیمای دەوڵەت‌و دام‌و دەزگای حیزبیدا سەریهەڵدابۆەوەو لەهەمانکاتدا ئامڕازەکانی خەباتی چینایەتی واتە سەندیکاو رێکخراوی کرێکاری‌و ئازادی لێزەوت کرابو. شکستی دوهەمیشان هەر هۆکار ئابوری هەبو. یەکێتی سۆڤیەت توانای کێبرکێی ئابوری لەگەڵ دەوڵەتانی سەرمایەداری رۆژئاواو بەتایبەت ویلایەتە یەکگرتۆەکانی ئامریکای لێبرا. محەمەد حەسنین هیکەل رۆژنامەنووسی بەناوبانگی میسری لەسەر هۆکاری ئەو داڕمانە رونکردنەوەیەکی کۆنکرێتی لەوتوێژ لەگەڵ راکفلێر میلیاردێری ئامریکایی هەیە کە گەلێک شەفاف‌و گەلێک سەرنج راکێشە*.

بەڵام خۆری ئیمە کەی هەڵدێت؟ بەگەلێک هۆکاری، میژوویی، سیاسی، کۆمەڵایەتی‌و ئابوری کە هەمویان بابەتین، ئێمە بەداهاتوی تێکۆشانی خۆمان نەک هەر لەرۆژهەڵاتی کوردستان، بەڵکو لەهەمو ئێران گەشبینین. یەکەم، بڕواننە مێژوی سەد ساڵی رابردو لەئێران. هەر کاتێک کە ئەم وڵاتە پێیناوەتە بارودۆخی شۆرشەوە، هێزی چەپ تێیدا دەوری بەرچاوی نواندوەو تەنیا لەرێگەی خوێناویترین سەرکوتەوە شکاوەو دیسان سەری بەرزکردۆتەوە. فەرهەنگ‌و هونەرو ئەدەبیات‌و کولتورو ئەخلاقی پێشکەوتوی ئەو وڵاتە ئەساسەن لەژێر کاریگەری رەوتی چەپدابوە. ئەوە حەقیقەتێکی مێژووییە، بۆ نمونە هەر کۆمەڵە لەسالی ۱۹۷۹ وەکو هێزێکی چەپ‌و کۆمۆنیست لەبەشێکی زۆر لەکوردستان دەوری سەرەکی هەبو، چ لەبەڕێوەبردنی وڵات‌و چ لەرێکحستنی موقاوەمەتی جەماوەری‌و چەکداری.

دوهەم، رەوتی ئێمە بۆ هەمو کێشە کۆمەڵایەتی‌و سیاسیەکانی کۆمەلگای ئەمڕۆی ئێران‌و کوردستان، بەرنامەو وەڵامی کۆنکرێت‌و شەفافی هەیە، بەکردەوە کار دەکات بۆ باشترکردنی بارودۆخی ژیانی خەلک، بەوشیارکردنەوەی بەردەوام، بەرچاوروونی دەدا بەجەماوەر بۆ داهاتویان. ئێمە چاوەڕوانی شۆرش دانەنیشتوین، هەوڵئەدەین لەهەر ئان‌و ساتێکدا بۆ جەماوەری خەڵکی ولاتەکەمان بەکەڵک بین، بەمجۆرەیە کە بۆ کاتی شۆرشیش ئامادە دەبین.

سیهەم، کوردستان‌و ئێران بەگشتی، وڵاتێکی لەروی ئابوریەوە دواکەوتو نییە. پەیوەندیەکانی بەرهەهێنان گەشەی کردوە، ئەو وڵاتە خاوەنی دەیان ملیون کرێکارە کە بەردەوام سەروەت‌و نیعمەت دەخولقێنن، خاوەنی لەبارترین کەش‌و هەوایە بۆ ئەوەی هەمو بەرهەمێکی کشت‌وکالی بەقەدەر زیاتر لەپێویستی جەماوەرەکەی دابینبکات. لەسەر دەریایەک لەسەروەتی ژێرزەوی رۆنیشتوە. ئێوە بەراوردی ئێستای ئێران بکەن لەگەڵ سەردەمی شۆرشی ئۆکتوبەر لە ۱۹۱۷ لەروسیا. ئەوکات مەسەلە ئەوە بو چۆن دەتوانن کارەبا بۆ گەشەپێدانی تیکنولۆژی‌و خزمەتگوزاری بەکاربهێنن، ئێستا مەسەلە ئەوەیە کە چۆن بەئوتوماسیون‌و بەکارهێنانی پیشەسازی پێشکەوتو، کاتی کار کردن کەم کەنەوە‌و ناتەبایی نێوان کاری فکری‌و کاری دەستی لەناوبەرن. سەردەمی تەقینەوەی زانیاری‌و دەستراگەیشتنی هەمو کەس بەگرینگترین زانیاریەکانە. کێشە ئەوەیە کە ئەو زەرفیەت و ئیمکاناتە بەلێشاوە لەژێردەسەڵاتی سیستمێکی بەرهەمهێناندایە کە نەک لەپێناوی دابینکردنی ژیانی ئاسودە بۆ جەماوەری خەلکی ئەو وڵاتە، بەلکو لەپێناوی کۆکردنەوەی قازانج بەکاردێت‌و دەوڵەتێک دەیپارێزیت کە زیاتر لەنیوەی داهاتی ئەو وڵاتە دەکات بەقوڕگی ئەژدیهای شەرو شەرخۆازیەوەو بۆ سەرکوتکردنی ناڕەزایەتی ناوخۆ بەکاریدەهێنێت. کە ئەو دەوڵەتە نەما، دەرفەت بۆ دەرس وەرگرتن لەئەزمونی شکستی شۆرشی ئوکتوبەر دەخولقێ، ئەوجار لەبارودۆخێکی ئابوری گەلێک پێشکەوتوترو لەبارتردا. چوارەم، ئاستی تێگەیشتن‌و فەرهەنگ‌و زانستی جەماوەر چۆتە سەرێ، ئیوە چاو لەوە مەکەن کە ملیونێک یا دوو ملیون سینگی خۆیان بۆ حەسەن‌و حوسین دەکوتن‌و رودەکەنە کەربەلاو نەجەف، کۆمەڵگای ئێران ۸۰ ملیون دانیشتوانی هەیە. پێوانەی دیکە بۆ هەڵسەنگاندنی ئەو جەماوەرە پێویستە بەکاربێنن، تا بزانن ئەو گەشبینیەی ئێمە لەراستیدا واقیعبینیە. سەڕەرای هەموی ئەمانە کۆمەڵگای کوردستان کۆمەڵگایەکی زیندووی سیاسیە. چاو لەو حەرەکە جەماوەریانە بکەن لەماوەی یەک دو ساڵی رابردودا رویانداوە، تا ئاستی ئەو وشیاریە جەماوەریەتان بۆ دەربکەوێ‌. بەردەوام لەسەرپێ‌و ئامادەن بۆ ئەوەی بەهانای یەکترەوە بچن، بۆ ئەوەی پشتیوانی لەهاوچارەنوسانیان لەودیوی سنورەکانەوە بکەن.

• محەمەد حەسەنین هەیکەل، نوسیویەتی:

لەدەیەی حەفتای زاینیدا لەگەڵ نووسینگەی ڕاکفلێر سەرمایەداری گەورەی ئەمریکا پێوەندیم گرت و داوای وتووێژێکم لێکرد، منیان ناسیەوەو ڕاکفلێر هاتە پشت خەت‌و وتی “ڕەنگە منت لەگەڵ براکەم کە جێگری سەرۆک کۆماری ویلایەتە یەکگرتوەکانی ئەمریکایە لێتێکچوبێت، دەنا خۆ من سیمایەکی سیاسی نیم تا سەرنجی تۆم ڕاکێشابێت. وتم نابەڕاستی دەمەوێ لەگەڵ ئێوەدا وتووێژ بکەم”.

کاتی دیاریکراو لەقاهیرەوە بەرەو نیویورک کەوتمەڕێ. لەسەرەتادا لەمنی پرسی بۆچی دەتەوێ لەگەڵ مندا وتووێژ بکەی، وتم ئێوە بەمدواییانە لەجێگایەک وتوتانە کە “ئەگەر یەکێتی سۆڤیەت درێژە بەکێبرکێی سەربازی بدات بەچۆکدا دێت.” بەهۆی ئەوەی ئێوە میلیاردێرێکن‌و سیمایەکی سیاسی نین‌و لەرووی حیساب‌و کێتابەوە قسە دەکەن، هاتوم تا باسی ئەوەم بۆ بکەی کە قەرارە چی بۆ یەکێتی سۆڤیەت رووبدات؟”.

ڕاکفلێر چووە بەردەم تابلۆیەک کە لەنوسینگەکەیدا بو، وتی “من هەواڵێکی مەحرەمانەم لە بارەی چارەنووسی شەڕی ساردوە نییە و ئەگەر هەشمبوایە دەرم نەئەبڕی”.

لێکدانەوەی من گەلێک ساکارە:

ئێوە داستانی سەهمی تۆپ‌و سەهمی گۆی زەویتان بیستوە؟

(لەو ساڵەدا براوەی نۆبێلی ئابووری، سەهمی تەسلیحاتی نیزامی بەسەهمی تۆپ‌و سەهمی خۆشگوزەرانی ئابوری بەسەهمی گۆی زەوی شوبهاندبو).

وتم: بەڵێ.

ڕاکەفلێر لەدرێژەدا وتی: دەزانی کە سەهمی تۆپ لەویلایەتە یەکگرتوەکاندا یەک‌و نیو لەسەدو لەیەکێتی سۆڤیەتدا ١٢ لەسەدە.

ئەگەر شەڕی ساردو کێبڕکێی تەسلیحاتی درێژەی هەبێت دەبێ ئەمریکا سەهمی تۆپەکەی دو بەرابەر بکات یەکێتی سۆڤیەتیش پێویستی بەم رێژەیە هەیە تا بەجێنەمێنێ‌و سەهمی تۆپ لەئەمریکادا ٣ لەسەدو لەیەکێتی سۆڤیەت ٢۴ لەسەد دەبێت کە بەکردوە بوجەی پیشەسازی یەکێتی سۆڤیەت هەڵئەلوشێت بەڵام لەئەمریکا ئاڵوگۆڕێکی ئەوتۆ رونادات.

ئێستا ئەگەر کێبرکیەکە زیاتر بێت‌و دیسانیش ئەمریکا بوجەی سەربازی خۆی بۆ دو هێندە زیاد بکات سەهمی تۆپ لەئەمریکا دەبێتە ۶ لەسەدو لەیەکێتی سۆڤیەت دەگاتە ۴٨ لەسەد کە بەکردەوە دەوڵەتی مۆسکۆ بۆ بەڕێوەبردنی کاروباری وڵات توشی ئیفلیجی دەبێت. و ئەگەر دیسانیش ئەمریکا بوجەی نیزامیەکەی دوو بەرابەر بکات سەهمی تۆپ لە ئەمریکا دەگاتە ١٢ لەسەد واتە رێژەی ئەمرۆی یەکێتی سۆڤیەت ، بەڵام ئابووری یەکێتی سۆڤیەت لێک هەڵدەوەشێت. کەوایە لەم کێبرَکیەدا براوە ئێمەین. تەنیا ١۵ ساڵی پێچوو تا ئەم پێش بینیەی ڕاکفلێر وەراست گەرا.

بیانیه «کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری» درباره اعتصاب هفت‌تپه: درس‌ها و راه‌های پیشرَوی آن

پیش‌درآمد اعتراض:

 نزدیک به ۲ سال قبل بود که موج خصوصی‌سازی‌ها دامنِ شرکت نیشکر هفت‌تپه را هم گرفت. در این مدت کوتاه که از خصوصی‌سازی گذشته تعداد کارکنان شرکت از هفت‌هزار به چهارهزار و پانصد نفر کاهش یافته‌است. کارفرما از روز اول ورودچش، محیط کارخانه را به شدت پلیسی و امنیتی کرده؛ صدها دوربین مداربسته در گوشه گوشۀ کارخانه نصب شده؛ حتی ابایی هم نداشته که از پهپاد برای نظارت و کنترل کارگران استفاده کند. تهدیدها و تحقیرها علیه پرسنل و کارگران شرکت روزمره شده. از طرف دیگر مدیریت، با سوءاستفاده از فقر و بیکاری که در خوزستان بیداد می‌کند، با دادن پاداش، کارگران را به خبرچینی و جاسوسی علیه هم‌دیگر ترغیب می‌کند. همۀ این‌ها کم نبود، که هر روز سهم کارگران رسمی کمتر و کارگران قراردادی و پیمانی بیشتر می‌شدند. مضافاً چندین ماه حقوق معوقه، نپرداختن حق بیمه، مشکلات بازنشستگان و غیره هم بر مسائل قبل تلنبار شده.

قبل از خصوصی‌سازی هم کارگران مشکلات زیادی داشتند؛ پیمانی و قراردادی شدن، معوقات مزدی و پرونده‌سازی برای کارگران معترض و سنگ‌اندازی‌های عدیده‌ای که از حدود ده سال پیش جلوی ساخت سندیکای مستقل در این شرکت وجود داشت به اندازۀ کافی بر آن‌ها فشار می‌آورد. اما با خصوصی‌سازی شرکت، مرحلۀ جدیدی از این مشکلات ظاهر شد. به خاطر همین فشارها بود که کارگران برای اولین بار بعد از خصوصی‌سازی، در مردادماه ۹۶ دست به اعتصاب و اعتراض پنج روزه زدند و جادۀ اهواز‌اندیمشک را بستند. نیروهای امنیتی با سرکوب و بازداشت بیست تن و دادگاهی کردن حدود هفتاد کارگر به این اعتراضات جواب دادند.

در آن زمان فشار امنیتی و بازداشت‌ها و البته واریز حقوق یک ماهه، اعتراضات را موقتاً ساکت کرد. اما اکنون بعد از چهار ماه کارگران دوباره از سه روز پیش دست به اعتصاب زده‌اند و برخی از آن‌ها تهدید کرده‌اند تا دولتی ‌کردن کارخانه و لغو خصوصی‌سازی عقب نمی‌نشینند.

از شنبه (۱۸ آذر) یعنی روز اول اعتصاب، درگیری کارگران با مدیران بالا گرفت. کارگران به همراه برخی خانواده‌هایشان در کارخانه حاضر شدند و شرکت را به تعطیلی کشاندند. بسیاری از مدیران بزدل از ترسِ خشم کارگران در اتاق‌هایشان قایم شدند، کارگران هم با شکستن درب و کتک زدن‌شان بیرون‌شان انداختند. کارگران مدیر حراست و چند نفر از مدیرانِ مزدور دیگر را هم که کارگران را تهدید به اخراج کرده بودند کتک زدند و بیرون انداختند.

تاکتیک‌های کارفرما برای شکستن اعتصاب: 

کارفرما سعی کرد با پرداخت بخشی از حقوق کارکنان (رسمی‌ها) آن‌ها را به اعتصاب‌شکنی بکشاند، اما این تاکتیک موفق نشد و همۀ کارگران تا این لحظه باهم متحد بوده‌اند.از آنجایی که در بین کارگران تنوع قومی مثل عرب و لُر و غیره وجود دارد، کارفرما سعی کرده با تفرقه‌افکنی قومی بین کارگران و وساطت قرار دادن یکی از شیوخ طوائف عرب، کارگران عرب را به اعتصاب‌شکنی بکشاند که آن هم تاکنون موفق نبوده.کارفرما درست وسطِ اعتصاب اعلام کرد که دستمزدشان را به بانکی غیر از بانک همیشگی که حقوق‌شان را از آن می‌گرفتند واریز کرده است. در واقع این یکی دیگر از تاکتیک‌هایی بود که کارفرما برای آن‌که اعتصاب را بشکند و برای خودش وقت بخرد از آن استفاده کرد. چون در این حالت چند روزی طول می‌کشید تا کارگران از خبر واریز حقوق همدیگر مطلع شوند.اجیر کردن بعضی کارگران برای جاسوسی و خبرچینی از همکارانِ معترض‌شان هم تاکتیک دیگر کارفرما برای شکستن اعتصاب بوده. در این مورد آخر، کارگران با افشا و منزوی کردن و انگشت‌نما کردنِ جاسوسان معمولاً آن‌ها را خلع سلاح می‌کنند.

راه‌های پیش‌رَوی اعتصاب هفت‌تپه:

راه اندازی کانال مستقل تلگرام برای خبررسانی و هماهنگی اعتصاب: در اعتصاب اخیر، وقتی رسانه‌های رسمی هفت‌تپه از انعکاس وضعیت کارگران طفره رفتند و پوشش خبری آن را بایکوت کردند، این موضوع باعث شد که کارگران خودشان به حضور یکی از مدیران کانال تلگرامی محلی بروند و از او بخواهند که وضعیت کارگران و اعتصاب‌شان را انعکاس دهد. اما او از این کار خودداری کرد و گفت هرگونه انعکاس اخبار باید با هماهنگی استانداری و مسئولین باشد. در اینجاست که ایجادِ یک ارگان خبررسانی مستقل از طرفِ خودِ کارگرانِ هفت‌تپه ضروری می‌شود.آزادی کارگران زندانی: در حین اعتصاب مردادماه که حکومت ۲۰ نفر را بازداشت و ۷۰ نفر از کارگران را دادگاهی کرد. کارگران بلافاصله به درستی خواهانِ آزادی همکاران‌شان شدند. پرونده‌سازی و اخراج و قرار دادن کارگران معترض در فهرست سیاه اولین پاسخی است که کارفرما با کمک نیروهای امنیتی به کارگران می‌دهد.کنترل کارگری: بارها شده که این شعار از دهان کارگران مختلف در حین اعتصاب شنیده شده: «ما خودمان می‌توانیم کارخانه را بگردانیم، مگر ما چه از مدیران کم‌تر داریم»! واقعیت هم همین است که کارگران باسابقۀ هفت‌تپه خیلی بیشتر از یکی دو جوانکِ بچه‌پولدار و سرمایه‌دارِ انگل (اسدبیگی و چگنی) بلدند کارخانه را بگردانند. در جریان اعتصاب اخیر هفت‌تپه هم این شعار از بین جمعیت و از زبان برخی کارگرانِ اعتصاب‌کننده بیرون آمد: «کارخانه را بدهید به دست ما، خودمان بلدیم اداره کنیم»! نکته اینجاست که اگر بیشترِ کارگران به چنین چیزی باور داشته‌باشند، چرا نباید تا پای تحقق آن پیش رفت؟ وقتی کارگران حراست و نگهبانان و مدیران را بیرون می‌اندازند، چرا نباید خودشان کنترل خط تولید را به دست بگیرند؟ مگر نیروی چند مدیر مفت‌خور و جوجه نوچه‌هایشان می‌تواند در مقابل ارادۀ چند هزار کارگری که کارخانه و ساز و کارش را عین کف دست‌شان می‌شناسند بایستد؟ اینجاست که اگر اهرمِ اعتصاب به تنهایی برای «لغو خصوصی‌سازی» و«ملی‌کردن کارخانه» جواب نداد، اشغال کارخانه از سوی کارگران اما این مطالبه را در عمل می‌تواند محقق کند.پیوستن دیگر کارگران کارخانه‌های خوزستان به اعتصاب و مشارکت خانواده‌ها در اعتراضات: از روز اول اعتصاب، کارگران پای خانواده‌ها را هم به اعتراض درون کارخانه کشاندند. این یک تاکتیک موفق است که قبل‌تر صحت آن در اعتصابات دیگر (مثل اعتصاب معدن بافق به خصوصی‌سازی) اثبات شده، با بسیج کردن خانواده‌ها و بعدتر تلاش برای پیوند شهروندان معترض دیگر در خوزستان که مشکلات معیشتی مشابهی دارند (از جمله معضل بیکاری و هوا و آب آلوده و…)، صدای کارگران را چندین برابر خواهد شد. همچنین پیوستن کارگران کارخانه‌هایی مثل کشت و صنعت نیشکر و صنایع کاغذ پارس که هر دو واقع در منطقۀ هفت‌تپه هستند و کارگران شهرداری که اخیراً اعتراضات زیادی داشته‌اند به این اعتراضات دقیقاً نقش مشابهی ایفا خواهد کرد. تمام کارگران قراردادی و پیمانی و روزمزد باید رسمی شوند. اینکه در مدت کمتر از دو سال، مالک خصوصی کارکنان شرکت را ۳۶% کاهش داده یک فاجعه است. تمامی اخراجی‌ها باید به سرِ کار برگردند.

همبستگی کارگران دیگر استان‌ها با این اعتصاب: ورشکستگی سرمایه‌داری که با پروژه‌های خصوصی‌سازی مفتضحانه‌تر هم شده، کارگران کارخانه‌های سراسر کشور را به خاک سیاه نشانده. در این وضعیت، تمام کارگران متضرر از کارخانۀ گیلانای رشت تا فولاد اهواز و هپکوی اراک و غیره با کارگران هفت‌تپه یک تاکتیک مهم در همبستگی طبقاتی و تقویت و به پیش راندن اعتراضات کارگران و پیگیری مطالبات بر حق‌شان است.

تشکل مستقل: حدود ده سال است که نهادهای امنیتی از هر راهی که می‌توانستند برای سنگ‌اندازی جلوی شکل‌گیری و فعالیت سندیکای کارگران هفت‌تپه ایستاده‌اند و با زنجیر کردن دست و پای این سندیکا خلع سلاح‌اش کرده‌اند. در وضعیتی که یکی از رهبران معترض هفت‌تپه چند روز پیش با ریختنِ بنزین بر روی خود و خانواده‌اش قصد خودسوزی داشت، اگر آتش خشم این کارگران به جای آنکه بر روی بدنشان شعله‌ور شود، درون یک تشکل مستقل شعله بگیرد، تشکلی که حاصل‌جمع خشم تمام کارگران معترضِ این‌چنینی را تبدیل به مبارزۀ منسجم و پایدار کند، در این صورت دستگاه عریض و طویل امنیتی در مقابل شدت آتش و خشم آن‌ها خُرد و خمیر خواهد شد.نقشِ بی‌بدیل پیشروهای کارگری: هرچند «اعتصاب، مدرسۀ انقلاب است»، اما فاصلۀ بین یک اعتصاب تا انقلاب کارگری راه پرفراز و نشیبی است. یک اعتصاب کارگری با بهترین شعارها نه فقط به خودی خود الزاماً به یک اعتصاب دیگر کشیده نمی‌شود، بلکه حتی لزوماً تضمینی برای موفقیت همان یک اعتصاب پرشور هم وجود ندارد. کسانی که فعالیت‌شان را به حوزۀ «تئوری‌پردازی» در جنبش کارگری محدود می‌کنند اما از پیوند زدن این تئوری‌ها با عمل عاجز می‌مانند، در عوض سعی می‌کنند این بی‌ربطی خود را با نوعی شور و هیجان کاذب یا همان سانتی‌مانتالیسمِ کارگری جبران ‌کنند. ما معتقدیم این دست از احساسات‌گرایی و تشویق و تقویتِ خودانگیختگیِ اعتراضات دردی از جنبش کارگری دوا نخواهد کرد. چرا که اگر دخالتِ فعالِ پیشروهای کارگری درون این اعتصابات نباشد تا قدم به قدم آگاهانه آن را به جلو برانند، همین شور و هیجان کارگران خیلی سریع به یأس بدل می‌شود. به همین خاطر است که یک پیشرو به درستی یأسِ امروزِ کارگران هپکو از به نتیجه نرسیدن اعتصابات چهارسال گذشته را در پسِ شور و هیجانِ امروزِ کارگر اعتصاب‌کنندۀ هفت‌تپه می‌بینید. اگر و اگر آن مؤلفه‌ای که باید باشد، نباشد! کارگران پیشرو و برخودار از آگاهیِ طبقاتی، می‌بینند و می‌دانند که اگر گام به گام، صبورانه با تک تک لیدرهای کارگران بر سرِ اتخاذ تاکتیک‌های درست در هر مرحله کلنجار نروند؛ اگر یکایک تجاربی را که جنبش کارگری بین‌المللی از دویست سال مبارزۀ طبقاتی به دست آورده به آن‌ها منتقل نکنند؛ اگر وقتی که نیاز به دخالت پیشرو است، به آژیتاسیون و تهییج بسنده کنند؛ اگر پا به پای آن‌ها در سختی‌ها و مشکلات‌شان نباشند و اگرهای دیگر… خیلی زود این شور و هیجان و نشانه‌های پیش‌روی اعتصاب زیر چکمه‌های قدرت حاکمه در هم خواهد شکست. اینجاست که نقش جمع‌هایی مثل کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری، به عنوان یک کمیتۀ پیش‌رو و دخالتگر در جنبش کارگری ظاهر می‌شود. کمیته‌ای متشکل از کارگران پیشرو که هدف‌شان تمام وظایف گفته‌شده در بالاست. درِ این کمیته به روی تمامی رهبران عملی کارگری باز است

۲۱ آذر ۱۳۹۶ – کمیتۀ عمل سازماندۀ کارگری

منبع:

https://ksazmandeh.wordpress.com/2017/12/12/اعتصاب-هفت‌تپه-درس‌ها/

رضا شهابی در زندان سکته کرده است

رضا شهابی

رضا شهابی در زندان سکته کرده است

در ملاقاتی که روز چهارشنبه خانواده با رضا شهابی در زندان داشته است نیمه چپ صورت رضا افتادگی داشته و زیر چشمش نیز فرو رفتگی خاص داشته است. و رضا گفته به پزشک زندان که مراجعه کردم؛ به من گفته سکته خفیف کرده ای.

پزشک متخصص پیش از این تشخیص داده بود شهابی توان جسمی تحمل زندان ندارد. علاوه بر این رضا مکرر فشار خونش بالا بوده و در زندان خون دماغ شده است. سر دردهای شدید مکرر داشته است. ولی مسولین زندان و دادستانی تهران بی توجهی کرده اند و هر از گاهی با تاخیر های بدون توجیه وی را برای معاینه به بیمارستان اعزام کردند و به تشخیص پزشک متخصص هم توجه نکردند تا اینکه متاسفانه این کارگر زندانی سکته کرد. حتی پس از سکته نیز برای معاینه و جلوگیری از تشدید بیماری اش به بیمارستان اعزام نشده است.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه تاکید می کند محکومیت حبس رضا شهابی پایان یافته است. علاوه بر این پزشک متخصص تشخیص داده که شهابی از نظر جسمی توان تحمل کیفر ندارد و سکته وی و نشانه های قابل مشاهده حال وی نیز گویای درستی تشخیص پزشک متخصص برای آزاد کردن شهابی می باشد. بنابراین ادامه زندان ایشان را می توان تصمیم به حذف تدریجی این کارگر زندانی تلقی کرد. رضا شهابی بنا بر آنچه گفته شد باید فوری و بدون قید و شرط آزاد گردد. و سندیکا نهادهای امنیتی و دادستانی تهران و مسئولین زندان را مسئول حفظ جان کارگر زندانی رضا شهابی می داند.

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران_ کانادا:به استقبال هرچه باشکوه تر برگزاری روز کومه له برویم

۲۶ بهمن روز کومه له, روز گرامیداشت تلاش سازمانی است که افق سوسیالیزم را در جنبش انقلابی توده های محروم کردستان برافراشت. در این روز گرامی میداریم فعالیت پیگیرانه و بدون وقفه سازمانی را که علیه جمهوری اسلامی برای احقاق خواست عادلانه مردم کردستان که همانا حق تعیین سرنوشت و پایان دادن به ستم ملی است, مبارزه کرده و در این راه قربانی های فراوانی داده است.
کومه له همچنین:
_ مشوق و پشتیبان مبارزه کارگران برای تحقق خواسته هایشان,
_ حامی زحمتکشان شهر و روستای کردستان برای بهره مند شدن از یک زندگی شایسته انسان امروزی,
_ علیه حضور نظامی رژیم اسلامی در کردستان,
_ علیه ارتجاع و خرافه پرستی و ناسیونالیزم,
_ علیه سنت های عقب مانده در برخورد به زنان,
_ برای تامین ازادی های سیاسی, اجتماعی و فردی و تامین حقوق پایه ای مردم زحمتکش کردستان در طول ۴۰ سال مبارزه علنی خود بدون وقفه مبارزه کرده است.
روز کومه له, روز گرامیداشت حرکتی اجتماعی است که جنبش انقلابی کردستان را علیه سیاست های ضد انسانی و طبقاتی رژیم اسلامی زنده نگاه داشته و پرچم سرخ انقلاب و کمونیسم را در کردستان همچنان برافراشته نگاه داشته است.
بدین مناسبت همچون سالهای گذشته تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران_ کانادا, روز شنبه ۱۷ ماه فوریه سال ۲۰۱۸ میلادی مراسم با شکوهی در شهر تورنتو که شامل سخنرانی, نمایشگاه عکس و بخش هنری با حضور و هنرمندی اسعد رزازی می باشد برگزار خواهد کرد که جزئیات ان در اطلاعیه های بعدی به اطلاع دوستداران و علاقه مندان به جنبش انقلابی کردستان و کومه له خواهد رسید.

زنده باد ازادی برابری حکومت کارگری
سرنگون باد رژیم سرمایه داری مذهبی حاکم بر ایران

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران_ کانادا

هشدار نسبت به پرده پوشی پرونده جمهوری اسلامی در سازمان جهانی کار

دویست وهشتاد و دومین گزارش سازمان سازمان جهانی کار هفدهم ژوئن سال میلادی جاری انتشار یافت. در آن گزارش آمده بود که ۱۷۶ پرونده شکایت توسط کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی کار مورد بررسی قرار گرفته و سپس مفاد شکایت ها به همراه توصیه های این کمیته به دولت های مربوطه برای اظهار نظر و پاسخگویی ارسال شده است. در گزارش از مجموع ۱۷۶ پرونده شکایت، پرونده شماره ۲۵۰۸ یعنی شکایت علیه جمهوری اسلامی ایران، به دلیل ابعاد و شدت موارد نقض و پایمال کردن حقوق کارگران در ایران، به عنوان یکی از دو پرونده اضطراری و جدی، شناخته شده و توسط کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی کار برای توجه ویژه به هیئت مدیره این سازمان ارجاع داده شده بود .( این گزارش توسط اتحاد بین المللی به فارسی ترجمه و در سطح گسترده منتشر شد. به این لینکمراجعه کنید).

 

کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی کار بدنبال نشست ۲۶ اکتبر تا ۹ نوامبر ۲۰۱۷ هیئت مدیره اش، دویست وهشتاد وسومین گزارشش را منتشر کرد. در این گزارش اما به یک باره و بدون هیچ توضیح، سخنی از اضطراری و جدی بودن پرونده ۲۵۰۸ به میان نیامده است و موضوع کاملا مسکوت مانده است.

 

این در حالی است که در فاصله زمانی بین دوگزارش، یعنی از ماه ژوئن تا نوامبر ۲۰۱۷، هیچکدام از مواردی که در پرونده ایران به عنوان مصداق نقض حقوق کارگران و ازجمله نقض آشکار بسیاری از مقاوله نامه های سازمان جهانی توسط رژیم جمهوری اسلامی، برجسته شده بود، نه تنها بر طرف نشده بلکه، رژیم در این مدت بر شدت سرکوب فعالین کارگری و نقض حقوق کارگران در همه عرصه ها افزوده است. برای نمونه طی این مدت رضا شهابی دوباره دستگیر شد که همچنان در زندان  بسر می برد.  سپس محمود صالحی را ماموران رژیم هنگامی که از بیمارستان عازم منزل بود، ربودند و درزندان سقز به بند کشیدند. طی همین مدت محاکمات داود رضوی و ابراهیم مددی ادامه داشت، برای علی نجاتی حکم جلب صادر شد و اسماعیل عبدی و محمود بهشتی لنگرودی مجددا زندانی شدند. 

 

موج جدید سرکوب فعالین کارگری در فاصله انتشار دو گزارش، بویژه بعد از اعتصاب غذای رضا شهابی و دستگیری محمود صالحی، اعتراض گسترده تشکل های کارگری درعرصه جهانی و عفو بین الملل را به دنبال داشت که در نوع خود کم سابقه بود. بنابراین مقامات و ارگان های سازمان جهانی کار، بویژه کمیته آزادی انجمن این سازمان، بطور دقیق از تشدید نقض حقوق بنیادی کارگران توسط رژیم جمهوری اسلامی آگاه بوده وهستند. اینکه علیرغم این واقعیت، کمیته آزادی انجمن این سازمان در گزارش نوامبر خود موضوع اضطراری و جدی بودن پرونده ایران را که قبلا اعلام کرده بود توجه ویِژه هیئت مدیره سازمان جهانی کار را می طلبد، به یک باره درز می گیرد، تنها می تواند حکایت از بند و بست های سیاسی پشت پرده بین مقامات جمهوری اسلامی ایران و دیگر دولتها و مقامات و ارگان های سازمان سازمان جهانی کار، داشته باشد.

 

پرونده ۲۵۰۸، نخستین بار در سال ۲۰۰۶ و به دنبال شکایت تشکل های کارگری بین المللی ازجمهوری اسلامی، در سازمان جهانی کار گشوده شد. از آن سال تا کنون این پرونده همچنان باز بوده و تقریبا هر سال موارد جدیدی از نقض حقوق پایه ای کارگران در ایران توسط رژیم، به این پرونده افزوده شده و آن را قطورتر کرده است؛ بطوری که  موارد نقض حقوق بنیادی کارگران توسط جمهوری اسلامی، آنچنان گسترده، مشهود و مستند است و پاسخ های رژیم در توجیه عملکرد خود، چنان مسخره و مملو از دروغ گویی است که هر خواننده منصف بعد از خواندن گزارش، بلافاصله و با انزجار رای به محکومیت رژیم خواهد داد! 

 

جدی و اضطراری دانستن این پرونده و ارجاع آن به هیئت مدیره سازمان جهانی کار توسط کمیته آزادی انجمن، حتی طبق موازین این سازمان، کمترین کاری بود که این کمیته می توانست انجام دهد. حذف عنوان جدی و اضطراری از این پرونده در گزارش نوامبر کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی کار، هیج معنای دیگری جز تلاش برای پرده پوشی این پرونده ننگین و جنایت کارانه ندارد! پرونده ای که بدنبال اطلاع رسانی، افشاگری وپیگیری تشکل ها و فعالین کارگری در ایران و خارج از کشور و با شکایت تشکل های کارگری جهانی، در سازمان جهانی کار، گشوده شد و همچنان بازمانده است. 

 

رژیم جمهوری اسلامی از همان آغاز گشوده شدن این پرونده کوشش کرده است که با توسل به شگردهایی مانند تاخیر در پاسخ گویی به پرسش های کمیته آزادی انجمن، و با وعده های بی پایه و دروغ گویی های آشکار، از به نتیجه رسیدن این پرونده جلوگیری کند. این تاکتیک رژیم و ماهیت سازمان جهانی کار باعث شده است که پرونده مذکور بعد از یازده سال به هیج نتیجه ای نیانجامد. بعلاوه، بدتر و استهزا آمیزتر اینکه رژیم جمهوری اسلامی که خود در معرض اتهام است و در ردیف بد سابقه ترین رژیم ها در نقض حقوق کارگران قرار دارد، توانسته سه دوره متوالی به عضویت هئیت مدیره سازمان جهانی کار درآید. سکوت کمیته آزادی انجمن در گزارش نوامبر ۲۰۱۷ در مورد جدی و اضطراری بودن پرونده ایران، به رژیم اجازه می دهد که همچنان از تاکتیک به تاخیر انداختن پرونده سواستفاده کرده به سرکوب و نقض حقوق کارگران در ایران ادامه دهد. امکان بند و بست های سیاسی و لابی گری در سازمان جهانی کار، ابزار مناسبی برای رژیم در پیش برد این تاکتیک بوده است.

 

اتحاد بین المللی درحمایت از کارگران در ایران در آخرین بولتن خبری خود به زبان انگلیسی، با استناد به مفاد پرونده ۲۵۰۸، و توضیح تناقض بین دو گزارش ژوئن و نوامبر ۲۰۱۷ کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی کار در مورد ماهیت پرونده جمهوری اسلامی در این سازمان، از تمام تشکل های کارگری بین المللی در خواست کرده است که از سازمان جهانی کار بطور دوفوریتی بخواهند که هر چه زودتر و بدون مماشات برای اجرای توصیه های مندرج در پرونده ۲۵۰۸ از جمله آزادی کارگران زندانی و توقف فوری آزار و اذیت و سرکوب فعالین کارگری در ایران اقدام کنند. همچنین دراین بولتن مورد تاکید قرار گرفته است که ضروریست پرونده ۲۵۰۸ علیه جمهوری اسلامی ایران به کمیسیون تحقیق که بالاترین مرجع بررسی شکایات در سازمان جهانی کار است ارجاع داده شود.

 

اتحاد بین المللی از کلیه تشکل ها و فعالین کارگری مستقل در ایران می خواهد به هر شکلی که می توانند برای باز نشر و تکثیر متن فارسی گزارش ژوئن ۲۰۱۷ کمیته آزادی انجمن سازمان جهانی اقدام کنند و به مسکوت گذاشتن “جدی و اضطراری” بودن این پرونده در گزارش نوامبر ۲۰۱۷ اعتراض نمایند. این گزارش اگر چه همه موارد نقض حقوق کارگران در ایران را توسط جمهوری اسلامی  بیان نمی کند، اما بازگو کننده موارد متعدد از سرکوب حقوق کارگران در ایران است. این گزارش در عین حال از سوی نهادی است که این ننگ را با خود دارد که جمهوری اسلامی جزو هیئت مدیره آن است. بنابراین، هم رژیم و هم سازمان جهانی کار را باید وادار کرد که به طبقه کارگر ایران پاسخگو باشند.

 

 اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

ششم دسامبر ۲۰۱۷

info@workers-iran.org;

www.workers-iran.org;

www.etehadbinalmelali.com

https://twitter.com/IASWIinfo

سخن روز تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومه له

ریشه های تاریخی و سیاسی بحران یمن

روز دوشنبه علی عبدالله صالح دیکتاتور سابق یمن در شهر صنعا بوسیله نیروهای گروه “انصار” کشته شد. وی در سال ۲۰۱۱ آماج مبارزات توده ای قرار گرفت و با وساطت عربستان سعودی از قدرت کناره گیری کرد، ابتدا به آمریکا رفت، سپس به عربستان و پس از مدتی به یمن بازگشت و نیروهای وفادار به خود در ارتش سابق را به کمک عربستان جمع آوری نمود. پس از مدتی از عربستان دور شد و با گروه “انصار” متحد شد. در روزهای اخیر بار دیگر جبهه خود را عوض کرد و با دولت عربستان هم پیمان شد. اگر چه کشته شدن علی عبدالله صالح به خودی خود تاثیر چندانی بر بحران یمن نخواهد داشت، اما درک آنچه که امروز در این کشور جریان دارد، بدون شناختن پیشینه سیاسی و تاریخی تقسیم قدرت و ثروت در این کشور آسان نخواهد بود. کشمکش های کنونی در کشور یمن اگر چه در این دوره به دلیل دخالتهای جمهوری اسلامی و عربستان به میدان رقابت این دو دولت تبدیل شده است، اما رویدادهائی ابتدا به ساکن نیستند. این درگیریها ریشه در تحولات سیاسی، اجتماعی و تاریخی در این کشور دارند.
کشور یمن در فاصله سالهای ۱۷۵۰ تا پایان جنگ جهانی اول و تجزیه امپراطوری عثمانی تحت سلطه این امپراطوری بود. در برنامه تقسیم خاورمیانه بین دولتهای فرانسه و انگلستان، یمن به کشور تحت الحمایه انگلستان تبدیل شد. در سال ۱۹۳۴ دولت انگلستان استقلال یمن را به رسمیت شناخت اما تا سال ۱۹۶۷ عملا در این کشور حضور داشت. در این سال ارتش انگلیس بطور کامل از یمن خارج شد و جمهوری یمن تشکیل شد. اما جمهوری جدید، تحت تاثیر رقابتهای شرق و غرب در دوران جنگ سرد، به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. بخش جنوبی تحت نام جمهوری دموکراتیک یمن، از اقمار اتحاد شوروی به حساب می آمد و خود را رژیمی سوسیالیستی می نامید و بخش شمالی آن تحت عنوان جمهوری یمن که عمدتا محل زندگی شیعیان زیدی بود، با دولتهای غربی و آمریکا هم پیمان بود. در سال ۱۹۹۰ و پس از پایان دوره جنگ سرد و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تحت تاثیر توازن قوای جدید جهانی که به نفع بلوک غرب تغییر کرده بود، دو بخش یمن تحت نام جمهوری یمن دوباره متحد شدند و علی عبدالله صالح که از سال ۱۹۸۷ رئیس جمهور یمن شمالی بود، به عنوان رئیس جمهور عملا مادام العمر یمن متحد، در راس قدرت قرار گرفت.
با شروع جنبش توده ای موسوم به بهار عربی، در سال ۲۰۱۱ اعتراضات گسترده بر علیه علی عبدالله صالح همه کشور را فراگرفت. مردم یمن و بویژه نسل جوان این کشور، مستقل از گرایشهای قومی و مذهبی، در کنار هم برای آزادی، بر علیه دیکتاتوری و فساد و برای زندگی بهتر، مبارزات مدنی گسترده ای را به پیش می بردند. دولتهای عربستان سعودی و امارات متحده عربی که نگران تعمیق مبارزات انقلابی مردم بودند، تلاش برای انتقال آرام قدرت از علی عبدالله صالح به شخص دیگری آغاز کردند. آنها سرانجام موفق شدند، علی عبدالله صالح را وادار به ترک قدرت کنند و در یک انتخابات فرمایشی، عبد ربه منصور هادی را که تنها کاندید هم بود، به ریاست جمهوری بنشانند و بدین ترتیب مردم را به امید بهبود اوضاع ، از صحنه مبارزه مستقیم دور کنند.
اما با تضعیف دولت مرکزی، اختلافات قدیمی در این کشور بر سر تقسیم قدرت و منابع ثروت، بین گروههای قومی و مذهبی از نو سر باز کردند. همزمان راه برای رقابتهای عربستان سعودی و جمهوری اسلامی باز شد. فضای سیاسی این کشور جنگی و میلیتاریزه گردید. کشور یمن به سرنوشت کشورهای لیبی و سوریه و عراق دچار شد. گروه موسوم به انصار و گروه القاعده که هرکدام بر بخشهائی از یمن تسلط داشتند، با نیروهای دولت عبد ربه منصور هادی که از پشتیبانی دولت عربستان بر خوردار بودند، درگیر شدند. شیعیان متشکل در گروه انصار به طمع تصرف همه قدرت، با تشویق و پشتیبانی مالی و لجستیکی جمهوری اسلامی، هر نوع مصالحه ای را با گروههای دیگر و با نیروهای طرفدار منصور هادی رد کردند.
در مورد شعییان حوثی این نکته حائز اهمیت است، که اتحاد حوثی ها و جمهوری اسلامی به هیچ وجه یک اتحاد ایدئولوژیک نیست، بلکه امری کاملا سیاسی است. حوثی هائی که خود را شیعه معرفی می کنند، تابع شاخه “زیدیه” ( سه امامی)، از مذهب تشییع هستند که تا قبل از اینکه مصلحت سیاسی، دخالت در جنگ یمن را برای رژیم ایران ، ضروری نماید، مراجع تقلید شیعه در ایران “زیدیه” را بد تر از “کفار” می دانستند.
حوثی‌های متشکل در گروه انصار در سپتامبر ۲۰۱۴ “صنعا” را تصرف کرده و تشکیل حکومت وحدت ملی را اعلام کردند. منصور هادی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۵ استعفا داد، اما در ۲۱ فوریه با پشتگرمی و تشویق و پشتیبانی عربستان سعودی استعفای خود را پس گرفت و شهر عدن را به عنوان پایتخت موقت اعلام کرد. در این میان و با تشدید درگیریها، علی عبدالله صالح نیز ابتدا به تشویق عربستان، به منطقه بازگشت و هواداران خود در میان باقیمانده ارتش و بعضی از قبایل یمن، جمع نمود. پس از مدتی از ائتلاف با عربستان جدا شد و با انصار بر علیه منصور هادی متحد شد. در روزهای اخیر علی عبدالله صالح که یک فرصت طلب طالب قدرت بود، تغییر جبهه داد، از انصار برید و با عربستان سعودی و منصور ربه هادی متحد شد. سرانجام جان خود را نیز بر سر این ییلاق و قشلاق سیاسی نهاد و بوسیله نیروهای انصار کشته شد.
فاجعه در یمن آنقدر گسترده است و ابعاد انسانی آنچه که بر مردم یمن می گذرد آنچنان وخیم است که کشته شدن عنصر وامانده و مفلوکی چون علی عبدالله صالح، که خود از مسببین این فجایع است، به خودی خود حادثه مهمی به حساب نمی آید. دهها هزار کشته، صدها هزار مجروح، اشاعه بیماریهای واگیر دار خطرناک، که کودکان بیدفاع قربانی آن هستند، گرسنگی، محرومیت از ابتدائی ترین نیازمندیهای زندگی، حاصل بمبارانهای بی پروای هوائی عربستان سعودی و آتش بیاری جمهوری اسلامی در جنگ داخلی یمن است. تشدید بحران دیپلماتیک و سیاسی بین جمهوری اسلامی و عربستان سعودی، نگرانی ها را در اینکه اوضاع حتی بدتر از این نیز بشود، افزایش داده است. در چنین شرایطی آنچه که در اولویت قرار دارد، پایان دادن به بمبارانها و خاموش شدن سلاح هاست. اما چنین تحولی بدون شکل گرفتن فشار بین المللی از جانب مردم آزاده و انساندوست در سراسر جهان ممکن نیست. پشتیبانی از مردم یمن برای نجات از جهنمی که در آن گرفتار شده اند، یک وظیفه انسانی و عاجل است.

سخن روز تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەلە

١۵ آذر ١٣٩۶

بیانیه ۱۰۶- در صورت وضعیت جدید زندان، باز هم تاریخ آزادی رضا شهابی تغییر کرد!

همان طور که در بیانیه پیشین ذکر شد، در آخرین صورت وضعیتی که رضا شهابی از زندان دریافت کرده بود تاریخ آزادی وی ۱۸ دیماه ۱۳۹۶ ذکر شده بود و هیچ غیبتی نیز در آن قید نشده بود، اما در هفته گذشته که وی مجددا از اجرای احکام زندان پیگیر وضعیت خود شد، به او اعلام کرده اند که حکم ۶ سال زندان قبلی اش تمام شده و از این پس رضا در حال گذراندن محکومیت یک ساله خود است و ضمناً در صورت وضعیت جدید عدد ۸۸۷ روز را نیز به عنوان دوران غیبت اعلام کرده اند!

ظاهراً مسئولان امنیتی و قضایی با تغییر مداوم تاریخ آزادی رضا شهابی و روزهای باقی مانده از حبس او، قصد ایجاد فشار روانی مضاعف بر این کارگر زندانی و خانواده اش را دارند و در این میان مشخص نیست که رضا دقیقاً تا کی باید در زندان بماند.

به نظر میرسد دلیل دیگر تغییر مداوم تاریخ آزادی رضا شهابی، ایجاد سردرگمی و یأس در تلاشهای افراد و تشکل های مختلفی است که همواره به شکل های مختلف نسبت به شرایط رضا شهابی اعتراض کرده و خواستار آزادی فوری او بوده اند.

کمیته دفاع از رضا شهابی اعلام می دارد که دور جدید پرونده سازی و اعمال فشار بر این کارگر زندانی با دست کاری تاریخ های پرونده توسط مسئولان امنیتی-قضایی کلید خورده است؛ این در حالی است که رضا شهابی کماکان از نظر جسمی در شرایط نامناسبی به سر می برد: دکتر زندان به وی اعلام کرده است که کلیه اش دچار عفونت شده است، با توجه به شواهد ممکن است دچار مشکلات پروستات باشد و با وجود انجامMRI به دلیل مشکلات گردن و کمر، هنوز مسئولان زندان اقدامی جهت ویزیت مجدد این زندانی و ارائه پاسخ آن به پزشک معالج انجام نداده اند.

کمیته دفاع از رضا شهابی ضمن اعتراض شدید به ادامه این تناقض گویی ها و اعلام تاریخ های مختلف و عدم رسیدگی به وضعیت پزشکی این کارگر زندانی، خواهان آزادی فوری و بی قید شرط این کارگر زندانی است و از تمام تشکل ها و افراد مختلف در سراسر جهان تقاضا دارد که تا آزادی قطعی رضا شهابی با تمام توان و به هر شکل ممکن به حمایت های خود از این کارگر زندان و عضو هیأت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ادامه دهند.

 

کمیته دفاع از رضا شهابی

۹ آذر ۱۳۹۶

k.d.shahabi@gmail.com

@shahabidefah

https://t.me/komitedefashahabi

کمپین سراسری اتحادیه کارگران خدمات عمومی کانادا در همبستگی با کارگران زندانی در ایران:

 

 

علیه آزار و اذیت و سرکوب فعالان کارگری در ایران با صدای بلند اعتراض کنید!

 

 

در پیگیری اعتراضات متعدد در ماههای اخیر از طرف بزرگترین اتحادیه کارگری کانادا به سرکوب فعالین کارگری و معلمان در ایران، کیوپی کارزاری سراسری را از امروز در همبستگی با کارگران ایران آغاز کرده است. در این کمپین، اتحادیه کارگران خدمات عمومی کانادا از دولت ایران می خواهد که بلافاصله و بدون قید و شرط تمام فعالان کارگری زندانی و زندانیان سیاسی در کشور را آزاد کند و دستگیری و سرکوب فعالان کارگری را پایان دهد.

 

در این فراخوان، کیوپی از کارگران و عموم درخواست کرده است نامه های اعتراضی خود را از طریق لینک زیر به مقامات حکومتی ایران ارسال کنند. کیوپی رو به کارگران و جامعه تاکید کرده است:

 

گزارشهای نگران کننده در مورد آزار و اذیت و سرکوب فعالان کارگری در ایران از طرف جنبش اتحادیه های کارگری ایران به اطلاع ما رسیده است.  اتحادیه کارگران خدمات عمومی کانادا عمیقا نگران این مسئله است که فعالین و مدافعان حقوق کارگری در سراسر ایران تحت تعقیب و زندان قرار دارند، و از اینرو از شما درخواست می کنیم که از دولت ایران بخواهید که فورا و بدون قید و شرط این زندانیان عقیدتی را آزاد کند.”

 

به کمپین اتحادیه کارگران خدمات عمومی کانادا در همبستگی با کارگران زندانی ایران بپیوندید. تا آزادی کلیه کارگران و ملعمان زندانی به کارزارهای جهانی در همه کشورها ادامه دهیم!  

 

ترجمه متن نامه اعتراضی نمونه در کارزار کیوپی از قرار زیر است (به لینک زیر مراجعه نمایید):

 

آیت الله سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران

حسن روحانی، رئیس جمهوری اسلامی ایران

 

موضوع: سرکوب و آزار فعالان کارگری در ایران

 

ما با جهت اعلام نگرانی عمیق خود از تداوم سرکوب و اذیت و آزار فعالین کارگری در ایران با شما تماس می گیریم. ما مطلع هستیم که بسیاری از فعالین و مدافعان حقوق کارگری تحت پیگرد قانونی قرار داشته و یا در مناطق مختلف کشور در زندان می باشند؛ و ما از شما می خواهیم این زندانیان عقیدتی را فوری و بدون قید و شرط آزاد کنید. این  فعالان شامل افراد زیر می باشند:

 

رضا شهابی، عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه (سندیکای واحد)، که از تاریخ ۹ اگوست ۲۰۱۷ دوباره حبس گردیده است. رضا شهابی مشکلات جدی سلامتی به دلیل سالها بدرفتاری و نیز شکنجه در دوران بازجویی دارد. او باید به بیمارستانی غیرنظامی با تجهیزات کامل برای معالجه تخصصی منتقل گردد، و بدون قید و شرط آزاد گردد.

 

اسماعیل عبدی، عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان ایران (تهران)، در حال گذران ۶ سال حبس خود می باشد. بازجویان او تهدید کرده بودند که احکام تعلیقی مربوط به سال ۲۰۱۰ را نیز به حکم او اضافه خواهند کرد.

 

محمود بهشتی لنگرودی، سخنگوی کانون صنفی معلمان ایران (تهران)، بار دیگر از تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۷ بازداشت و به زندان اوین منتقل گشت. دادگاه تجدید نظر اخیرا حکم پنج سال زندان دیگر علیه او را تایید کرده است، که در این صورت کل دوران زندان ایشان به ۱۴ سال تبدیل می گردد.

 

ابراهیم مددی و داوود رضوی، اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، توسط ماموران امنیتی در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۱۵ دستگیر و به زندان اوین منتقل گشتند. آنها پس از ۲۲ روز حبس درسلولهای انفرادی با قید وثیقه آزاد شدند. در فوریه ۲۰۱۶، آنها در مجموع به ۱۰ سال و سه ماه حبس تعزیری توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی محکوم شدند (۵ سال و ۳ ماه برای مددی و ۵ سال برای رضوی). آنها علیه این احکام ظالمانه تقاضای تجدید نظر کرده اند.

 

علاوه بر موارد فوق، بسیاری از فعالین کارگری در ایران به دلیل فعالیتهای کارگریشان یا به حبسهای تعلیقی محکوم شده اند، یا در انتظار دادگاه هستند و یا مورد تهدید قرر گرفته و از کار خود معلق و یا اخراج شده اند.  این از جمله شامل چندین تن از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و برخی از اعضای سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت تپه می باشد.

 

ما از دولت شما می خواهیم که به بازداشت و سرکوب فعالین کارگری در ایران خاتمه دهد. ما همچنین خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط کلیه فعالین کارگری و زندانیان سیاسی در ایران هستیم.

 

 

گزارش، ترجمه و بازتکثیر از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران- اول دسامبر ۲۰۱۷

info@workers-iran.org;

www.workers-iran.org;

www.etehadbinalmelali.com

Face book: https://www.facebook.com/IASWI

https://twitter.com/IASWIinfo

 

 

لینکها به کمپین کیوپی:

 

https://cupe.ca/speak-out-against-persecution-and-repression-labour-activists-iran

 

https://twitter.com/cupenat/status/936694001759080453

 

https://www.facebook.com/cupescfp/posts/10155850738984804